PDF İndir - Sebt Günü Çalışma Kitapçığı – 3.çeyrek 2014 – İsa’nın Öğretileri

 

SEBT GÜNÜ



ÇALIŞMA KİTAPÇIĞI



STANDART VERSİYONU

 

İSA’NIN  ÖĞRETİLERİ





Yazar:



Carlos Steger




TEMMUZ – AĞUSTOS – EYLÜL



2014




Eski Antlaşma (Tevrat ve Zebur)       Yeni Antlaşma (İncil)



Yar

 

= Yaratılış

 

Mat

 

= Matta

 

Çık

 

= Çıkış

 

Mar

 

= Markos

 

Lev

 

= Levililer

 

Luk

 

= Luka

 

Say

 

= Çölde Sayım

 

Yu

 

= Yuhanna

 

Yas

 

= Yasa

 

Elç

 

= Elçilerin İşleri

 

Yşu

 

= Yeşu

 

Rom

 

= Romalılara Mektup

 

Hak

 

= Hakimler

 

1Ko

 

= Korintlilere 1. Mektup

 

Rut

 

= Rut

 

2Ko

 

= Korintlilere 2. Mektup

 

1Sa

 

= 1. Samuel

 

Gal

 

= Galatyalılara Mektup

 

2Sa

 

= 2. Samuel

 

Ef

 

= Efeslilere Mektup

 

1Kr

 

= 1. Krallar

 

Flp

 

= Filipililere Mektup

 

2Kr

 

= 2. Krallar

 

Kol

 

= Koloselilere Mektup

 

1Ta

 

= 1. Tarihler

 

1Se

 

= Selaniklilere 1. Mektup

 

2Ta

 

= 2. Tarihler

 

2Se

 

= Selaniklilere 2. Mektup

 

Ezr

 

= Ezra

 

1Ti

 

= Timoteyus’a 1. Mektup

 

Neh

 

= Nehemya

 

2Ti

 

= Timoteyus’a 2. Mektup

 

Est

 

= Ester

 

Tit

 

= Titus’a Mektup

 

Eyü

 

= Eyüp

 

Flm

 

= Filimun’a Mektup

 

Mez

 

= Mezmurlar (Zebur)

 

İbr

 

= İbranilere Mektup

 

Özd

 

= Süleyman’ın Özdeyişleri

 

Yak

 

= Yakup’un Mektubu

 

Vai

 

= Vaiz

 

1Pe

 

= Petrus’un 1. Mektubu

 

Ezg

 

= Ezgiler Ezgisi

 

2Pe

 

= Petrus’un 2. Mektubu

 

Yşa

 

= Yeşaya

 

1Yu

 

= Yuhanna’nın 1. Mektubu

 

Yer

 

= Yeremya

 

2Yu

 

= Yuhanna’nın 2. Mektubu

 

Ağı

 

= Ağıtlar

 

3Yu

 

= Yuhanna’nın 3. Mektubu

 

Hez

 

= Hezekiel

 

Yah

 

= Yahuda’nın Mektubu

 

Dan

 

= Daniel

 

Vah

 

= Vahiy (Esinleme)

 

Hoş

 

= Hoşea




Yoe

 

= Yoel




Amo = Amos Ova = Ovadya Yun = Yunus Mik = Mika Nah = Nahum

 

Hab = Habakkuk Sef = Sefanya Hag = Hagay Zek = Zekarya Mal = Malaki



İçindekiler



1 Seven Göksel Babamız (Haziran 28–Temmuz 4)                             6

 

2  Oğul (Temmuz 5–11).................................................................. 13

 

3     Kutsal Ruh (Temmuz 12–18)......................................... 20

 

4     Kurtuluş (Temmuz 19–25)............................................ 27

 

5     Nasıl Kurtulunur (Temmuz 26–Ağustos 1)..................... 34

 

6     Mesih’te Büyümek (Ağustos 2–8)................................... 41

 

7     Mesih Gibi Yaşamak (Ağustos 9–15).............................. 48

 

8     İnanlı Topluluğu (Ağustos 16–22)................................. 63

 

9     Hizmetimiz (Ağustos 23–29).......................................... 70

 

10     Allah’ın Yasası (Ağustos 30–Eylül 5).................................. 77

 

11 Sebt Günü (Eylül 6–12).............................................................. 84

 

12     Ölüm ve Diriliş (Eylül 13–19)........................................... 91

 

13     İsa’nın İkinci Gelişi (Eylül 20–26).................................... 98



Editör Ofisi 12501 Old Columbia Pike, Silver Spring, MD 20904

 

Web sayfamızı ziyaret edin: http://www.adventistler.com



Yazar                                                                     Pacific Press Koord.

 

Carlos Steger                                         Wendy Marcum



Editör                                                                     Kapak & Sayfa Tasarım

 

Clifford R. Goldstein                                  AngelOS



Editör Sekreteri                                        Çeviri

 

Soraya Homayouni                                   AngelOS



Bu kitapçık Yedinci-Gün Adventistleri Genel Konferansı Yetişkinler için Sebt Okulu Çalışma Kitap- çığı ofisi tarafından hazırlanmıştır. Bu kitapçığın hazırlanması Sebt Okulu Geliştirme Komitesinin yönetimi altında olmuştur. Yayınlanan bu kitapçık bu komitenin görüşlerini yansıtmakta olup sade- ce veya mutlaka yazarın (veya yazarların) görüşleriyle sınırlı değildir.



İstek Adresi Web: www.adventistler.com



E–mail:   irtibat@adventistler.com






Ç

 

oğumuz, hayran kaldığımız ve takdir ettiğimiz, yaşamımızda etkili olmuş büyük öğretmenleri hatırlarız. Bazı öğretmenler, kendi çağını aşmış ve bir sonraki nesilleri etkilemeye devam etmiştir. Seçkin öğretmenler, yaşamı kesin surette etkilemiş, öğretmiş ve çoğunlukla evrensel olarak kabul görmüştür. Tabii ki İsa, bunların içerisindeki en büyük Öğretmen’dir.

 

Yaşıtları O’nu bir Öğretmen olarak kabul etmişti, zira O, ilk yüzyıldaki rabbilerin genel özelliklerini taşıyordu. Alışıldığı üzere oturur ve öğretirdi. O, sık sık Kutsal Ya- zı’dan alıntılar yapar ve bunları yorumlardı. İsa, nihayetinde sözlerini dikkatle dinle- yen, O’nu izleyen ve hizmet eden bir grup öğrenciye sahip oldu. Bunlar, O’nun za- manında yaşayan ve bulunan öğretmenlerin temel özellikleriydi.

 

Ancak İsa ve diğer öğretmenler arasında temel farklar mevcuttu. Diğerleri çoğun- lukla konunun entelektüel yönlerine konsantre olurken, İsa dinleyicilerinin tüm varlıklarına hitap ediyor ve onları Allah’ın lehinde karar vermeye davet ediyordu. Bunun yanında O’nu dinleyenler, İsa’nın “öğretişine şaşıp kaldı. Çünkü onlara din bilginleri gibi değil, yetkili biri gibi öğretiyordu” (Markos 1:22). Mesih’in otoritesi, öğrettiği şeyleri uyguladığından dolayı güvenilirlik kazandı. Fakat her şeyin ötesinde, otoritesinin kaynağı, kendi Şahsiyeti idi. O gerçeği öğretti, zira O “Gerçek” idi. Al- lah’ın cisimlendirdiği gibi şunu söyledi, “RAB şöyle diyor,” ancak daha sonra şunu ekleyecekti “fakat ben size diyorum ki.”




Bu çeyrek yılda, Müjdeler’de kaydedildiği gibi, İsa’nın ana öğretilerinden bazıları- nı araştıracağız. Kurtarıcımız, ruhsal ve pratik yaşantımıza yakışan birçok şey öğretti. O öğretilerini farklı dinleyicilere sergiledi, metodunu her bireye uyarlarken dikkat etti. Bazen bir vaaz verdi; bazen bireylerle veya gruplarla sohbet etti. Bazen açıkça konuştu; bazen Sözleri’nin anlamını gizledi. Ancak her durumda Allah ve kurtuluş hakkında gerçekleri öğretti.

 

Kurtarıcımız, ruh- sal ve pratik ya- şantımıza yakışan birçok şey öğretti

 

… Ancak her du- rumda Allah ve kurtuluş hakkında gerçekleri öğretti.

 

İsa’nın öğretilerini düzenlemek ve yorumlamak için birçok yol olabilir. Örneğin O’nun benzetmele- rini çalışmak veya çeşitli vaazlarını analiz etmek mümkün olabilir. Diğer bir yaklaşım ise, O’nun bireylerle veya gruplarla olan diyaloğunu ve rakiple- riyle olan tartışmalarını göz önüne almaktır. Aynı şekilde O’nun önemli dersler öğretmenin yolları için kullanmış olduğu eylemlerine, tavırlarına ve mucizelerine odaklanmak da ilgi çekicidir. Her yaklaşım verimlidir, fakat İsa’nın öğretilerini kav- ramak konusunda kapsamlı bir tabloya sahip ola- bilmek için bu çeyrek yılın çalışması birbirinden

 

farklı yaklaşımı hep birlikte ele alacaktır. O’nun öğretileri daha sistematik olarak incelenecek, O’nun birçok öğretisini iyi bir şekilde anlamamız açısından, farklı fırsat- larda ve farklı yollarda İsa’nın belli hususları nasıl öğrettiği ortaya konacaktır.

 

Bu çeyrek yıl Kutsal Yazılar’ı açıp İsa’nın sözlerini okuduğumuzda, kendimizi da- ğın yamacındaki, gölün kıyısındaki veya havradaki dikkatli dinleyicilerin yerine koya- lım. O’nun mesajını anlamak ve çarmıhta akıl ermez bir şekilde gösterilen sevgisini kavramak adına ruhsal sezgiye sahip olmamız için dua edelim. Takip etmemiz için bizlere çağrıda bulunduğu O’nun müşfik sesini duyarken, O’nunla her gün imanda ve itaat içerisinde yürümek için taahhüdümüzü tazeleyelim. O’nun ayaklarının di- binde ne kadar çok zaman geçirirsek, Emmayus yolundaki iki öğrencisinin yaptığı gibi şunları daha çok söyleyeceğiz: “… bizimle konuşurken ve Kutsal Yazılar’ı bize açıklarken yüreklerimiz nasıl da sevinçle çarpıyordu, değil mi?” (Luka 24:32).



Carlos A. Steger, pastör, öğretmen, editör ve yönetici olarak çalışmıştır. Halen, River Plate Adventist Üniversitesinde, İlahiyat Bölümü dekanıdır. O ve karısı Ethel’in üç çocuğu ve üç torunu vardır.







*Haziran 28–Temmuz 4

Seven Göksel Babamız





Sebt Günü

Konuyla İlgili Metinler: Mat 7:9–11, Yu 14:8–10, Luka 15:11–24, Mat 6:25–34, İbr 9:14.



Hatırlama Metni: “Bakın, Baba bizi o kadar çok seviyor ki, bize ‘Tan- rı’nın çocukları’ deniyor! Gerçekten de öyleyiz. Dünya Baba’yı tanımadığı için bizi de tanımıyor.” (1Yu 3:1).

 

İ

 

sa, Tanrı’dan Baba’sı olarak bahsetmekten zevk alırdı. İsa, Müjdeler’de Baba adını yüz otuz kezden fazla kullanmıştır. Çeşitli fırsatlarda şu sıfatları da eklemiş- ti: “göksel Baba” (Mat 6:14), “yaşayan Baba” (Yu 6:57), “Kutsal Baba” (Yu 17:11) ve “adil Baba” (Yu 17:25). İsim, bizleri de Rabbimize bağlaması gereken

 

samimî ilişkiyi tarif eder.

 

Geleneksel olarak bir “baba”, ailesi için sevgi, koruma, güvenlik, destek ve kimlik demektir. Baba, aileye soyadını kazandırır ve onun üyelerini bir arada tutar. Göksel Babamız olarak Allah’ı kabul ettiğimizde, bunlardan ve diğer birçok faydalardan kazanç sağlarız.

 

Baba’yı tanımak bizler için ne kadar zaruri olsa da, amacımız sadece entellektüel ve teorik bilgi olmamalıdır. Kutsal Kitap’ta birini tanımak demek, onunla şahsi, sa- mimî bir ilişkiye sahip olmak demektir. Göksel Babamız ile bundan daha fazlasına ihtiyacımız yok mu?

 

Bu hafta, İsa’nın Babamız ve O’nun bizlere olan sonsuz sevgisi konusunda ne öğ- rettiğini araştıracağız. Ayrıca Baba’nın, Oğul ve Kutsal Ruh ile olan yakın ilişkisine de bakacağız.



*5 Temmuz Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar

 

Göklerdeki Babamız

 

Haziran 29



Baba, Allah için yeni bir isim değildi. Eski Ahit, bazen O’nu Babamız olarak tem- sil etmiştir (Yşa 63:16; 64:8; Yer 3:4, 19; Mez 103:13). Ancak bu O’nun için en çok kullanılan isim değildi. İsrail için Allah’ın şahsi adı, Eski Ahit’te altı bin sekiz yüz kezden fazla kullanılan YHVH idi (Yahve olarak ifade edilebilir). İsa, YHVH’den daha farklı bir Allah’ı açıklamak için gelmemişti. Aksine O’nun görevi, Allah’ın Eski Ahit’te bizzat Kendisi hakkındaki açıklamasını tamamlamaktı. Böyle yapmakla O, Allah’ı göksel Babamız olarak temsil etti.

 

İsa, Baba’nın “göklerde” olduğunu açığa kavuşturdu. Allah’a karşı doğru bir yakla- şıma sahip olabilmek açısından, bu gerçeği akılda tutmak önemlidir. Çocuklarının ihtiyaçlarıyla ilgilenen, seven bir Baba’ya sahibiz. Aynı zamanda, evrenin tek hakimi olarak, kutsal ve her şeye kadir olduğundan dolayı milyonlarca meleğin tapındığı bu şefkatli Baba’nın “göklerde” olduğunu da onaylarız. O’nun Babamız olduğu gerçeği, bizleri bir çocuk itimadıyla O’na yaklaşabilmeye davet etmektedir. Diğer yandan O’nun göklerde olduğu gerçeği, bizlere O’nun üstünlüğünü ve O’na saygıyla ibadet etmemiz gerektiğini hatırlatır. Bu yönlerden birisini diğerinin pahasına vurgulamak, Allah kav- ramını çarpıtmamıza neden olur ki, bu pratik ve günlük yaşamımız açısından çok geniş kapsamlı sonuçlar doğurur.



Matta 7:9–11’i okuyun. Bizlere, insanî babanın, göksel Olan’ın karakte- rini nasıl yansıtabileceği konusunda ne söylemektedir?



Herkes, sevecen ve şefkatli bir babaya sahip değildir. Çeşitli nedenlerden ötürü bazıları babalarını bile tanımıyor olabilir. Bu yüzden Allah’ı Baba’m diye çağırmak onlara anlamsız gelebilir. Ancak hepimizin, iyi bir dünyevî babanın nasıl olması gerektiği konusunda bir fikri vardır. Bunun yanında, iyi bir baba özelliklerini sergile- yen kişileri de bilebiliriz.

 

İnsani babalarının mükemmellikten uzak olduğunu biliriz, ancak çocuklarımızı sevdiğimizi ve eksikliklerimize rağmen onlara en iyisini vermeye çalıştığımızı da biliriz. O halde göklerdeki Babamız’ın bizler için neler yapabileceğini hayal edin.








Oğluyla Açıklandı

 

Haziran 30



Baba’dan bahsederken Yuhanna şöyle söyler: “Tanrı’yı hiçbir zaman hiç kimse görmedi” (Yu 1:18). Adem ve Havva’nın düşüşünden beri, günah bizim Allah’ı tanı- mamızı engelledi. Musa Allah’ı görmek istemişti, ancak Rab onu şöyle yanıtladı: “Ancak, yüzümü görmene izin veremem. Çünkü yüzümü gören yaşayamaz” (Çık 33:20). Buna karşın önceliğimiz Allah’ı tanımak olmalıdır, zira sonsuz yaşam Ba- ba’yı tanımaktır (Yu 17:3).



Allah hakkında özellikle neyi bilmemiz gerekir? Bkz. Yer 9:23, 24. Bu şey- leri bilmek bizler için neden önemlidir?



Büyük mücadelede, Şeytan’ın asıl saldırısı Allah’ın karakterine karşı olandır. İblis herkesi Allah’ın bencil, sert ve gaddar olduğuna ikna etmeye çalışmıştır. Bu suçla- mayı bertaraf etmenin en iyi yolu, bu iddiaların yanlışlığını kanıtlamak için O’nun bu dünyada yaşamasıydı. İsa, Allah’ın doğasını ve karakterini temsil etmek ve birçokla- rının tanrılık hakkında sahip olduğu çarpık kavramı düzeltmek için gelmişti. “Ba- ba’nın bağrında bulunan ve Tanrı olan biricik Oğul O’nu tanıttı” (Yu 1:18).



Yu 14:8–10’u okuyun. İsa ile üç yıldan fazla zaman geçirmelerine rağ- men, öğrencilerin Baba hakkında ne kadar az şey bildiklerine dikkat edin. Onların bu kavrayış eksikliğinden, kendimiz için ne öğrenebiliriz?



İsa, Filipus’un bu sorusunu duymaktan dolayı, üzülmüş ve şaşırmıştı. O’nun nazik sitemi, aslında O’nun kalın kafalı öğrencilerine karşı sevecen sabrını göstermektedir. İsa’nın yanıtı şöyle bir şeyi ima etmekteydi: Benimle birlikte yürüdükten, sözlerimi dinledikten, kalabalığı doyurma mucizemi gördükten, hastaları iyileştirdiğimi, ölüleri dirilttiğime şahit olduktan sonra Beni tanımadığın mümkün mü? Benim aracılığımla yaptığı işlerden dolayı, Baba’yı tanımamak mümkün mü?

 

İsa aracılığıyla Baba’yı tanıma konusunda öğrencilerin eksikliği, İsa’nın Baba’yı yanlış tanıttığı anlamına gelmez. Aksine, İsa daha önce hiç görülmemiş bir şekilde Baba’yı açıklama görevini gerçekleştirdiğinden tam olarak emindi. Bu nedenle, öğren- cilerine şöyle demişti: “Beni tanısaydınız, Babam’ı da tanırdınız. … Beni görmüş olan, Baba’yı görmüştür” (Yu 14:7, 9).







Göksel Babamız’ın Sevgisi

 

Temmuz 1



İsa, Eski Ahit’in zaten onaylamış olduğu şeyi vurgulamak için gelmişti: Baba biz- leri eşsiz sevgisiyle seyretmektedir (Yer 31:3, Mez 103:13).

 

“Bakın, Baba bizi o kadar çok seviyor ki, bize ‘Tanrı’nın çocukları’ deniyor!” (1Yu 3:1). Tüm evreni yöneten her şeye kadir Tanrı’nın, milyarlarca galaksinin ortasında- ki küçücük bir dünyada yaşayan önemsiz ve zavallı günahkârlar olarak bizlerin O’nu Baba olarak çağırmasına izin vermesi çok şaşırtıcı. Bize olan sevgisinden ötürü böyle yapmaktadır.



Sevgisini göstermek için Baba bizlere ne gibi üstün bir kanıt verdi? Bkz.

Yu 3:16, 17.






Mesih, insanlık için Baba’nın kalbinde bir sevgi yaratmak amacıyla çarmıha ge- rilmedi. İsa’nın kefaret edici ölümü, Baba’nın bizleri sevmeye ikna etmeye aracı olması için değildi; böyle oldu, çünkü Baba bizleri zaten seviyordu, hem de dünya kurulmadan önce. Sevgisinden ötürü, İsa’nın çarmıhta kurban edilmesinden daha büyük ne gibi bir kanıtımız olabilir ki?

 

“Mesih’in bizim için ölmesinden dolayı RAB’bin bizi sevdiği doğru değildir. Bizi sevdiğinden ötürü RAB Mesih’i ölsün diye bilerek gönderdi, çünkü önce O bizi sev- di.”—Ellen G. White, Cennete Giden Yol, S. 10.

 

Bazıları Baba’nın bizleri sevmeye isteksiz olduğunu düşünür. Buna karşın İsa’nın bizim Aracımız olduğu gerçeği, O’nun bizi sevmesi için Baba’yı ikna ettiği anlamına gelmez. Mesih, bu yanlış fikri şöyle söyleyerek gidermişti: “Baba’nın kendisi sizi seviyor” (Yu 16:27).



Luka 15:11–24’ü okuyun ve müsrif oğluna yönelik babanın sevgisini düşü- nün. Babanın oğlunu sevdiğine yönelik birçok kanıtın listesini yapın.








Temmuz 2



Göksel Babamız’ın Şefkatli İlgisi

 

Bizler için kaygılanıldığını bilmek önemlidir. Bazı insanlar bize karşı kayıtsız ve umursamaz olsalar bile, İsa göksel Babamız’ın mümkün olan her türlü yolla bizlerle ilgilendiğini öğretmişti. O’nun merhameti ve şefkati, insanî mizacın yükselmelerine ve alçalmalarına bağlı değildir; O’nun sevgisi kalıcıdır ve şartlara göre değişken değildir.



Matta 6:25–34’ü okuyun. Burada hangi teşvik edici sözler vardır? Bu ayetlerde açıklandığı gibi Allah’a daha çok güvenmeyi nasıl öğrenebiliriz?





“Hayatımızdaki hiçbir şey O’nun anlamayacağı kadar karanlık ve üzücü olamaz. Hiçbir sorun O’nun çözemeyeceği kadar karmaşık değildir. RAB sevincimizi ve endi- şelerimizi bizimle paylaşır ve her içten duayı işitir. Dualarımızı yanıtlamaya daima hazırdır. “O kırık kalplileri iyileştirir, yaralarını sarar” (Mezmur 147:3) RAB ve halkı arasındaki sevgi öylesine kuvvetlidir ki, O tüm dikkatini her bir insana ayrı ayrı verir. Her birine sanki dünyada başka biri yokmuşçasına özel davranır.”—Ellen G. White, Cennete Giden Yol, S. 78, 79.

 

Buradaki tüm teşvik edici sözler arasında trajedi ve acıların bizleri vurduğu ger- çeğini göz ardı edemeyiz. Bugünkü ayetlerde bile İsa, “her günün derdi kendine yeter” (Mat 6:34) diyerek, bizler için her şeyin yolunda gitmediğini ima etmektedir. Kötülükle ve onun kederli sonuçlarıyla yaşamak zorundayız. Buradaki husus, her şeye rağmen, birçok yolla açıklanan Allah’ın bizlere olan sevgisinin temin edildiğidir, hepsinden önemlisi Çarmıh sayesinde. O halde, göksel Babamız’ın bizlere sürekli sağladığı armağanları ve bereketleri hep göz önünde tutmak çok önemlidir; aksi takdirde, kötülük kaçınılmaz bir şekilde bizi vurduğunda kolayca düş kırıklığına uğrayabiliriz.



Kriz zamanlarında, Allah’ın sana olan sevgisinin gerçeğini hangi tarzda görebildin? İçinde bulunduğu zorluklar arasında Allah’ın sevgisinin gerçeğini sorgulayan kişilerle paylaşabilmek açısından, bu tecrübeden ne öğrendin?






Baba, Oğul ve Kutsal Ruh



Temmuz 3




İsa çeşitli yollarla Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’tan oluşan üç ilahî Kişiliği öğretmiş ve temsil etmişti. Bu gerçeği rasyonel olarak açıklayamasak da bunu imanla kabul eder (Kutsal Yazı’daki daha birçok gerçekler gibi) ve Pavlus ile birlikte tam bir “Tanrı’nın sırrının bilgisini” (Kol 2:2) elde etmeye gayret ederiz. Yani, anlamadığımız birçok şey olsa da, imanla, itaatle, duayla ve araştırmayla daha fazlasını öğrenmeye çalışırız.



Allah’ın üçlübirliği, İsa’nın yaşamının önemli anlarında aktifti. Aşağıdaki olaylarda, her Biri’nin rolünü özetleyin:



Doğum: Luka 1:26–35





Vaftiz: Luka 3:21, 22





Haçlanma: İbr 9:14



İsa, dünyevî hizmeti sona ermek üzereyken, üzgün öğrencilerine Kutsal Ruh’u yollayacağını vaat etmişti. Yine burada da üç Şahsiyetin birlikte çalıştığını görüyoruz. “Ben de Baba’dan dileyeceğim” diye onları temin etmişti İsa, “O sonsuza dek sizinle birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı, Gerçeğin Ruhu’nu verecek” (Yu 14:16, 17; ayrıca bkz. Yu 14:26).

 

İsa, kurtuluş planında üç İlahî Şahsiyet arasında tam bir uyum ve işbirliği oldu- ğunu açıklamıştı. Oğul Baba’yı yücelttiği, O’nun sevgisini temsil ettiği gibi (Yu 17:4), Kutsal Ruh da aynı şekilde Oğul’u yüceltmekte, O’nun lütfunu (ve sevgisini) tüm dünyaya açıklamaktadır (Yu 16:14).






Temmuz 4

 

Ek Çalışma: Ellen G. White’ın, “A Personal God,” S. 263–278, Testimonies for the Church, Cilt 8 kitabını okuyun.



“Mesih, Allah’a olan güvenimizi güçlendirmek için, O’na yeni bir adla, insan kal- binin en sevgili çağrışımlarıyla iç içe geçmiş bir adla hitap etmemizi öğretiyor. O bize sonsuz Allah’a Babamız deme ayrıcalığını veriyor. O’ndan bahsederek ve O’na söyle- nen bu ad, O’na olan sevgimizin ve güvenimizin bir işareti ve O’nun bize olan ilgisi- nin ve bizimle ilişkisinin bir taahhüdüdür. O’nun hoşnutluğunu ya da bereketini isterken söylendiğinde, O’nun kulaklarında müzik gibidir. O’nu bu adla çağırmanın küstahlık olduğunu düşünmememiz için, bu adı defalarca tekrarlamıştır. O bizim bu isme aşina olmamızı arzulamaktadır.

 

“Allah bizi Kendi çocukları olarak görür. O bizi kayıtsız dünyadan kurtarmış ve kraliyet ailesinin üyeleri, göksel Kral’ın oğulları ve kızları olmak üzere seçmiştir. Bizi dünyevî babasına güvenen bir çocuktan daha derin ve sağlam bir güvenle Kendisine itimat etmeye davet eder. Anne–babalar çocuklarını severler, fakat Allah’ın sevgisi insanî sevginin olabileceğinden çok daha büyük, geniş ve derindir. Ölçüsüzdür.”— Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 141, 142.

 

“Göksel Babamız, sevgisini Golgota’daki çarmıhta bireysel olarak ifade etmiştir. Baba bizleri sever, O şefkat ve merhamet doludur.”—Ellen G. White, The Signs of the Times, Eylül 30, 1889.



Tartışma Soruları:





Güneşin Batışı: 20:40 (İstanbul)





*Temmuz 5–11

Oğul




Sebt Günü

 

Konuyla İlgili Metinler: Mat 24:30; Dan 7:13, 14; Mat 11:27; Luka

 

5:17–26; Yu 8:58; Mat 20:28.



Hatırlama Metni: “Çünkü İnsanoğlu bile hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi.” (Markos 10:45).



İ

 

ki yıldan fazla kamu hizmetinden sonra İsa öğrencilerine şunu sordu: “Halk, İnsanoğlu’nun kim olduğunu söylüyor?” (Mat 16:13). Onlar için insanların İsa hakkında ne söylediklerini rapor etmek zor değildi. Ancak bundan daha zor olanı İsa’nın bir sonraki sorusuydu: “Sizce ben kimim?” (Mat 16:15). Şimdi iş ciddileşi- yordu. İsa kendisinin dış görünüşü veya karakter özellikleri hakkında onların ne düşündüğünü sormuyordu. Aksine O’nun sorusu, İsa’nın varlığının özüne kaymıştı.

 

Öğrencilerin kendi bireysel kanaatini ve inancını ifade etmeyi gerektiriyordu.

 

Er ya da geç herkes aynı soruyu yanıtlamak durumundadır. Herkes bireysel ola- rak İsa’nın kim olduğuna karar vermelidir. Başkalarının ne söylediğini veya inandı- ğını tekrar etmenin yardımı olmaz; yanıt gerçekten kendi kişisel inancımız olmalıdır. Ve tabii ki bu yanıt üzerine her insan varlığının kaderi belirlenir.

 

Bu hafta, İsa’nın kendisi hakkında ne söylediği ve yaptığı temeli üzerindeki yanıt- ları araştıracağız. Amacımız, Petrus’un verdiği aynı yanıta imanla ulaşmak olacaktır: “Sen, yaşayan Tanrı’nın Oğlu Mesih’sin” (16. ayet).



*12 Temmuz Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar

 

İnsanın Oğlu

 

Temmuz 6



Bu, “İnsanın Oğlu” başlığı, İsa’nın kendisi için kullandığı favori tanımlamadır. O, seksen kezden fazla kendisini İnsanoğlu olarak anmıştır. Diğer insanlar hiçbir za- man O’na bu şekilde bir imada bulunmamıştı. Tabii ki O’nun böyle bir seçim yapa- rak kendisini özel bir şekilde tanımlamasının bir gayesi vardı.

 

Bu deyimsel ifade, Eski Ahit’te çok yaygındı. Bir istisna dışında, hep insanları kas- tetmekteydi; bu nedenle İsa bu ifadeyi kendi insanîliğini vurgulamak için kullanmıştı.

 

Kutsal Yazı, İsa’yı gerçek insan varlığı olarak sergiler. Bir bebek olarak doğmuş, bir çocuk gibi büyümüş (bilgelikte ve kişilikte gelişmiş [Luka 2:40, 52]), kız ve erkek kardeşlere sahip olmuştu (Mat 13:55, 56). Yemek yemiş (Mat 9:11), uyumuş (Luka 8:23), yorulmuş (Yu 4:6), açlık ve susuzluk çekmişti (Mat 4:2, Yu 19:28). Aynı za- manda üzülmüş ve ızdırap çekmişti (Mat 26:37).

 

Sıradan bir gözlemci için, İsa kalabalığın içinde insanlar arasında yürüyen sıra- dan biri olarak görülebilir. Yaşıtlarından çoğu O’nu farklı bir insan olarak görmemiş- ti (Yu 7:46). İnsanlar O’na kendilerinden biri gibi davranmıştı; O’na gülmüşler (Lu- ka 8:53), eleştirmişler (Mat 11:19), hatta O’nunla alay edip dövmüşlerdi (Luka 22:63). Onlar için İsa, insandan başka bir şey değildi.

 

Maalesef, bu ünvanın daha fazla şeyi içerdiğini algılayamamışlardı. Daniel 7:13 ve 14’e göre, “İnsanoğlu’na benzer Biri” göğün bulutlarıyla geldi. “Eskiden beri var Olan’ın yanına doğru ilerledi” ve ebedî egemenliği, yüceliği ve krallığı aldı. Yahudiler bu İnsanoğlunu, Mesih ile özdeşleştirmişlerdi. O halde İsa bu ünvanı kullandığında, yarı gizli olarak kendisinin aynı zamanda vaat edilen Mesih, yeniden beden almış Mesih olduğunu göstermişti.



Matta 24:30, 25:31, 26:64’ü okuyun. Bu ayetlerde kaydedilen İsa’nın söz- lerindeki hangi unsurlar, Daniel 7:13, 14’ü anımsatmaktadır?










Tanrı Oğlu



Temmuz 7




“Tanrı Oğlu” ünvanı sadece Cebrail tarafından değil (Luka 1:35), aynı zamanda insanlar İsa’yı kastederken de kullanılmıştı (Mat 14:33, Markos 15:39, Yu 1:49, 11:27). O, bu ünvanı kabul etmiş, fakat taşlanarak öldürülmemek için, doğrudan kendisine tatbik etmemek konusunda çok dikkatli davranmıştı. Buna karşın, Kutsal Kitap çeşitli yollarla O’nun Baba ile olan özel ilişkisini açıklamıştır.

 

Baba, vaftizinde O’nu Oğlu olarak tanımıştı (Mat 3:17); aynı Dönüşüm geçirdiği anda olduğu gibi (Mat 17:5).

 

Onların Baba–Oğul ilişkisi eşsizdir. Evrende bu tür bir ilişkiyi yaşayan tek Kişi Mesih’tir, zira Baba ile aynı doğaya sahip olan tek Kişi O’dur. İmanlılar olarak, bizle- re Allah’ın çocukları olma imtiyazı bahşedilmiştir. Fakat İsa her zaman Tanrı’nın Oğlu idi, öyledir ve öyle kalacaktır.



Şu ayetler Baba ve Oğul arasındaki mükemmel birliği nasıl açıklamakta- dır? Mat 11:27, Yu 3:35, 5:17 ve 10:30.




İsa ve Baba’nın tam birliği, her birinin diğerini müşterek ve mükemmel bir şe- kilde tanımasını içerir: istemde, amaçta ve hedefte birliği. Bunun da ötesinde mizaç- ta birliği de içerir. Oğul ve Baba iki şahsiyettir (“Ben ve Baba) ancak aynı mizaçta (“biriz”) olup, bu gerçek, cinsiyet içermeyen bir zamiri ile ifade edilmiştir (1Ko 3:8 ile karş).

 

Ancak, insan olarak yaşadığı için, Mesih’in burada kendisini gönüllü olarak Ba- ba’ya tabi kıldığının da farkında olmalıyız (Flp 2:6–8). Bu kısıtlama işlevseldi, ama O’nun kendi özünün bir parçası değildi. İsa kendisini belirli bir gayeyle, özel bir amaçla Allah’a tabi kılmıştı.

 

Bu kavramı göz önünde tutarak İsa’nın neden şöyle söylediğini anlayabiliriz: “Oğul, Baba’nın yaptıklarını görmedikçe kendiliğinden bir şey yapamaz. Baba ne yaparsa Oğul da aynı şeyi yapar” (Yu 5:19); “Çünkü amacım kendi istediğimi değil, beni gönderenin istediğini yapmaktır” (Yu 5:30). Bu işlevsel bakış açısından dolayı şöyle söyleyebilirdi: “Babam benden üstündür” (Yu 14:28).






Temmuz 8

 

Mesih’in İlahî Doğası: 1. Bölüm

 

Mesih’in ilahîliği inancımızın temelidir. Yaşamı ne kadar olağanüstü olursa ol- sun, insanî bir varlık hiçbir zaman kurtarıcımız olamaz. Tüm Yeni Ahit boyunca O’nun ilahîliğinin kanıtlarına sahibiz. İsa’nın bu hususta kendisi hakkında öğrettik- lerine odaklanacağız.

 

Başlangıçta İsa’nın kim olduğunu açıklaması o kadar basit bir husus değildi. Hizmeti, O’nun Mesih olduğunu, beden Almış Tanrı olduğunu bildirmesini gerektiriyordu; ancak O’nun herkesin önünde Ben Tanrı’yım veya Ben Mesih’im dediği yolunda bir kayıt yok- tur. Eğer böyle yapmış olsaydı, derhal öldürülebilirdi. Bu nedenle, ilahî doğasını gizleme yolunu seçti ve dinleyicilerinin ilahîliğini dolaylı olarak bilmesini sağladı.

 

İsa ilahî doğasını kademeli olarak açıklarken, dinleyicilerinden çoğu O’nu anladı ama iddiasını reddettiler, zira bu onların Mesih ile ilgili önyargılarına uymuyordu. Bu durum, onların şu taleplerinde kendini belli etmektedir: “Bizi daha ne kadar zaman kuşkuda bırakacaksın?” dediler. “Eğer Mesih isen, bize açıkça söyle” (Yu 10:24). Maalesef, bağlam onların bu sorusunun samimî olmadığını göstermektedir.

 

Dün de gördüğümüz gibi, İsa Baba’sı ile olan özel ilişkisine dair birçok imalarda bulunmuştu. Bu, O’nun ilahîliğini göstermek için kullandığı metodlardan biriydi. Birçokları, O’nun Allah’ın Baba’sı olduğunu söylediğinde ne demek istediğini açıkça anlamıştı, O kendisini Allah’a eşit tutmaktaydı (Yu 5:18).



Luka 5:17–26’yı okuyun. İsa burada açıkça söylemeksizin ilahîliğini nasıl güçlü bir tarzda ortaya koymuştu?



“O’nun yaratıcı gücü, harap olmuş bedeni tekrar sağlığına kavuşturur. Topraktan yaratılan insana yaşam sözü veren Kişi, felçli adama da yaşam sözü vermişti.”— Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 247.

 

İsa günahları affetmek için ilahî imtiyaz talep etmişti. Ayrıca bizzat “kendi görke- mi içinde tahtına oturacak” (Mat 25:31) ve tüm ulusları yargılayacağını, sadece Allah’ın yetkisi altında olan, her bireyin ebedî kaderini belirleyeceğini ifade etmişti. Gerçekten kim olduğunu göstermek açısından daha fazla ne yapılabilirdi ki?






Temmuz 9

 

Mesih’in İlahî Doğası: 2. Bölüm

 

Mesih, ölümün üstesinden gelme konusunda, Baba ile aynı kudrete sahip oldu- ğunu bildirmiş ve kanıtlamıştı. “Baba nasıl ölüleri diriltip onlara yaşam veriyorsa, Oğul da dilediği kimselere yaşam verir” (Yu 5:21). Sadece Allah, “Diriliş ve yaşam Ben’im” (Yu 11:25) diyebilirdi.

 

O’nun ilahîliğine yönelik diğer bir açık gösterge de, O’nun daha önceden mevcut olduğu yönündeki iddiasıdır. O, “göklerden inmiştir” (Yu 3:13) çünkü Baba O’nu göndermişti (Yu 5:23). Yinelersek, O daha önceki mevcudiyetini yeniden onaylamış- tı: “Baba, dünya var olmadan önce ben senin yanındayken sahip olduğum yücelikle şimdi beni yanında yücelt” (Yu 17:5).



Yuhanna 8:58, neden O’nun ilahîliği hakkında daha direkt ve daha derin bir ifade içermektedir? Ayrıca bkz. Çık 3:13, 14.




Burada doğmadan önce (Grekçe ginomai kökünden geçmiş zaman eki olarak “idi” olarak çevrilmiştir) diye ifade edilen İbrahim’e zıt olarak, İsa kendisini, kendili- ğinden mevcut olan Biri olarak ilan etmişti. O sadece İbrahim’in doğumundan önce değil, bilakis ebedîyen mevcuttu. Ben varım ifadesi, sürekli bir mevcudiyeti ima etmektedir. Bundan başka BEN BEN’İM, bizzat Yahve’nin ünvanıdır (Çık 3:14). Li- derler, yanan çalılıkta açıklanan BEN BEN’İM ifadesini İsa’nın kendisi için iddia ettiğini besbelli anlamıştı. Onlara göre O küfretmekten suçluydu ve bu nedenle “İsa’yı taşlamak için yerden taş aldılar” (Yu 8:59).

 

Müjdeler, İsa’nın başkalarının kendisine tapınmasını itiraz etmeden kabul ettiğini göstermektedir. O, Kutsal Yazılar’a göre insanın tapınmasını sadece Allah’ın hak ettiğini çok iyi biliyordu, bu nedenle Şeytan’a şöyle demişti: “ ‘Tanrın Rab’be tapacak, yalnız O’na kulluk edeceksin’ diye yazılmıştır.” (Mat 4:10). Bu yüzden başkalarının kendisi- ne tapınmasını kabul etmekle, kendi ilahîliğini göstermişti. Göldeki öğrenciler (Mat 14:33), şifa gören kör adam (Yu 9:38), İsa’nın mezarındaki kadın (Mat 28:9) ve Celi- le’deki öğrenciler (Mat 28:17), hepsi de O’na açıkça tapındılar, O’nun ilahîliğini kabul ettiler. Tomas’ın İsa’ya söylediği “Rabbim ve Tanrım!” (Yu 20:28) ifadesi, Allah’a konuştuğunu açıkça anlamayan bir Yahudi’nin sarf edeceği sözler olmazdı.








Mesih’in Hizmeti

 

Temmuz 10



İsa’nın kim olduğunu göz önünde bulundurduktan sonra, O’nun bizler için ne yapmaya geldiğini daha iyi anlayabiliriz.

 

Şeytan Allah’a karşı ithamlarda bulunmuştu. Bu ithamları karşılamak için, İsa Baba’nın karakterini temsil etmeye ve birçoklarının Allah’ın üçlübirliğine yönelik geliştirdikleri yanlış kavramı düzeltmeye geldi. Bizim Allah’ı tanımamızı istedi, zira sonsuz yaşama sahip olmak için O’nu tanımak zorunludur (Yu 17:3).

 

Ancak kurtulmak için bilgiden daha fazlasına ihtiyaç duyarız. Allah’ın bizlere bir Kurtarıcı sağlaması gereklidir, ki bu tam olarak İsa’nın isminin anlamıdır: Yahve kurtuluştur (Mat 1:21). İsa görevini çok açık bir şekilde ifade etmişti: “İnsanoğlu, kaybolanı arayıp kurtarmak için geldi” (Luka 19:10). Aden’de insanlar Allah ile olan ilişkilerini, kutsallıklarını, yuvalarını ve sonsuz yaşamlarını kaybetmişti. İsa ise her şeyi yeniden restore etmeye geldi: O, Baba ile olan ilişkimizi yeniden tesis etti (Yu 1:51); O günahlarımızı bağışladı (Mat 26:28); O bizlere nasıl yaşanacağının bir ör- neğini verdi (1Pe 2:21); ve tabii ki, bizlere sonsuz yaşam verdi (Yu 3:16).



İsa, görevinin özünü nasıl tarif etti? Yu 10:11, Mat 20:28.




İsa neden ölmek zorundaydı? Çünkü gönüllü olarak bizim yerimize geçti ve gü- nahlarımızın suçunu üstlendi. Hepimiz günahkârız (Rom 3:10–12) ve bundan dola- yı ebedî ölümü hak ettik (Rom 6:23). Kurtuluşumuzun bedeli o kadar yüksektir ki, sadece Tanrı’nın Oğlu bu bedeli ödeyebilir.

 

“Tanrı’nın çiğnenen yasası, günah işleyen kişinin ölmesini gerektiriyordu. Bu gü- nahın bedelini ödemek için Tanrı’ya, eşit bir kefaret sunulması gerekiyordu. Günahlı insanı yasanın lanetinden kurtarıp gökle uyumlu kılabilecek tek kişi Mesih’ti. Yalnız- ca Mesih günahın suçunu ve utancını kendi üzerine alıp yıkıma uğrayan insanlığı kurtarabilirdi.”—Ellen G. White, Geçmişten Sonsuzluğa, 1. Cilt, S. 27.






Temmuz 11

 

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Divine–Human Saviour,” S. 1126—1128, The SDA Bible Commentary, Cilt 5.



“Allah’ın Söz’ü, Mesih’in bu dünyadaki insanîliğinden söz ederken, aynı zamanda kararlı bir şekilde O’nun önceki mevcudiyetinden de bahseder. Söz ilahî bir varlık olarak mevcuttu, hatta Tanrı’nın ebedî Oğlu olarak Baba’sı ile ittifak içinde ve Bir ola- rak… Dünya O’nun aracılığıyla yaratıldı, ‘var olan hiçbir şey O’nsuz olmadı.’ (Yu 1:3). Eğer Mesih her şeyi yarattıysa, her şeyden önce de mevcuttu. Bu husustaki sözler o kadar kesindir ki, hiç kimsenin şüpheye düşmesine gerek yoktur. Mesih aslında en üst manâda Tanrı idi. O, sonsuzluklar boyunca Allah ile beraberdi, her şeyin üzerinde bir Tanrı olarak sonsuza dek mübarekti. Allah’ın ilahî Oğlu Rab İsa Mesih, sonsuzlarca mevcuttu, ayrı bir şahsiyetti, fakat Baba ile birdi”—Ellen G. White, Selected Messages, Kitap 1, S. 247.

 

“İsa’da gerçek ve sonsuz yaşam vardır. ‘Kendisinde Tanrı’nın Oğlu bulunanda ya- şam vardır.’ 1Yu 5:12. İsa’nın ilahîliği, inanan kişinin sonsuz yaşam güvencesi- dir.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 522.



Tartışma Soruları:

 

¤ Cinler, İsa’nın “Tanrı’nın Kutsalı” (Markos 1:24), “Tanrı’nın Oğlu” (Mar- kos 3:11), “yüce Tanrı’nın Oğlu” (Markos 5:7) olduğunu biliyorlar ve bunu itiraf ediyorlardı. Ayrıca bkz. Yak 2:19. Neden bu tür bir tanıma, kurtulu- şumuz için yeterli değildir? İsa’yı sadece entelektüel bir kabullenmeyle tatmin olma tuzağına düşmekten nasıl kaçınabiliriz?

 

¤ İsa’nın tam karşısında duran yüzbaşı, O’nun öldüğünü gördüğünde, “Bu adam gerçekten Tanrı’nın Oğlu’ydu” (Markos 15:39) demişti. İsa’yı anlama- nın en iyi yeri, O’nun çarmıhının dibidir. Oraya ne kadar sık gidiyorsun? En son ne zaman oraya gittin? Neden hemen şu anda kendine zaman ayırıp, O’nun senin kurtuluşun için yaptığı sonsuz kurbanlığı derinlemesine dü- şünmüyorsun?



¤ İsa’nın birçok yaşıtı O’nu reddetmişti, zira Mesih hakkında yanlış fikir- lere sahiptiler. Maalesef, günümüzde de birçok kişi yaşamlarını İsa’ya ver- mekten kaçınıyor, zira ön yargılara veya O’nun hakkında çarpık görüşlere sahiptirler. Onların gerçek İsa’yı görmelerine nasıl yardım edebiliriz? Bil- hassa Yedinci–Gün Adventistleri olarak, onlara İsa’yı daha net olarak göste- rebilecek ne gibi şeylere sahibiz?

 

Güneşin Batışı: 20:38 (İstanbul)





*Temmuz 12–18

Kutsal Ruh






Sebt Günü

 

Konuyla İlgili Metinler: Yu 14:16–18; 14:26; 15:26; Mat 12:31, 32; Yu

 

16:8; Yu 3:5–8; Luka 11:9–13.



Hatırlama Metni: “Ben de Baba’dan dileyeceğim. O sonsuza dek sizinle birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı, Gerçeğin Ruhu’nu vere- cek” (Yu 14:16).

Ü

 

çlübirliğin üç şahsiyetinden biri olan Kutsal Ruh, en az anlaşılandır. Bizlere en yakın olan, içimizde yeniden doğuş yaratan, içimizde yaşayan ve bizleri dönüş- türen Şahsın, hakkında çok az şey bildiğimiz Biri olması ne kadar da ironik.

 

Neden? En başta, Kutsal Kitap, Kutsal Ruh hakkında Baba ve Oğul’dan daha az açıktır. Kutsal Yazı’da, Ruh’a ilişkin birçok referans vardır, fakat çoğu mecazî veya semboliktir. Kutsal Kitap, Ruh’un işleyişi hakkında yeterli bilgi vermektedir, ancak O’nun tabiatı hakkında çok az şey söylemektedir.

 

Diğer bir neden ise, Kutsal Ruh’un görevinden kaynaklanmaktadır. O, bizim dik- katimizi sürekli Mesih’e odaklamaya çalışmaktadır, kendi Şahsiyetine değil. Kurtuluş planında Ruh, bu işlev özünde astlığı ima etmese de, Baba ve Oğul’a hizmet etmek suretiyle onlara tabi bir rol oynamaktadır.

 

Bu hafta İsa’nın Ruh hakkında öğrettiklerini dinlerken, O’nun yaşamlarımızdaki dönüştürücü mevcudiyeti için samimî olarak dua edelim.



*19 Temmuz Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar

 

Mesih’in Temsilcisi

 

Temmuz 13



İsa çok yakında gerçekleşecek olan ölümünü bildirdiğinde, öğrencileri O’nu kor- ku ve üzüntüyle dinlemişlerdi. O’nun mevcudiyetinden yoksun olduklarında, Öğret- menleri, Dostları ve Danışmanları kim olacaktı? Onların çaresiz gereksinimlerini bilen Mesih, onlarla birlikte olması için temsilcisini yollayacağını vaat etti.



Mesih temsilcisi için hangi özel ismi kullanmıştı? Bkz. Yu 14:16–18. Bu isim hangi bakımdan çok uygun kaçmaktadır? Ayrıca bkz. Yu 14:26.




Yardımcı, Danışman ve Avutucu ifadeleri, para “yanına” öneki ile, kletos “çağı- rılmış” sıfatının birleşiminden oluşan, Grekçe parakletos sözcüğünün çeşitli çeviri- leridir. Sözcük anlamı “birinin yanına çağırılmak” anlamında olup “birine destek olmak için çağırılan kişi” fikrini çağrıştırmaktadır. Aracıyı, aracılık yapan kişiyi, yar- dımcıyı, danışmanı, hatta yasal bir avukatı bile ima etmektedir.

 

Yeni Ahit’te parakletos terimini sadece Yuhanna kullanmıştır. İlginç olan, bu sözcüğü bizzat İsa’ya uyarlayan da odur (1Yu 2:1).

 

Dünyevî hizmeti süresince Mesih, öğrencilerinin Danışmanı, Yardımcısı ve Avu- tucusu olmuştu. Bu nedenle halefinin de aynı adı almış olması çok uygundur. Kutsal Ruh, Oğul’un talebi üzerine ve Oğul adına, Baba tarafından gönderilmiştir (Yu 14:16, 26). Ruh, bu dünyada Mesih’in işini devam ettirmektedir.

 

Kutsal Ruh aracılığıyla öğrenciler İsa’nın mevcudiyetine sahiplerdi. “Sizi öksüz bı- rakmayacağım, size geri döneceğim” (Yu 14:18) demişti Rab. Çaresiz “öksüzlere” pek bir avuntu vermeyecek şekilde, ara sıra yapılacak bir ziyaretten bahsetmiyordu. Aksine, “sizdeki Ben” (Yu 14:20) ifadesiyle, devamlı ve samimî bir ilişkiyi duyuru- yordu. Bu sadece Kutsal Ruh’un içlerinde yaşaması ile mümkün olabilirdi.

 

Tabii ki Mesih’in insanî doğası, O’nun şahsen aynı zamanda, her yerde olmasını engelliyordu. Diğer yandan Kutsal Ruh her zaman her yerde vardı (Mez 139:7). Ruh sayesinde Kurtarıcımız, insanlar nerede olurlarsa olsunlar veya onları Mesih’ten ayıran fiziksel uzaklık ne olursa olsun, herkese erişilebilirdir.








Kutsal Ruh bir Şahıstır

 

Temmuz 14



Ellen G. White şöyle yazmıştı, “Kutsal Ruh’un niteliği bir sırdır. İnsanlar bunu açıkla- yamaz, çünkü Rab bunu onlara bildirmemiştir… İnsanların anlayamayacağı kadar derin olan bu sırlarla ilgili olarak, sükut altındır.”—The Acts of the Apostles, S. 52.

 

Bununla birlikte şöyle demişti, “Kutsal Ruh bir şahıstır, zira O bizim Tanrı’nın çocukları olduğumuz yönünde ruhlarımıza tanıklık etmektedir… O aynı zamanda ilahî bir Şahsiyet olmalıdır, aksi takdirde Allah’ın aklında gizli olan sırları ortaya çıkaramazdı.”—Ellen G. White, Evangelism, S. 616, 617. Bu ifade, Kutsal Kitap’a dayanmaktaydı (Rom 8:16 ve 1Ko 2:10, 11). Öyleyse, insanî doğamızdan dolayı sınırlı olsak da, Kutsal Yazılar aracılığıyla en azından Kutsal Ruh’un bir Şahıs oldu- ğunu ve O’nun İlahi olduğunu anlayabiliriz. İsa’nın Kutsal Ruh hakkında söyledikle- ri, bu sonucu ortaya koymaktadır.



Kutsal Ruh’un eylemlerinden hangileri, O’nun bir Şahıs olduğunu gös- termektedir? Bkz. Yu 14:26, 15:26, 16:7–14.




İsa, hepsi de şahsiyeti ima eden, Ruh’un gerçekleştirdiği bir takım aktiviteleri anmıştı. Mesih’in söylediği her şeyi bizlere öğreten ve aklımıza getiren başka Kim olabilir ki (Yu 14:26)? Ya da, hangi şahsi varlık, İsa’nın tanıklığını daha iyi yapabilir (Yu 15:26), dünyayı ikna edebilir (Yu 16:8), bizleri tüm gerçeğe yöneltirken aynı zamanda da işitebilir ve konuşabilir (Yu 16:13)?

 

İsa’nın öğretilerini izleyen Yeni Ahit yazarları, Kutsal Ruh’un bir kişinin başlıca özelliklerini taşıdığını açıkça ortaya koymuşlardı: istem (1Ko 12:11), zeka (Elç 15:28, Rom 8:27) ve duygular (Rom 15:30, Ef 4:30).

 

Kutsal Ruh ilahî bir Şahsiyet olduğundan, kendimizi O’nun istemine ve yönetimi- ne tevazuyla teslim etmek zorundayız. Kalplerimizde yaşaması (Rom 8:9), yaşamı- mızı dönüştürmesi (Titus 3:5) ve Ruh’un meyvelerini karakterlerimizde üretmesi (Gal 5:22, 23) için O’nu davet etmeliyiz. Bizler kendi başımıza çaresiziz; sadece O’nun bizlerde işleyen gücüyle İsa’da vaat edilen şeye dönüşebiliriz.








Kutsal Ruh İlahîdir

 

Temmuz 15



İsa öğrencilerine Kutsal Ruh’u tanıttığında, O’nu “başka” bir Yardımcı olarak anmıştı (Yu 14:16). Grekçe’de aynı türde anlamındaki “başka” sözcüğü için kullanı- lan allos sözcüğü, “farklı türde veya kalitede” anlamındaki heteros sözcüğüne zıt bir anlam taşımaktadır. Baba ile Oğul’u bağlayan mizaç benzerliği, Oğul ile Kutsal Ruh arasındaki ilişkide de görülmektedir.

 

İsa, Kutsal Ruh “gelecekte olanları bildirecek” (Yu 16:13) demişti. Sadece ilahî bir Varlık gelecekte olanları bildirebilir (Yşa 46:9, 10).

 

Kutsal Ruh’un ilahîliği, aynı zamanda Kutsal Yazılar’ın ilhamında, İsa’nın açıkça onaylamış olduğu bir işlev olan O’nun rolü ile de kanıtlanmıştır. Mezmurlar 110:1’de kaydedildiği gibi, “Davut’un kendisi, Kutsal Ruh’tan esinlenerek demişti” (Markos 12:36) diye ifade etmişti.

 

İsa yeryüzündeyken sürekli Kutsal Ruh’un yönetimi altındaydı. Ruh tarafından vaf- tiz olduktan sonra (Mat 3:16, 17), “Kutsal Ruh’la dolu olarak çöle yönlendirildi” (Lu- ka 4:1). Ayartıcıya karşı zafer kazanmış olarak, görevini yapmak için “Ruh’un gücüyle donanmış olarak Celile’ye döndü” (Luka 4:14). Yaptığı mucizeler, Kutsal Ruh sayesin- de oluyordu (Mat 12:28). Tanrı’nın Oğlu’nun Ruh’a bağlı olduğu gerçeği, Ruh’un ilahî karakteri konusunda diğer bir kanıttır, zira Tanrı’nın Oğlu’nun İlahî olandan daha düşük düzeyde birine bağlı olduğunu düşünmek çok güçtür.

 

Ruh’un ilahîliğinin bir başka kanıtı da, ayetlerde üç Şahsiyet eşit olarak ele alın- dığı gibi, O’nun Baba ve Oğul ile ortaklığında yatmaktadır. Bundan dolayı İsa, elçile- rini yeni öğrencileri “Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla” (Mat 28:19) vaftiz etmekle görevlendirmişti.



Şu ayetler, Kutsal Ruh’un ilahîliğini anlamamıza nasıl yardım eder? Bkz.

Mat 12:31, 32.




İnsan Oğlu’na edilen küfürün bağışlanıp, Kutsal Ruh’a edilen küfürün bağışlan- maması, Ruh’un sıradan bir varlık olmadığını göstermektedir. Küfür, doğrudan Al- lah’a karşı işlenen bir günahtır. Bundan dolayı, Kutsal Ruh’un, üçlübirliğin üç Şahsi- yetinden biri olduğu sonucunu çıkarıyoruz. “Bağışlanmaz günah” hakkında çok şey yazılmış olsa da, yakın bağlama göre insanlar Ruh’a ve O’nun kurtuluştaki rolüne karşı o kadar katılaşmışlardır ki, O’nun işini iblise dayandırmaktadırlar!







Kutsal Ruh’un İşleyişi

 

Temmuz 16

 

 



Beden almış olan Mesih’in yaşamında ve Kutsal Yazı’nın ilhamında, Kutsal Ruh’un önemli rolünü zaten dile getirmiştik. Şimdi, kurtuluşumuz için Ruh’un işleyişi hakkında İsa’nın ne öğrettiğine odaklanalım.



Bizleri Kurtarıcı’yı kabul etmeye hazırlamak için Kutsal Ruh ne gibi zorun- lu bir işi yapmaktadır? Bkz. Yu 16:8.



Hasta olduğunu fark edene kadar kim ilaç alır ki? Aynı şekilde, günahkâr olduğumu- zu itiraf etmedikçe kurtarılamayız. Kutsal Ruh uysalca fakat sürekli olarak bizleri gü- nahkâr, suçlu ve Allah’ın adil yargısı altında olduğumuza ikna eder.

 

Ruh sonra bizleri Mesih’e yöneltir, bizleri kurtarabilecek tek Kişi olarak, O’nun hak- kında tanıklık eder (Yu 15:26). İsa gerçek olduğundan (Yu 14:6) dolayı, Ruh bizleri İsa’ya yönelttiğinden, aynı zamanda “tüm gerçeğe” de yöneltir (Yu 16:13). Başka bir yolu olamazdı; her şeyden evvel Kutsal Ruh “gerçeğin Ruh’u” olarak anılır (Yu 14:17).

 

Bir kez günahı kabullendiğimizde (ki günahlarımızdan tövbeyi gerektirir), İsa ve O’nun gerçeğine yöneltildiğimizde, Kutsal Ruh’un en büyük işini yapması için hazır oluruz.



“Ruh’tan doğmak” neden çok önemlidir? Bkz. Yu 3:5–8.



Yaşamlarını kendi başlarına düzenlemeye çalışanlar, bu çabaların ne kadar nafile oldu- ğunu fark ederler. İlahî bir arabuluculuk olmaksızın, bozulmuş olan günahlı yaşamımızı yeni bir yapıya dönüştürmek bizler için olanaksızdır. Günahkârın yenilenmesi, sadece ilahî olan Kutsal Ruh’un sağlayacağı türde yaratıcı bir gücü gerektirir. Bizler “yeniden doğuş yıkamasıy- la ve … Kutsal Ruh’un yenilemesiyle” (Titus 3:5) kurtulduk. Ruh’un yaptığı şey, eskisinin değiştirilmesi veya geliştirilmesi değil, bilakis doğanın dönüşümü, yeni bir yaşamın yaratıl- masıdır. Böyle bir mucizenin sonuçları açıkça görülebilirdir ve müjde yararına çürütülemez bir kanıt teşkil eder.

 

Kutsal Ruh’un müdahalesi, sadece imanlı yaşamımızın başında değil, sürekli ihtiyaç duyduğumuz bir şeydir. Ruhsal gelişimimizi teşvik etmek için, O bizlere öğretir ve İsa’nın öğretmiş olduğu her şeyi bizlere hatırlatır (Yu 14:26). O’na izin verirsek, Yardım- cımız, Avutucumuz ve Danışmanımız olarak O ebedîyen bizlerle katlanır (Yu 14:16).







Kutsal Ruh ile Dolmak

 

Temmuz 17



Kutsal Ruh’un kim olduğunu bilmek, şüphesiz ki çok önemlidir. Fakat bu bilgi, bizleri tamamen O’nunla dolu olan bir yaşama açmadıkça hiçbir faydası yoktur. İsa, bizlerle katlanması için her gün göksel Misafir’in varlığını davet etmede başarısız olursak, boş bir yaşama girmeye hevesli ve ruhsal bir felaket üretecek başka bir tür ruhtan açıkça bahsetmişti (Mat 12:43–45). İsa, bizzat “Kutsal Ruh’la dolu” idi (Lu- ka 4:1). “Her gün Kutsal Ruh’un yeni vaftizini alıyordu.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 139.



Luka 11:9–13, bizlere Kutsal Ruh’u hangi tarzda alacağımız konusunda ne söylüyor? Bu ayetler, Baba’nın bizlere Kutsal Ruh’u verme arzusunu nasıl göstermektedir?

 

Son Akşam Yemeği’nde, İsa öğrencilerine Kutsal Ruh’u göndereceğini vaat etmiş- ti. Onlara, zamanı gelince gereksinimlerini karşılamak için, Ruh’un avutucu ve öğre- tici hizmetini vurgulamıştı. Ancak Mesih’in dirilişinden sonra, bağlam farklıydı ve öğrenciler yeni zorluklarla karşılaşmışlardı.

 

Dirilişten sonra, İsa’nın Kutsal Ruh vaadinin odağı neydi? Bkz. Elç 1:4–8. Elç 1:5, İsa’nın “Kutsal Ruh’la vaftiz” ifadesinden bahseden tek kayıttır. Vaftizci

 

Yahya bu özel vaftizi ilan etmişti (Mat 3:11, Yu 1:33), ancak Mesih göğe çıkana dek beklemek zorundaydı. Ruh’la vaftiz ne demektir?

 

Elç 1:8’de İsa bunu bizzat paralel bir ifadeyle açıklamıştı. Sizler “Kutsal Ruh üzeri- nize inince” (Elç 1:8) “Kutsal Ruh’la vaftiz edildiniz” (Elç 1:5). Vaftiz edilmek, tama- men bir şeyin içerisine batırılmayı gerektirir, ki bu genelde sudur. Tüm kişiyi kapsar. Kutsal Ruh ile vaftiz, tamamen “Ruh’la dolarak” (Ef 5:18), Ruh’un etkisi altında kal- mak demektir. Bu “bir seferliğine ve ebedî olan” bir tecrübe değildir, bilakis sürekli yenilenmesi gereken bir şeydir.






Temmuz 18

 

Ek Çalışma: Ellen G. White, “The Power Promised,” S. 19–23, Testimonies for the Church, Cilt 8; “The Gift of the Spirit,” S. 47–56, The Acts of the Apostles kitapla- rını okuyun.



“Her ne zaman ve nerede olursa olsun düştüğümüzde kendimizi yalnız ve çaresiz hissettiğimizde, gelecek bize karanlık görünse de, her türlü sıkıntıda Kutsal Ruh, iman dolu yüreğimizle yaptığımız dualara cevap olarak bize yardım elini uzatacaktır. Yaşam şartları bizi dünyevî dostlarımızdan ayırabilir; fakat hiçbir şart ve hiçbir mesa- fe bizi Kutsal Yardımcı’dan ayıramaz. Nereye gidersek gidelim O, destek olmak ve yüreklendirmek için her zaman bizim yanımızdadır.”—Ellen G. White, Sevgi Öğ- retmeni, S. 663.

 

“Kutsal Ruh, halkının yararı için İsa’nın Tanrı’dan istediği en büyük dilekti. Kut- sal Ruh, O’nun halkını güçlendirecekti ve O’nsuz İsa’nın yaptığı büyük fedakârlığın gerçek önemi anlaşılamazdı. Kötülüğün gücü asırlardır sürekli güçlenmekteydi ve insanın Şeytan’a olan tutsaklığı inanılmaz ölçülere varmıştı. Günahın gücü, ilahî güçle dolu olarak gelen Kutsal Ruh tarafından kırılabilir. Dünyanın Kurtarıcısı tara- fından gerçekleştirilen olayları etkili kılan Kutsal Ruh’tur.”—Sayfa 665.

 

Tartışma Soruları:





Güneşin Batışı: 20:34 (İstanbul)





*Temmuz 19–25

Kurtuluş




Sebt Günü

 

Konuyla İlgili Metinler: Luka 18:9–14; Yu 6:44; Luka 15:3–10; Mat 20:28; Yu 8:34–36; Yu 6:35, 47–51.



S

 

Hatırlama Metni: “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun” (Yu 3:16).

 

ık sık, ölümün “yaşamın bir parçası” olduğunu söyleriz. Hayır, ölüm yaşamın reddidir, onun bir parçası değil. Ancak ölümü bu şekilde kullanarak, onu yanlış tanımlıyor, gerçekte olması gerektiğine ters olarak yanlış bir şekilde etiketliyo-

 

ruz. Bunu anlasak bile bir husus kesindir: ilahî bir yardım olmasaydı, ebedî ölüm hepimizin kaderi olurdu.

 

Çok şükür ki yardım geldi. Allah, sonsuz sevgisiyle bizlere Mesih aracılığıyla kur- tuluşu sundu. Melek, Mesih’in doğumunu bildirdiğinde, O’nu “İsa” (İbranice kurtu- luş demektir) olarak adlandırdı, “Çünkü halkını günahlarından O kurtaracak” (Mat 1:21).

 

Bu hafta İsa’nın kurtarıcı işine odaklanacağız. Birincisi dikkatimizi kurtuluşumu- zun temeline vereceğiz ve daha sonra da bunun sonuçlarına.

 

Kutsal Kitap çok açıktır. Günahlarımız konusunda sadece iki seçeneğe sahibiz: ya ateş gölünde günahlarımızın bedelini ödeyeceğiz, ya da bunlar için Mesih’in çarmıh- ta ödediği bedeli kabul edeceğiz. Mesih aracılığıyla Allah’ın cömert lütuf armağanını incelerken, kişisel Kurtarıcımız olarak İsa’ya olan imanımızı bir kez daha alçakgö- nüllülükle yenileyelim.

 

*26 Temmuz Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.





Pazar

 

Temmuz 20



Kurtuluş Allah’tan bir Armağandır

 

Yuhanna 3:16’da iki fiil, Allah’ın kurtuluşumuz için ne yaptığını tarif etmede kullanılmıştır. Bu iki fiil birbiriyle nasıl ilişkilidir? Kurtuluşumu- zun kaynağı hakkında ne açıklarlar?



Günümüzde sık sık kullanıldığı şekliyle sevgi fiili, Grekçede “sevmek” anlamına gelen arzulu ilgi, agapao fiilinin derinliğini ifade etmede tamamen yetersiz kalmak- tadır. Yeni Ahit’te bu ifade ve onunla ilişkili olan agape, “sevgi” ismi, Allah’ın bu sevgiye hiç layık olmayan yarattıklarına duyduğu derin ve sürekli sevgiyi gösterir. Sevgi, Allah’ın karakterinin en seçkin özelliğidir. O sadece bizleri sevmekle kalmaz, bilakis O sevgidir (1Yu 4:8).

 

Allah’ın sevgisi, O’nun duygularına veya tercihlerine dayalı bir dürtü değildir. O’nun sevgisi ne seçicidir, ne de bizim yaptıklarımıza dayanır. Allah dünyayı sever, yani O’nu sevmeyenler de dahil, tüm insan varlığını.

 

Gerçek sevgi kendisi eylemlerle belli eder. Bazen insanlar olarak birini sevdiğimi- zi söylerken, eylemlerimiz bunun tersini gösterebilir (1Yu 3:17, 18). Aynı şey Allah’ta görülmez. O’nun sevgisi, O’nun eylemlerine yansımıştır. Sevgisinden dolayı, kurtulu- şumuz için biricik Oğlu’nu vermiştir. Böyle yapmakla Allah, bize sahip olduğu her şeyi, yani bizzat Kendisini vermiştir.



Luka 18:9–14’ü okuyun. Bu öykü, bizlere Allah’a ve O’nun lütfuna karşı takınmamız gereken tavırlarımız hakkında ne öğretmelidir?



Bu benzetmeyi belki de o kadar çok kez okumuşuzdur ki, İsa’nın şu hükmünden şaşırmayız: “Size şunu söyleyeyim, Ferisi değil, bu adam [vergi toplayıcısı] aklanmış olarak evine döndü” (Luka 18:14). Ancak, bu hükmü bildirdiğinde, O’nu duyanlar oldukça şaşırmış olmalılar. Bu adaletsiz bir hüküm değil miydi?

 

Evet, tamamen haksızdı. İşte kurtuluşun tarzı budur. Bu Tanrı’dan bir armağandır. Armağanlar hak edilmez; sadece kabul edilir. Kurtuluş satın alamayız; onu sadece kabul edebiliriz. İsa hiçbir zaman lütuf terimini kullanmasa da, kurtuluşun lütufla olduğunu açıkça öğretmişti ve lütuf da hak etmediğin bir şey olarak sana verilmiştir.



    Eğer Allah hak ettiğin şeyi sana vermiş olsaydı, bu ne olurdu ve neden?   




Temmuz 21



Kurtuluş: Allah’ın İnsiyatifi

 

Müjdeleri üstünkörü okumak bile, kurtuluşta tamamen Allah’a borçlu olduğu- muzu gösterecektir. Biz O’nu davet ettik diye İsa bu dünyaya gelmedi, aksine bizlere sevgisinden dolayı Allah O’nu gönderdi. Allah’ın insiyatifi, Mesih’in sürekli kullandığı şu ifadeleriyle teyit edilmiştir: “Beni gönderen” ve “Beni gönderen Baba”. (Yu 7:28, 8:29, 12:49’u okuyun.)



Yuhanna 6:44’e göre, Baba kurtuluşumuz için başka ne yapmaktadır?

 

Günahkâr olduğumuz ve Allah’ı sevmediğimiz gerçeğine karşın, O bizleri sevdi ve Oğlu aracılığıyla günahlarımızın bağışlanmasını sağladı (1Yu 4:10). İşte bizleri O’na doğru çeken, bu muhteşem sevgidir.

 

Kurtuluşumuzda sadece Baba değil, Oğul da çok aktif bir role sahiptir. O kararlaş- tırılmış bir görevle geldi. “İnsanoğlu, kaybolanı arayıp kurtarmak için geldi” (Luka 19:10). Ne zaman O’nu dünyadan yükseltilmiş olarak düşünürsek, O bizleri kendisi- ne çekmektedir (Yu 12:32).



Rab bizleri kurtarma çabalarında ne kadar uzağa gitmek istiyor? Bkz. Luka 15:3–10.




Bu iki meselde (benzetme) görüldüğü gibi, Allah pasif durarak bizim O’na gel- memizi beklemiyor, aksine aktif bir şekilde bizleri arıyor. Arayan bir Allah’a sahibiz. Yoldan sapmış olmamız, tehlikeli yerlere doğru uzaklaşmamız veya yuvada kaybol- mamız önemli değil; Rab bizleri bulana dek yorulmadan bizleri arayacaktır.

 

“Hayır; koyun kaybolur kaybolmaz çoban büyük keder ve endişeyle dolar. Sürüyü tekrar tekrar sayar. Bir koyunun kaybolduğunu anladığında uyumaz. Doksan dokuzu ağılda bırakır ve kaybolan koyunu aramaya çıkar. Gece karardıkça ve yol daha tehli- keli hale geldikçe, çobanın endişesi daha da artar ve daha bir ciddiyetle arar. O bir kayıp koyunu bulmak için elinden gelen tüm çabayı gösterir.

 

“Uzaktan gelen ilk zayıf sesi duyduğunda ne büyük bir rahatlama hisseder. Sesi takip ederek en dik yokuşları tırmanır, kendi hayatını tehlikeye atarak uçurumun kenarına dek gider. Böylece arar, bu esnada ses de gitgide zayıflayarak, koyunun ölmek üzere olduğunu ona bildirir. Sonunda çabaları karşılığını görür; kayıp bulu- nur.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 188.







Gerekli Ölüm

 

Temmuz 22



Vaftizci Yahya, İsa’yı “dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu” (Yu 1:29) olarak tarif etmişti. Bu imaj, tapınakta sunulan kurbanları ve Eski Ahit’te kaydedilmiş olan kutsal tarihi anlayan herhangi bir İsrailli için çok aşinaydı. İbrahim “yakmalık sunu için kuzuyu Tanrı kendisi sağlayacak” diyerek imanını göstermişti; ve Rab de İshak yeri- ne kurban edilecek olan bir hayvan sağlamıştı (Yar 22:8, 13). İsrailliler Mısır’da güna- hın esaretinden ilahî bir şekilde kurtarılışın sembolü olarak kuzu boğazlanacaktı (Çık 12:1–13). Daha sonra, tapınak hizmeti tesis edildiğinde, sürekli her gün sunakta iki kuzu kurban edilecekti: biri sabahleyin diğeri ise güneş batarken (Çık 29:38, 39). Bun- ların hepsi, “RAB hepimizin cezasını ona yükledi[ği]” (Yşa 53:6, 7) için “kesime götürü- len kuzu gibi” gelecek olan Mesih’in sembolleriydi. Bu nedenle, İsa’yı “dünyanın güna- hını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu” (Yu 1:29) olarak sunmakla, Vaftizci Yahya Mesih’in kefaretçi ölümünün vekalet edici doğasını açıklamaktaydı.

 

İsa hizmeti boyunca sürekli ölümünü ilan etmişti, hatta öğrencilerinin O’nun neden ölmesi gerektiğini anlaması çok zor olsa bile (Mat 16:22). İsa, kademeli olarak ölümü- nün büyük amacını açıklamıştı.



İsa, bizler için bir Vekil olarak ölüme gideceğine işaret eden hangi betim- lemeleri kullanmıştı? Bkz. Mat 20:28, Yu 10:11.




“Hiç kimsede, insanın, dostları uğruna canını vermesinden daha büyük bir sevgi yoktur” (Yu 15:13); insanlar bu kurbanlığı ne anlayıp ne de kabul etseler bile bu bir gerçektir. İsa çarmıhta “günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan” (Mat 26:28) kanını döktü.

 

İsa’nın gönüllü olarak öldüğünü anlamak önemlidir. Baba tek ve biricik Oğlu’nu verdiğinde, Oğul da insan ırkını kurtarmak için kendi canını feda etti. Hiç kimse böyle yapması için O’nu zorlamadı. “Canımı kimse benden alamaz; ben onu kendiliğimden veririm” demişti İsa (Yu 10:18).

 

İsa’yı açıkça reddeden ve O’nu öldürmek için komplo tasarlayan Kayafa bile, İsa’nın vekalet edici ölümünü, gönülsüzce de olsa kabul etmişti (Yu 11:49–51).








Günahtan Özgür Kalmak

 

Temmuz 23



Mesih olmaksızın günahın köleleri, düşmüş insanî doğamızın kötülüklerine açık köleler olurduk. Allah’ın görkeminde yaşamak yerine, kendimize odaklı bir yolda yaşar, kendi zevklerimize dalardık. Bu ruhsal köleliğin kaçınılmaz sonucu ölümdür, zira günahın ücreti ölümdür.

 

Fakat İsa “tutsakları serbest bırak[mak] …, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak” (Luka 4:18) için geldi. Bunlar gerçek tutsaklar olmasa da, Şeytan’ın ruhsal tutsakla- rıdır (bkz. Markos 5:1–20; Luka 8:1, 2). İsa Vaftizci Yahya’yı Hirodes’in hapishane- sinden kurtarmadı, fakat günahkâr yaşamın zincirleriyle bağlı olanları serbest bıraktı ve onları suçun ağır yükünden ve ebedî suçlamadan kurtardı.

 

Şu ayetlerde hangi büyük vaat vardır? Bkz. Yu 8:34–36.

 

  1. ayette geçen doğrusu sözcüğünün kullanılması, sahte bir özgürlüğün olduğu- nu, insanları Allah’a itaat etmekten alıkoyan sözde bir özgürlüğün olduğunu da gös- termektedir. İsa’nın dinleyicileri, özgürlüklerinin umudu olarak İbrahim’in mirasına güvenmişlerdi. Bizler de aynı risk altındayız. Düşman, bizim herhangi bir şeye— örneğin doktrinel bilgiye, şahsi dindarlığımıza ya da Allah’a yaptığımız hizmet kayıtla- rına—kurtuluşumuz için Mesih haricinde herhangi bir şeye inanmamızı ister. Fakat bunlardan hiçbiri, ne kadar önemli olurlarsa olsunlar, bizleri günahtan ve onun suçlamasından özgür kılacak güce sahip değildir. Tek gerçek Özgür Kılıcı, günah tarafından hiç köle bırakılmamış olan Oğul’dur.

 

İsa günahları bağışlamaktan zevk almıştı. Dört adam O’na felçli bir adamı getirdikle- rinde, İsa bu adamın uçarı yaşamından dolayı hasta olduğunu biliyordu, ama bu adamın tövbe etmiş olduğunu da biliyordu. Bu adamın yalvaran gözlerinde Rab onun bağışlanma için özlem çeken kalbini ve tek Yardımcısı olarak İsa’ya olan imanını gördü. İsa şefkatle ona şöyle dedi: “Oğlum, günahların bağışlandı” (Markos 2:5). Bu, o adamın o güne dek duyduğu en tatlı sözlerdi. Çaresizliğin yükü, zihninden kayboldu ve bağışlanmanın verdiği esenlik ruhunu doldurdu. Mesih’te ruhsal ve fiziksel şifayı buldu.

 

Ferisi’nin evinde günahkâr bir kadın İsa’nın ayaklarını gözyaşlarıyla yıkadı ve on- ları hoş kokularla yağladı (Luka 7:37, 38). Ferisi’nin itirazını hisseden İsa, ona şöyle açıkladı “kendisinin çok olan günahları bağışlanmıştır” (Luka 7:47). Sonra kadına şöyle dedi: “Günahların bağışlandı” (Luka 7:48).





Temmuz 24

 

Mesih Bizlere Sonsuz Yaşam Verir

 

Günahlarımızdan dolayı ölmeyi hak ettik. Fakat Mesih bizim yerimize çarmıha gerildi ve aksi takdirde bizlere yüklenecek olan ölüm cezasını ödedi. Masum bir var- lık olarak O, suçumuzu üzerine aldı ve çekeceğimiz cezayı yüklendi, öyle ki günahkâr varlıklar olan bizler suçsuz ilan edilebilelim. O’nun sayesinde mahvolmak yerine sonsuz yaşamı elde ettik. Yuhanna 3:15 bizlere bu müthiş vaadi veriyor. Yuhanna 3:16’nın sonunda da tekrarlanan vaat diyor ki, “O’na iman edenlerin hiçbiri mah- volmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun”.

 

Bazıları, Mesih’i Kurtarıcıları olarak kabul ettikten sonra bile sonsuz yaşam vaa- dinin sadece O’nun ikinci gelişinden sonra gerçekleşeceğini düşünür. Ancak kurtu- luş vaadi şimdiki zaman kipinde vurgulanmıştır: “Oğul’a iman edenin sonsuz yaşa- mı vardır” (Yu 3:36). Mesih’e inanan herkes şimdiden “sonsuz yaşama sahiptir ve son gün yargılanmayacaktır”, “ölümden yaşama geçmiştir” (Yu 5:24). Böylece ölsek ve mezarda uyuyor olsak bile, bu geçici dinlenme sonsuz yaşam gerçeğini ortadan kaldırmayacaktır.

 

İsa Kurtarıcımız olduğunda yaşamımız yepyeni bir anlam kazanır ve daha zengin ve daha dolu bir mevcudiyete sahip oluruz. İsa, “Bense insanlar yaşama, bol yaşama sahip olsunlar diye geldim” diye bildirmişti (Yu 10:10). Bizleri gerçekten tatmin etme- den dolduran geçici, dünyevî zevkler yerine, O bizlere O’nda tam bir doyum içinde, tamamen farklı tarzda yaşanan bir yaşam sunar. Bu yeni ve bolluk içindeki yaşam, bizim tüm varlığımızı içine alır. İsa, birçok insanın fiziksel yaşamını restore etmek için sayısız mucize göstermişti. Ama her şeyden önce onlara günahtan temizlenmiş, O’na imanla dolu, yenilenmiş bir ruhsal yaşam ve kurtuluş güvencesi vermek istemişti.



O’nu kabul etmenin sonuçlarını vurgulamak için, İsa hangi mecazı kul- landı? Pratik günlük yaşamımızda bu ne anlama gelmektedir? Bkz. Yu 6:35, 47–51.








Temmuz 25



Ek Çalışma: Ellen G. White, “Günahkârın Mesih’e Duyduğu İhtiyaç” S.13–17,

 

Cennete Giden Yol; “The Subject Presented in 1883” S.350–354, Selected Messages, K. 1.

 

“Kurban edilen Kurtarıcı’ya baktığımızda, Rab’bin yaptığı büyük fedakârlığın anla- mını ve önemini daha iyi anlarız. Kurtarılma planını tüm görkemi ile görürüz bu şekil- de yüreğimizde kutsal duygular canlanır. Tanrı’yı ve Tanrı’nın Kuzusu’nu tüm yüreği- mizle yüceltiriz; çünkü Kurtarıcı’nın çarmıhta çektiği büyük acıyı düşünenlerin yüre- ğinde kibir ve bencillik yoktur.

 

“Kurtarıcı’nın sonsuz sevgisine bakanların düşünceleri yükseltilecek, yürekleri arı- nacak ve karakterleri düzelecektir. Onlar, bu gizemli sevgiyi dünyaya yayacak ışık ola- caklardır. İsa’nın çarmıhta çektiği acıyı ne kadar çok düşünürsek, elçinin şu sözlerini o de o kadar iyi anlayabiliriz: “Rab’bimiz İsa Mesih’in çarmıhından başka hiçbir şeyle övünmem. Onun çarmıhı aracılığıyla dünya benim için çarmıha gerilmiştir. Ben de dünya için.’ Gal 6:14.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 654, 655.

 

Tartışma Soruları:

 

¤ Kurtuluş bedelsiz bir armağandır. Aynı zamanda bir şeye mâl olmadı mı? Bu armağanı kabul etmenin bedeli nedir ve bedeli ne olursa olsun neden çok değerlidir?

¤ Pazartesi günü, kurtuluşun Allah’ın insiyatifinin bir sonucu olduğunu gösteren ayetler okumuştuk. O bizi kurtarmak için her türlü çabayı göster- mektedir. Ancak İsa bizlere Allah’ın egemenliğini ve doğruluğunu arama- mız gerektiğini de söylemişti (Mat 6:33). O’nun, “dar kapıdan girmeye gay- ret edin” (Luka 13:24) sözleri, kendi kurtuluşumuzu arama gereksinimimi- zi ima etmektedir. Bunu nasıl açıklayabiliriz?



¤ Çarmıhta Mesih’in ölümü, Allah’ın adaletini nasıl göstermektedir? Aynı zamanda Allah’ın merhametini nasıl açıklamaktadır?



¤ Eğer sonsuz yaşama, kendi yöntemimizle, kendi çabalarımızla ve iyi işle- rimizle, hatta kendi yasayı tutma azmimizle erişebilseydik, bu bizlere gü- nahın ciddiyeti hakkında neyi gösterirdi? Buna karşın, günahın sadece İsa’nın ölümüyle kefaret edilebilecek kadar kötü bir şey olduğunu düşün.



¤ Dindar Yahudiler, Sebt gününde sonsuz yaşamın hazzını görmüşlerdi. Sebt gününün, sonsuz yaşam hakkında bir önfikir vermesi, hangi bakımdan iyi bir his bırakır?

 

Güneşin Batışı: 20:28 (İstanbul)





*Temmuz 26–Ağustos 1

Nasıl Kurtulunur





Sebt Günü

 

Konuyla İlgili Metinler: Luka 5:27–32; 13:1–5; Mat 22:2–14; Zek 3:1–

 

5; Yu 8:30, 31; Luka 14:25–27.



Hatırlama Metni: “Musa çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa, İnsa- noğlu’nun da öylece yukarı kaldırılması gerekir. Öyle ki, O’na iman eden herkes sonsuz yaşama kavuşsun” (Yu 3:14, 15).

 

İ

 

srailliler çölde yılanlar tarafından ısırıldığında, Allah Musa’ya bronzdan bir yılan yapması ve onu bir direğe asması talimatını vermişti, öyle ki ısırılan kim varsa ona baksın ve kurtulabilsin.

 

Bronzdan bir yılanın ne gibi şifa verici özelliği olabilir ki? Olamaz. Şifa sadece Al- lah’tan geldi. Ancak bronzdan heykele bakmakla İsrailliler, tek yaşam ve kurtuluş umutları olarak Allah’a olan inançlarını göstermişlerdi.

 

Rab, onlara ruhsal bir ders öğretmek istemişti. Ölümün sembolünü, yaşamın sembolü haline dönüştürmüştü. O bronzdan yılan, bizleri kurtarmak için günahla- rımızın Taşıyıcısı olan Mesih’in sembolüydü. İmanla, hepimiz çarmıha asılmış olan Mesih’e bakabilir ve eski yılan olan Şeytan’ın ölümcül ısırışından şifa bulabiliriz. Aksi takdirde kaderimiz, günahlarımız içinde ölmektir. Allah’ın Söz’ü açıkça acı verici olanı ifade etmektedir: insanlar olarak bizler lütfa ihtiyaç duyan günahkârlarız. O lütuf bizlere İsa Mesih’te sunulmuştur.

 

Bu hafta, kurtuluş için gerekli olan basit pratik adımlar hakkında İsa’nın öğrettik- lerine bakacağız.



*2 Ağustos Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar

 

İhtiyacını Farket

 

Temmuz 27



Luka 5:27–32’yi okuyun. Hangi grubun içinde olduğunu nasıl bilebilirsin?





Birçok insan fiziksel bakımdan sağlıklıdır ve “doktora ihtiyaç hissetmez.” Ancak gerçekten ruhsal bakımdan sağlıklı olan kim var ki? Tüm insanlar içerisinde “İyilik eden yok, bir kişi bile” (Mez 14:3); hiç kimse kendiliğinden doğru değildir (Rom 3:10). Ahlakî bakımdan bazı iyi eylemlerde bulunmuş olabiliriz, ancak kendimizi Allah’ın huzurunda adil hale getiremeyiz. Bu yüzden, İsa “doğru kişileri çağırmaya gelmedi” (Luka 5:32) demekle, adil olmasalar da adil olduklarını düşünen Ferisileri kastediyordu. Maalesef, onlar Allah’ın huzurunda iyi durumda olduklarına inansalar da, ruhsal bakımdan körlerdi (Yu 9:40, 41).

 

O halde, günahtan iyileşmenin ilk adımı, günahkâr durumumuzu ve kendi ken- dimize şifa verme konusundaki mutlak aczimizi fark etmektir. Ancak kör isek, ger- çek ihtiyacımızı nasıl görebiliriz? Eğer günahlarımız, bizleri gerçek durumumuzu anlamaktan alıkoyuyorsa, günahkâr olduğumuzu nasıl kabul edebiliriz?



Bir Kurtarıcı’ya olan aşırı ihtiyacımızı anlamamız için ruhsal gözlerimiz nasıl açılabilir? Bkz. Yu 16:8.



Gerçek ruhsal durumumuzu görmemizi sağlayan tek göz merhemi Kutsal Ruh’tur. Bizler için yaptığı diğer işlerden önce, O bizleri günahlı olduğumuza ikna etmelidir. O, içimizde kaçınılmaz bir şekilde günahlarımızın farkında olma hissi üreterek ve derin bir suçluluk duygusuyla Kurtarıcı’ya özlem duymaya yönlendirerek, ısrarla vicdanımıza seslenir. Bu çağrıyı duyduğumuzda dinlemek ve itaat etmek zo- rundayız; aksi takdirde er ya da geç Kutsal Ruh’a karşı kalplerimiz katılaşacak ve bizler için artık hiçbir şey fayda etmeyecektir. Ne korkunç bir düşünce!








Tövbe Et

 

Temmuz 28



Günahlarımızın farkına varmak yeterli değildir; buna tövbe eşlik etmelidir. Töv- benin dini anlamı, üç ana hususu içerir: birinin günahını fark etmesi, işlediği gü- nahtan pişmanlık duyması ve artık günah işlememe arzusu. Eğer birisi eksikse, gerçek bir tövbe yok demektir. Örneğin Yahuda günahını itiraf etmişti, fakat Ustası’na ihanet etmekten dolayı keder duymamıştı (Mat 27:3, 4). Onun ruhunu vicdan azabı kaplamıştı, tövbe değil. Onun ikrarı, bunun sonucuna duyduğu korkunun ürünüydü, Mesih’e olan sevgisinin değil.

 

Tövbenin önemini, Vaftizci Yahya ve İsa’nın hizmetlerine, “Tövbe edin! Göklerin Egemenliği yaklaşmıştır” (Mat 3:2, 4:17) diye vaaz ederek başladıkları gerçeğinden yola çıkarak görebiliriz. Daha sonra İsa Onikiler’i ilk hizmet yolculuğuna yolladığın- da, yola çıkıp “insanları tövbeye çağırdılar” (Markos 6:12). Ve Pentikost’tan sonra Petrus kalabalığı aynı şeyi yapmaya teşvik etmişti (Elç 2:38, 3:19).



Kurtulmak amacıyla, İsa’nın tövbenin evrensel gerekliliğini vurgulamak için kullandığı çetin sözlere bakın. Bizlere burada hangi mesajı veriyor? Bkz. Luka 13:1–5.

 

İsa tüm insanların günahkârlığını onaylamıştı. Bu nedenle dinleyicilerine şu tav- siyede bulundu: “tövbe etmezseniz, hepiniz böyle mahvolacaksınız” (5. ayet). Tövbe olmaksızın kurtuluş mümkün değildir, zira tövbe eksikliği, insanların Rab’be itaat etmeyi reddettiğini göstermektedir.

 

Şimdi bize şu söyleniyor: “Tanrı’nın iyiliği seni tövbeye yöneltti” (Rom 2:4). Bu ne demektir? Bir kalıp buz küçük parçalara bölünebilir ama kalan parçalar halâ buzdur. Aynı buz kalıbı ısıtıldığında erir ve suya dönüşür. Gururumuzun buzu, sade- ce Allah’ın iyiliğinin ve sevgisinin sıcaklığına açıksak çözülür. Bu nedenle Allah’ın bizlere olan sevgisine yönelik tüm kanıtlar üzerinde mümkün olduğunca çok dü- şünmek, hayatî bir önem taşımaktadır.

 

“Biz, Allah bizi sevebilsin diye tövbe etmiyoruz, fakat O bize tövbe edebilmemiz için Kendi sevgisini açıklıyor.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 189.








İsa’ya İman Et

 

Temmuz 29



Gerçek tövbe, tek Kurtarıcımız olarak İsa’ya iman etmekle birlikte gerçekleşir. İsa, O’nun bereketlerini alabilmek için O’na inanmamız gerektiğinden sürekli bahset- mişti. “İman eden biri için her şey mümkün” (Markos 9:23). Eğer kurtulmak isti- yorsak, iman zaruridir. Şeytan da bunu bildiğinden, bizleri imandan alıkoymak için her türlü çabayı sarf etmektedir (Luka 8:12).

 

İsa’ya göre “inanmak” ne demektir? Bu, bir şeyin sadece olmasını sağlayan anla- şılmaz bir histen çok daha fazlasıdır. Zihinsel bir egzersizden daha fazlasıdır. Kurta- rıcı iman, anlamsız bir şey değildir. Tam tersine, imanın kesin bir gayesi vardır: İsa Mesih. İman, sadece herhangi bir şeye değil, özellikle bir Şahsiyet’e inanmaktır. İman, İsa’ya ve O’nun bizler için ölümüne güvenmektir. İsa’ya inanmak demek, O’nu bilmek, O’nun kim olduğunu anlamak (Yu 6:69) ve O’nu kişisel olarak kabul etmek demektir (Yu 1:12).

 

Allah dünyayı o kadar sevdi ki, bizlere İsa’yı verdi, öyle ki O’na gerçekten inanan- lar sonsuz yaşama sahip olsunlar. Ancak O’nun ölümü, herkesin kurtulacağı anla- mına gelmez. Bizler O’nun doğruluğuyla kaplanmalıyız. O’na inanmakla bizler de doğru oluruz, güvencemiz olur ve O’nun bizleri son günde ölümden dirilteceği yüce vaade sahip oluruz (Yu 6:40).



Günahkâr bir yaşam süren kadına İsa şu teminatı vermişti: “Günahların bağışlandı… İmanın seni kurtardı” (Luka 7:48, 50). Bu ne demektir? İma- nımız bizleri kurtarır mı?





Müjdelere göre İsa birini iyileştirdiğinde, onlara şöyle derdi: “İmanın seni iyileş- tirdi” (Mat 9:22, Markos 10:52, Luka 17:19). Bu sözleri söylemekle, onların iman- larına şifa verici bir güç atamıyordu. Onların imanı, sadece İsa’nın onları iyileştirece- ğine tamamen güvenmekti. İmanın gücü, inanan kişiden gelmez, bilakis o kişinin inandığı Allah’tan gelir.








Düğün Elbisesi

 

Temmuz 30



İsa insanların önünde yere oturdu ve onlara oldukça şok edici şu sözleri söyledi: “Doğruluğunuz din bilginleriyle Ferisiler’inkini aşmadıkça, Göklerin Egemenliği’ne asla giremezsiniz” (Mat 5:20). Ferisiler’e nazaran çok azı yasayı içeren yazılara riayet ediyordu. Ancak onların davranışları, Allah’ı hoşnut etmek yerine insanları etkileme- yi hedeflediğinden başarısız oldular. İsa benzer bir hataya düşmememiz için bizleri uyarmaktadır (Mat 6:1).

 

O halde Allah’ın önünde nasıl doğru olabiliriz? Düğün töreni benzetmesi, gerçek doğruluğun kaynağını bulmak konusunda bizlere ipucu veriyor.



Matta 22:2–14’ü okuyun. Kral, neden tören için her misafirin düğün el- bisesi giydiğinden emin olmak istiyordu? Bu giysi neyi temsil ediyordu? Bkz. Yşa 61:10, Zek 3:1–5.

 

Kral düğün elbiselerini bedelsiz olarak dağıtmıştı. Oradaki kişiler, yolda yürürler- ken tesadüfen davet edilmişlerdi ve muhtemelen düğüne uygun ne bir kıyafete ne de satın alacak paraya sahiptiler. Hem davet hem de kıyafet kralın armağanıydı. Şölene katılmak için istenen tek şey, her iki armağanı da kabul etmekti.

 

Aden Bahçesindeki Düşüş’ten beri her insan ruhsal olarak çıplaktır. İtaatsizlikle- rinden sonra Adem ve Havva kendilerini çıplak hissetmişler ve son derece rahatsızlık verici ve etkisiz bir çare olarak incir yapraklarını birbirine dikerek kendilerini örtme- ye çalışmışlardı (Yar 3:7). İnsan çabasının erişebileceği en iyi doğruluk, “kirli adet bezi gibi” (Yşa 64:6) olacaktır.

 

Benzetmede olduğu gibi, Allah ihtiyacımız olan giysiyi sağlamaktadır. O, günahkârı örten doğruluğunun bir sembolü olarak Adem ve Havva’ya giysiler yapmış ve onları örtmüştü (Yar 3:21). Rab aynı zamanda inanlı topluluğuna Mesih’in doğruluğunu “giymesi için” “üzerinde leke, buruşukluk ya da buna benzer bir şey olma[yan]” “te- miz ve parlak ince keten giysiler” verir. Vahiy 19:8; Efesliler 5:27. Kutsal Yazı, ince ketenin “kutsalların adil işleri” olduğunu bildirmektedir. Mesih’i kişisel Kurtarıcıları olarak kabul eden herkese iman yoluyla verilen, O’nun doğruluğu, O’nun kendi kusur- suz karakteridir.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 310.








İsa’yı İzle

 

Temmuz 31



İmanda, ihtiyacımızı anlar, tövbe eder, günahlarımızı itiraf eder ve kendimiz için Mesih’in doğruluğunu kabullenirsek, O’nun öğrencileri oluruz. İsa hizmeti boyunca Petrus, Yakup ve Yuhanna gibi çeşitli insanları öğrencileri olması için çağırmıştı, ki bu çağrı O’nu takip etmek adına her şeyi terk etmeyi gerektiriyordu (Mat 4:20, 22; Markos 10:28; Luka 5:28). Aslında Müjdeler’de geçen takip etmek fiili, pratik an- lamda “öğrencilik” sözcüğünün eşanlamlısı olmuştur.



İsa’nın öğrencisi olmak için zaruri olan iki unsur nedir? Bkz. Yu 8:30, 31.






Bazı insanlar İsa’ya imanı, İsa’nın öğretilerine bağlılıktan ayırmaya çalışır, sanki birincisi ikincisinden daha önemliymiş gibi. Fakat İsa böyle bir ayrım yapmamıştı. O’nun için her iki görüş de birbiriyle çok yakından ilişkiliydi ve gerçek öğrenciliğin temeliydi. İsa’nın öğrencisi O’nun şahsiyetine olduğu kadar O’nun sözlerine de bağ- lanmıştır. İsa’nın kendisine olan bakışımızı kaybettirecek derecede dinin doktrinle- rine ve formlarına kapılmak tehlikesi hep mevcut olsa da, Rab ile olan yürüyüşü- müzde en önemli şeyin sadece İsa’ya inanmak olduğunu düşünme tehlikesinin de farkında olmalıyız.



İsa’nın öğrencisi olmanın getirdiği en büyük bedel nedir? Bkz. Luka 14:25–27.






İsa, nefret etmek fiilini, “daha az sevmek” ifadesinin abartısı olarak kullanmıştı. Matta’daki paralel mesaj, İsa’nın sözlerinin anlamını açığa çıkarmaktadır: “Annesini ya da babasını beni sevdiğinden çok seven bana layık değildir. Oğlunu ya da kızını beni sevdiğinden çok seven bana layık değildir” (Mat 10:37). Eğer O’nun öğrencileri olmak istiyorsak, yaşamımızdaki ilk yer İsa’nın olmalıdır.






Ağustos 1

 

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Tövbe,” S. 18–29, Cennete Giden Yol.



“Rabbin Ruh’u bizi tövbeye yöneltir ve Mesih tarafından bağışlanmayı sağlar”— Ellen G. White, Cennete Giden Yol, S. 26.

 

“İsa Mesih’i Golgota’daki çarmıhta gördüğümüzde, O’nun bizim için ödediği be- deli anlamaya başlarız. Sonra Rab’bin iyiliği bizi tövbeye yönlendirir. Mesih, gü- nahkârlar için öldüğünde bizim anlayışımızın çok ötesinde bulunan büyük bir sevgi göstermiştir. Bu sevgiye baktığımızda, O yüreklerimizde çalışmaya başlar ve biz gü- nahlarımızdan pişmanlık duyarız.”—Sayfa 21.

 

“Gerçekten tövbe eden, alçakgönüllü kişi Rab’bin sevgisini bilir. Golgota’da çar- mıh üzerinde ödenen bedeli anlar. Gerçekten pişmanlık duyan bir günahkâr, günah- larını itiraf eder. Bir kimsenin kendi memleketine geldiği gibi o da Rab’be gelir. Şöyle yazılmıştır, ‘Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahla- rımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.’ 1Yu 1:9.”—Sayfa 41.



Tartışma Soruları:

 

¤ Birçokları suçluluk duygusunu alkolle, uyuşturucuyla, dünyevî zevklerle veya yaşamını coşkulu aktivitelerle doldurarak bastırmak isterler. Neden bunları hiçbirisi gerçekten işe yaramaz? Bu durumda olan bir kişiye, suçlu- luğu konusunda gerçek çözümü bulmasında nasıl yardımcı olabilirdin?

 

¤ “Tövbeye layık meyveler” taşımadan, günahlarımızın farkında olmamız mümkün müdür? Bu neden gerçek bir tövbe değildir? Bu meyvelerin değeri nedir? Bunlar, Allah’ın beğenisini kazanmak amacıyla yapılan iyi işler mi- dir? Yanıtını açıkla.



¤ Mesih’in doğruluğunun bedava ama ucuz olmadığı gerçeğini tartışın. Bunun için ödeme yapmamız gerekmese de, Rab çarmıhta sınırsız bir be- delle ödemek zorunda kalmıştı. Ne kadar düşmüş olduğumuzu ve günahın ne kadar ciddi olduğunu düşün, öyle ki bizleri günahın sonuçlarından kur- tarması için Tanrı’nın Oğlu’nun bizzat ölümüyle “olağanüstü” bir bedele mal olmuştur.




Güneşin Batışı: 20:21 (İstanbul)





*Ağustos 2–8

Mesih’te Büyümek





Sebt Günü

 

Konuyla İlgili Metinler: Yu 3:1–15; 2Ko 5:17; Yu 15:4–10; Mat 6:9–13;

 

Luka 9:23, 24.



N

 

Hatırlama Metni: “İsa ona şu karşılığı verdi: ‘Sana doğrusunu söyle- yeyim, bir kimse yeniden doğmadıkça Tanrı’nın Egemenliği’ni göremez.” (Yu 3:3).

 

ikodim kendini Mesih’e yakın hissetmişti ama O’nu açıkça ziyaret etmeye cüret edemedi. İsa’yı kibarca selamladı, O’nun Allah’tan gelen bir öğretmen olduğunu kabul etti. Usta, onun bu nazik selamlamasının ardında gerçeğin arayıcısı olduğunu biliyordu; bu yüzden hiç zaman harcamadan Nikodim’e ruhsal

 

yenilenme, yeni bir doğuş olmadıkça teorik bilgiye ihtiyacı olmayacağını söyledi.

 

Bu kavramı Nikodim’in anlaması güçtü. İbrahim soyundan geldiğinden dolayı Al- lah’ın egemenliğinde bir yeri olduğundan emindi; ayrıca buna ek olarak katı bir Ferisi olarak Allah’ın beğenisini de hak etmiş olmalıydı, değil mi? O halde neden böyle radikal bir değişikliğe ihtiyaç duyması gerekiyordu ki?

 

İsa, sabırla ruhsal dönüşümün Kutsal Ruh tarafından üretilen doğaüstü bir iş ol- duğunu açıkladı. Bunun nasıl olduğunu göremesek ve anlayamasak da, sonuçlarını algılayabiliriz. Biz bunu değişim, Mesih’te yeni bir yaşam diye adlandırıyoruz.

 

Her zaman Rabbin bizleri nasıl çağırdığını ve dönüştürdüğünü hatırlamamız ge- rekse de, zor olan şey O’nun bizleri gittikçe artan bir şekilde Kendi imajına dönüştü- rebilmesi için her gün sebatla O’na iman etmektir.



*9 Ağustos Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar

 

Yeniden Doğmak

 

Ağustos 3



Azimli bir inanlı, bir politikacıyla karşılaşır ve ona şöyle sorar: “Hiç yeniden doğ- dun mu?” Bunu şahsi bir soru zanneden kadın kızgın bir şekilde yanıtlar, “Birincisi işe yaramıştı, teşekkürler.”

 

Belki yaradı fakat düşmüş doğamızı düşündüğümüzde ilk doğuşumuz yeterli de- ğildir, en azından sonsuz yaşam için değil. Bunun için “yeniden doğmalıyız.”



İsa’nın Nikodim ile konuşmasını Yu 3:1–15’de okuyun. İsa, yeniden doğmanın ne demek olduğunu nasıl açıklamıştı?



Hiç kuşkusuz ki İsrailli bir öğretmen olan Nikodim, “yeni bir yürek” ihtiyacını ve Al- lah’ın bunu içimizde yaratma arzusunu Eski Ahit’teki yazılardan biliyordu (Mez 51:10, Hez 36:26). İsa Nikodim’e bu gerçeği ve bunun nasıl gerçekleştiğini açıkladı.

 

Yuhanna tarafından kaydedilen diyalog, İsa’nın sözleriyle son bulmaktadır. Niko- dim’den yanıt gelmiyor. O, belki de derin düşüncelere dalmış olarak evine gitmişti. Kutsal Ruh sessizce onda çalıştı ve üç yıl sonra o, açıkça İsa’nın öğrencisi olmaya hazır hale geldi.

 

Yeniden doğma ihtiyacı, hiç şüphesiz ruhsal yönden önceki doğumumuzun ye- tersiz olduğunu göstermektedir. Yeni doğuş duble olmalıdır: sudan ve Ruh’tan. Ni- kodim, Vaftizci Yahya’nın hizmeti ışığında sudan doğmanın, suyla vaftiz olmak an- lamına geldiğini kolayca anlamıştı. Bilmesi gereken şey, Ruh’tan doğmanın, Kutsal Ruh aracılığıyla kalbin yenilenmesiydi.

 

Fiziksel ve ruhsal doğum arasında benzerlikler vardır. Her ikisi de yeni bir yaşa- ma başlangıcı belirtir. Ayrıca her ikisinde de kendiliğimizden doğum üretemeyiz; bu bizler için yapılmıştır. Fakat ikisi arasında önemli bir fark vardır: fiziksel olarak do- ğup doğmamayı tercih etme seçeneğine sahip değildik; ancak ruhsal olarak doğmayı tercih ederiz. Sadece Kutsal Ruh’un içlerinde yeni bir ruhsal benlik üretmesine izin vermek suretiyle özgürce karar verenler yeniden doğarlar. Allah özgürlüğümüze saygı gösterir ve bizleri dönüştürmek istese de, zorla değiştirmez.








Mesih’te Yeni Yaşam

 

Ağustos 4



Yeniden doğmak sadece Kutsal Ruh’un işi sayesinde mümkündür. İsa, dönüşüm sürecini betimlemek için, hem “Ruh” hem de “rüzgâr” anlamına gelen Grekçe pne- uma sözcüğünden faydalanmıştı (Yu 3:8). Rüzgâr eser; hiçbirimiz onu başlatamaz, yönlendiremez ve durduramaz. Onun büyük gücü, insanî kontrolün ötesindedir. Bizler sadece ona tepki verebiliriz, ya direnerek ya da kendi yararımız için onun potansiyelini kullanarak.

 

Aynı şekilde, Kutsal Ruh da insanları Mesih’e çekmek suretiyle, her insan kalbin- de sürekli çalışır. O’nun büyük kurtarıcı ve dönüştürücü gücünü kimse kontrol al- tında tutamaz. Bizler buna ya direniriz ya da kendimizi açarız. Eğer O’nun ikna edici etkisine kendimizi teslim edersek, Kutsal Ruh bizlerde yeni bir yaşam üretir.

 

Yeniden doğuşu tecrübe edinip edinmediğimizi bilmenin bir yolu var mı? Evet. Ruh görünmez olarak çalışır, fakat O’nun aktivitesinin sonuçları görünürdür. Çev- remizdekiler, İsa’nın bizlerde yeni bir yürek yarattığını bileceklerdir. Ruh her zaman bizlerde yarattığı dahili dönüşümden, harici bir kanıt üretir. İsa’nın da dediği gibi, “onları meyvelerinden tanıyacaksınız” (Mat 7:20).

 

Mesih’te yeni yaşam, birkaç harici düzenleme ile yamanmış bir yaşam değildir.

 

Eski yaşamın değiştirilmesi veya geliştirilmesi değil, tam bir dönüşümdür.



Şu ayetler, yeniden doğuşun bizlerde gerçekleştirdiği şey konusunda ne söylüyor? Titus 3:5–7, 2Ko 5:17, Gal 6:15.






Kutsal Ruh aracılığıyla Mesih, bizlere yeni düşünceler, duygular ve güdüler nakle- der. O, vicdanımızı uyandırır, fikrimizi değiştirir, kutsal olmayan her türlü arzuyu bastırır ve bizleri göklerin tatlı esenliğiyle doldurur. Değişim aniden olmasa da, za- manla Mesih’te yeni bir yaratık haline geliriz. Olmalıyız, çünkü ana rahminden çıkan orijinal sürüm Allah ile uyumlu değildir.








Mesih’te Kalmak

 

Ağustos 5



Gelişmekte olan ruhsal bir yaşam, sadece Mesih’e sürekli dayanmakla mümkün- dür. İsa asma benzetmesini kullanarak, bize bunun nasıl gerçekleşeceğini öğretti. “Ben asmayım, siz çubuklarsınız” demişti İsa (Yu 15:5). Eski Ahit’te, İsrail Rab’bin diktiği bir asmaydı (Yşa 5:1–7; Mez 80:8, 9; Yer 2:21), fakat İsa Kendisini “gerçek asma” (Yu 15:1) olarak temsil etmiş ve takipçilerini tıpkı çubukların asmada kaldığı gibi O’nunla birleşmesi için teşvik etmişti.



Şu ayetler bize sürekli Mesih’te kalmak hakkında ne öğretmektedir?

Bkz. Yu 15:4–10.






Asmadan koparılan dallar bir süre canlı kalabilir, fakat mutlaka kuruyacak ve ölecektir, çünkü yaşam kaynağıyla ilişkileri kesilmiştir. Aynı şekilde bizler de yaşamı sadece Mesih ile ilişkide olmamız sayesinde alabiliriz. Fakat bunun etkili olabilmesi için bu birlik sürdürülmelidir. Sabahları ibadet için zaman ayırmamız gereklidir, fakat Rab ile olan birlikteliğimiz bütün gün devam etmelidir. Mesih’te kalmak de- mek, sürekli O’nu aramak, kılavuzluğunu istemek, O’nun istemine itaat etmek için dua etmek ve O’nun sevgisinin bizleri doldurması için yalvarmak demektir.

 

En aldatıcı tuzaklardan biri, Rab’den bağımsız olarak imanlı yaşamaya çalışmak- tır. “Bensiz hiçbir şey yapamazsınız” (Yu 15:5). O olmaksızın bir denenmeye bile direnemeyiz, günaha galip gelemeyiz veya O’nun benzerliğinde bir karakteri gelişti- remeyiz. Yeni ruhsal yaşam, sadece Mesih ile kesintisiz paydaşlık sayesinde büyür.

 

Söz’ü okumak ve üzerinde derinlemesine düşünmekle serpilir ve güçleniriz. “Siz- lere söylediğim sözler ruhtur, yaşamdır” demişti İsa (Yu 6:63). Kalplerimizde ve zihinlerimizde saklı olan bu sözler, bizleri Rab ile ilişkide tutmak için dualarımıza ilham verecektir. “Bu dünyanın kaygıları” (Markos 4:19) ile dikkatimizin dağılması kolay olsa da, İsa’da kalmak için yoğun bir çaba göstermek zorundayız.








Dua

 

Ağustos 6



Kutsal Kitap’ı çalışmanın yanında, Mesih’te kalmak ve ruhsal olarak büyümek için dua etmek zaruridir. İsa bile, Baba ile bağlantıda kalmak için dua etme ihtiyacı duymuştu. O bizlere dua ile dolu bir yaşam örneği bıraktı. O’nun yaşamının en kritik anlarını dua belirledi. Vaftiz olduğunda dua etti. Sık sık güneş doğmadan önce sakin bir yerde veya güneşin batışından sonra dağlarda dua etti. Örneğin Oniki Elçi’yi seçti- ği gibi durumlarda bütün bir geceyi duayla geçirdi. Lazar’ı dirilttiğinde dua etti. Çar- mıh bile O’nu dua etmekten alıkoyamadı.

 

Eğer “Babanız nelere gereksinmeniz olduğunu siz daha O’ndan dilemeden önce bi- lir” (Mat 6:8) ise, neden O’na ihtiyaçlarımızı dua ile sunmak ihtiyacı duyuyoruz? Çünkü dua ile kendimizi boşaltmayı öğrenir ve O’na daha çok bağlı kalabiliriz.

 

İsa “dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacaktır” diye vaat etmişti (Mat 7:7). O’nu boş tekrarlamalardan oluşan sonu gelmez dualarla etkilemeye ihtiyacımız olmasa da (Mat 6:5–9), ne olursa olsun duada sebat etmeye, O’nun vaatlerine bağlı kalmaya ihtiyacımız vardır (Yu 15:7, 16:24).



Rab’bin Duası’nın farklı bölümleri, Mesih’te büyümemize nasıl yardım edebilir? Bkz. Mat 6:9–13.





İsa, Göklerdeki Aracımız’dır. Bu nedenle bizlere dualarımızı O’nun adıyla Baba’ya yöneltmemizi öğretmiştir. “Size doğrusunu söyleyeyim, benim adımla Baba’dan ne dilerseniz, size verecektir” (Yu 16:23). Mesih, bu harika vaadin gerçekleşmesi için belirli şartlar olduğunu öğretti. Allah’ın bize yanıt verebileceğine inanmamız gerekir (Mat 21:22). Komşularımıza karşı bağışlayıcı bir tavır içinde olmamız gerekir (Mar- kos 11:25). En önemlisi de, irademiz her zaman Baba’nın iradesinin altında olmalı- dır (Mat 6:10, Luka 22:42). Ve yanıtta herhangi bir “gecikme” bizleri düş kırıklığına uğratmamalıdır; tam tersine her zaman dua etmeli ve vazgeçmemeliyiz (Luka 18:1).






Ağustos 7

Her Gün Benliğini Feda Etmek

 

Mantığımıza aykırıymış gibi gelse de, sadece ölmek sayesinde gerçekten yaşayabi- liriz. Vaftiz edildiğimizde, (ideal olarak) eski tabiatımıza ölür ve tekrar yeni bir yaşa- ma diriliriz. Vaftiz suyu altına daldırıldığımızda eski günahlı insanın kalıcı olarak ölmesi harika bir şey olurdu. Ancak er ya da geç, hepimiz eski alışkanlıklarımızın ve eğilimlerimizin halâ canlı olduğunu ve yaşamlarımızın kontrolünü yeniden ele ge- çirmeye çalıştıklarını keşfederiz. Vaftizimizden sonra eski tabiatımız arkası arkasına öldürülmelidir. İşte bu yüzden Mesih imanlı bir yaşamı çarmıh ile bağdaştırmıştı.



Luka 9:23, 24’de ne ifade edilmek isteniyor?

 

Birçokları katlandıkları çarmıhın ciddi bir hastalık, yaşamdaki olumsuz şartlar ya da kalıcı bir yetersizlik olduğunu düşünür. Bunlardan herhangi birine maruz kal- mak ağır olsa da, İsa’nın sözleri bunun ötesinde bir anlam taşımaktadır. Çarmıhımı- zı sırtlanmak, kendimizi her gün inkâr etmek demektir. Sadece bir süreliğine değil, her gün; sadece bir kısmımızla değil, tüm varlığımızla.

 

Mesih inanlısının yaşamı, çarmıhla şekillenmiş bir yaşamdır. “Mesih’le birlikte çarmıha gerildim. Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor.” (Gal 2:20). Kadim dünyada çarmıh kurbanları derhal ölmezdi. Genelde çarmıhta asılıyken uzun saatler boyunca acı çekerlerdi, bazen de günlerce. Eski tabiatımız çarmıha gerilmiş olsa da, hayatta kalmak için savaşır ve çarmıhtan inmeye çalışır.

 

Kendimizi inkâr etmek kolay değildir. Eski tabiatımız oyalanmaya devam eder; eski benliğimiz ölmek istemez. Bunun da ötesinde biz kendimizi çarmıha çivileye- meyiz. “Hiç kimse kendisini kendi başına boş kılamaz. Yalnızca Mesih’in işi tamam- lamasına izin verebiliriz. Bundan sonra canın dili şöyle olmalıdır: “Rab, kalbimi al; çünkü ben onu veremiyorum. O Senin varlığın. Onu pak tut, çünkü ben onu Senin için pak tutamıyorum. Beni kendime rağmen, zayıf ve Mesih’e yaraşmaz benliğime rağmen kurtar. Beni dönüştür, şekillendir, beni pak ve kutsal, Senin sevginin zengin akışının canımdan geçebileceği bir ortama yükselt.

 

“Bu benliği inkâr yalnızca Hıristiyan yaşantısının başında gerçekleştirilmemelidir. Göğe doğru atılan her ileri adımda yenilenmelidir… Yalnızca benliği sürekli olarak inkâr ederek ve Mesih’e bağımlı olarak güvenle yürüyebiliriz.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 159, 160. Her gün Rab’be teslim olmalıyız.






Ağustos 8

 

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Kendimizi Allah’a Adamak,” S. 34–38, Cennete Giden Yol; “Nikodim,” S. 151–160, Sevgi Öğretmeni.



“İnsanın kendisiyle olan savaşı savaşların en büyüğüdür. Kendimizi Rab’be ada- mak ve düşüncelerimizi kontrol etmesine izin vermek çok zordur. Ama Rab’bin hükmetmesine izin vermeliyiz yoksa O bizi yeni ve kutsal kılamaz.”—Ellen G. White, Cennete Giden Yol, S. 34.

 

“Bizler kendi benliğimizi alıkoyamayız ve Allah’ın doluluğuyla dolmamız gerekir. Kendimizi boşaltmalıyız. Eğer sonunda cennet bizi kazanacaksa, bu sadece benliği- mizden feragat etmekle ve İsa Mesih’in zihnini, ruhunu ve istemini almakla olacak- tır.”—Ellen G. White, In Heavenly Places, S. 155.

 

“Tanrı’nın Ruhu kişinin yüreğini sardığında onun yaşamını tümüyle değiştirir; günahkâr düşünceler uzaklaşır; kötülüklerden vazgeçilir; öfke, kıskançlık ve çekiş- menin yerini sevgi, tevazu ve barış alır. Kederin yerini sevinç alır ve kişinin yüzü gökyüzünün ışığını yansıtır… Kişi imanla kendisini Tanrı’ya teslim ettiğinde bereket bulur. İnsan gözünün göremediği güç, o zaman Tanrı’nın benzeyişinde yeni bir var- lık yaratır.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 155.



Tartışma Soruları:





Güneşin Batışı: 20:13 (İstanbul)

*Ağustos 9–15

Mesih Gibi Yaşamak



Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Mat 9:36, Markos 10:21, Luka 10:30–37, Mat 25:31–46, Luka 6:32–35, Yu 15:4–12.



B


Hatırlama Metni: “Size yeni bir buyruk veriyorum: Birbirinizi sevin. Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin” (Yu 13:34).



irçoklarının düşüncelerinin aksine, komşumuzu sevme buyruğu, Yeni Ahit tarafından öğretilen yeni bir şey değildir. Eski Ahit’te Allah zaten halkına “komşunu kendin gibi seveceksin” (Lev 19:18) ve “onu [yabancıyı] kendiniz


gibi seveceksiniz” (Lev 19:34) buyruklarını vermişti.


O halde İsa neden “Size yeni bir buyruk veriyorum” demişti? İsa’nın talimatının yeniliği, getirmiş olduğu yeni kıstastandır: “sizi sevdiğim gibi”. Mesih’in insan bedeni almasından önce, insanlar Allah’ın sevgisinin tam olarak açıklanmasına sahip değil- di. Şimdi, çıkarsız yaşamı ve ölümüyle İsa sevginin gerçek ve en derin anlamını sergi- ledi.


“Sevgi, Mesih’in hareket ettirdiği, yürüttüğü ve çalıştırdığı bir unsurdu. O, dünyayı sevgisinin kollarıyla kucaklamak için geldi… Bizler, Mesih tarafından hazırlanan örneği takip etmeliyiz ve O’nu şablonumuz yapmalıyız, ta ki O’nun bizler için göster- diği aynı sevgiyi bizler de başkalarına uygulayana dek.”—Ellen G. White, Our Father Cares, S. 27.


Bu hafta İsa’nın nazik, duygudaş, anlayışlı ve tutkulu yaşamını göz önüne alırken, kalplerimize gerçek Mesih inanlısının damgası olan, O’nun sevgisinin ilahî aktif ilkeleriyle dokunulsun ve şekillensin.



*16 Ağustos Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.




ELLEN G. WHITE SERİSİ HAKİKAT YOLU VE HAYATIMIZ


Orijinal Adı: Steps to Christ


Çağımızın bilim ve teknik alanında kaydettiği olağanüstü gelişme- ler, maddi gereksinimlerimizin karşılanmasını bir dereceye kadar kolaylaştırmıştır diyebiliriz. Fakat maddi gereksinmelerimizin yanı sıra bir de ruhumuzun gereksinimleri vardır. Dileğimiz, çağımızın kaydettiği ilerlemeler yanında bunların da gelişmesi ve insan ru- hundaki boşluğun daha asil duygularla dolabilmesidir.


Bu yapıt, ruhsal yaşantımızın bu gereksinimini karşılamaya yar- dımcı olmak amacıyla hazırlanmıştır. Yüz yirmiden fazla dile çev- rilmiş olan kitap, yazarın Türkçe olarak yayınlanmış ilk kitabıdır.




ELLEN G. WHITE SERİSİ


SEVGİ ÖĞRETMENİ (1. ve 2. CİLT)


ELLEN G. WHITE


Orijinal Adı: The Desire of Ages


Tanrısal konularda son derece derin bir bilgiye sahip olan yazar Ellen G. White, bu kitapta İsa’nın yaşamındaki harikulade öğretileri ve önemli olayları tarih sırasına göre anlatırken, O’nun yaşamının farklı güzelliklerini ve ilahî hazinenin değerli gerçeklerini çarpıcı bir şekilde gözler önüne sermiştir.


Bu kitap, okuyucuyu gökyüzünün kutsal hazinesiyle ilgili olarak onun hayal bile edemeyeceği kadar iyi bilgilendirmektedir.





ELLEN G. WHITE SERİSİ SEVGİNİN ZAFERİ ELLEN G. WHITE


Orijinal Adı: The Great Hope


Kitap, Büyük Mücadele’nin son 10 bölümünü ele almaktadır. Uğrunda savaştıkları şey için çok önemli olan iki tarafın, iyinin ve kötünün arasında geçen evrensel savaşın nasıl başla- dığından ve nasıl sonlandırılacağından bahsetmektedir. Güzel olduğu kadar şok edici bir yolculuğa çıkmaya hazırlanın. Okuduktan sonra artık aynı kişi olmayacaksınız.




ELLEN G. WHITE SERİSİ


BÜYÜK MÜCADELE


Orijinal Adı: The Great Controversy


Eğer evrende anlam ve adalet varsa, masumlar neden suçlularla birlikte acı çekiyor? Ölümden sonra yaşam var mı? Gerçek nedir?


Bu kitap yanıtları vermektedir; ve yanıtları güvence içermektedir. Yaşamın anlamı vardır! Evrende yalnız başımıza değiliz. Bizimle ilgilenen birisi var! Birisi gerçekten de insanlık tarihiyle ilgilenmiş, hatta insanlığa bizzat katılmış, O’na ulaşabilmemizi, O’nun da bize ulaşabilmesini olanaklı kılmıştır. Güçlü eli bu gezegeni tutan ve yakında esenliğe kavuşturacak olan birisi vardır.


Bu kitabın sayfalarını çeviren hiç kimse, kitabın sadece şans eseri mi eline geçtiğini sormadan bırakmayacaktır.



ELLEN G. WHITE SERİSİ GEÇMİŞTEN SONSUZLUĞA 1. CİLT


Orijinal adı: Patriarchs & Prophets


Nereden geldik? Uluslar arası gerilimler uygarlığı neden yıkımla tehdit ediyor? Suç oranı neden yükseliyor? Ahlâksal standartlar neden geriliyor? Tanrı bütün bunlara kayıtsız mı kalıyor? Sorun- ları çözmemize yardımcı olacak herhangi bir şey yapıyor mu?


Beş kitaplık bir serinin ilki olan bu kitap, sıraladığımız bu soruları yanıtlamaktadır. Dünyamızın nasıl oluştuğuna, insan- lığın nasıl başladığına ışık tutmaktadır. Binlerce yıl önce gök- lerde başlayan trajik isyan anlatılmakta, Tanrı ve Şeytan ara- sında gelişerek yeryüzünün bütün sakinlerini etkisi altına alan mücadele ortaya konulmaktadır.


Yazar dünyamızda var olan doğruyla yanlış, gerçekle yanılgı arasındaki savaşı tanımlamaktadır.


ELLEN G. WHITE SERİSİ


GEÇMİŞTEN SONSUZLUĞA (2. CİLT)


ELLEN G. WHITE


Orijinal Adı: Prophets & Kings


Peygamberlerin öyküsü, 1. ciltte kaldığı yerden devam ediyor. Davut’un oğlu Süleyman, İsrail Krallığına tarihinin en zengin ve en görkemli dönemini yaşattı. Bu ciltte, Tanrı’nın seçtiği halkın O’nun isteğini yapmaktan nasıl adım adım uzaklaştığını görüyo- ruz. Yaptıkları seçimin sonuçlarına acı ve ıstırap içinde nasıl katlandıklarını, sonunda Tanrı tarafından nasıl dışlandıklarını okuyoruz. Yaşamımızda lanet ve belalar yerine bereketlere ka- vuşmak için sakınmamız gereken hataları bize öğreten bir kitap...




BATIL İNANÇLAR – Kapılma ve Kurtulma


Yazar: Kurt Hasel


Orijinal Adı: Der Zauber des Aberglaubens


İster Avrupa’dan alınmış olsun –bu kitapta bolca örneği olduğu gibi– ister Çin’de karşımıza kemik biçiminde, isterse Türkiye’deki gibi nazar biçiminde çıkmış olsun, batıl inançlar her devir ve kültürde olagelmiştir.


Çünkü insanlar nerede olurlarsa olsunlar, üç temel soruya yanıt arayıp durdular.


  •      Geleceği nasıl bilebilirim?

  •      Nasıl mutlu olabilirim, olumsuz etkilerden nasıl korunabilirim?

  •      Ölümden sonra ne olacak, ölülerle nasıl iletişim kurabilirim?




BİNLERCESİ KIRILACAK


Yazar: Susi Hasel Mundy


Orijinal Adı: A Thousand Shall Fall



Hitler Almanya’sında inançlarını sürdürmeye cüret eden bir asker ve ailesinin nefes kesen öyküsü.













YETENEKLİ ELLER


Yazar: Carson / Murphey Orijinal Adı: Gifted Hands


Aynı zamanda filmi de yapılmış olup, en çok satan kitaplar listesinde yıllardır milyonlarca adet satan bu kitapta ölmekte olan çocuklara ikinci bir şans veren olağanüstü bir cerrahın öyküsü anlatılmaktadır. Dr. Ben Carson, beyin cerrahisinde- ki umut olmayan yere umut getiren yeniliklerle tüm dünya- da tanınmaktadır.





KADERİ DEĞİŞTİREN – KUTSAL KİTAP ÇALIŞMA KİTAPÇIKLARI SERİSİ


5 adet kitapçıktan ve 1 adet promosyon kitabından oluşan bu seride Kutsal Kitap’ın Yaratılış öyküsünden, son bölüm olan Vahiy kitabına kadar tüm bölümler, kendi kültürümüze has öykü- lerle süslenerek, anlaşılır ve kolay bir dille anlatılmış olup, hem inanlı topluluğunuz, hem ken- diniz, hem de çevrenizdeki insanlar için muhteşem bir başvuru kaynağı olacaktır.






EN ZENGİN MAĞARA ADAMI


Yazar: Batchelor / Toker


Orijinal Adı: The Richest Caveman


Gerçekten yaşanmış bir öykü… Milyoner bir baba ile gösteri dünyasında çalışan bir annenin oğlu olan genç Doug Batchelor, paranın satın alabileceği her şeye sahipti. Mutluluk hariç her şeye. Uyuşturucu kullandı, okulda kavgalar çıkardı ve intihar düşüncesiyle hayaller kurdu. Kendinden tiksinen ve hayatın hiçbir amacı olmadığına inanan Doug, yaşayabileceği tüm eğ- lence ve heyecanları yaşamayı kafasına koydu. Onun aradığı mutluluk sürekli kendisinden kaçıyordu, ta ki bir dostun mağa- rasında bıraktığı tozlu bir kitabı bulana dek. Bundan sonra olanlar ancak mucize olarak açıklanabilir.




RUHLAR DÜNYASINA YOLCULUK


Yazar: Roger J. Morneau


Orijinal Adı: A Trip into the Supernatural


Gerçekten yaşanmış öyküler ve deneyimler içeren bir kitap. Küçüklüğünde ve savaş zamanında yaşadığı deneyimler Roger’i Allah’tan uzaklaştırmış, sonunda O’ndan nefret etmesine ve satanistlerin bir kulübüne katılmasına neden olmuştu. Fakat daha sonra sevgi dolu bir Tanrı’yı keşfederek iblislere ibadetten ayrılmak istedi. İşte Roger’in satanizmin dehşet verici dünya- sından ilahî müdahaleyle kurtuluşunun öyküsü.






BEREKET DAĞINDAN DÜŞÜNCELER


Yazar: Ellen G. White


Orijinal Adı: Thoughts From the Mount of Blessing


Mesih’in Mutluluk Vaatleri Dağı’ndan söylemiş olduğu sözler, zamanın sonuna dek gücünü koruyacaktır. Her bir cümle, gerçe- ğin hazine dairesinden gelen bir mücevherdir. Bu konuşmada ifade edilen ilkeler, tüm çağlar ve tüm sınıflardan insanlar için geçerlidir. Mesih, ilahî enerji ile, birbiri ardınca pek çok sınıfı, doğru karakterler edindikleri için bereketlenmiş olarak ilan ederken, onlara olan inancını ve umudunu açıkladı. Herkes, Yaşam Kaynağı’nın verdiği yaşamı sürerek, O’na iman aracılığıy- la, O’nun sözlerinde ortaya konulan standarda ulaşabilir.




DVD SERİSİ: BİZİM MİRASIMIZ




Orijinal Adı: Our Heritage – SDA Church History Yedinci–Gün Adventistleri tarihinin anlatıldığı bir DVD.



YEDİNCİ GÜN


Orijinal Adı: The Seventh Day


5 DVD’den oluşan Türkçe altyazılı bu sette Yedinci–Gün Sebt’inin tarihçesi detaylı olarak anlatılmaktadır. Hiç merak ettiniz mi, dünya üzerindeki yaşam bir tesadüfle mi başladı? Neden haftanın 7 günü var? Allah haftanın bir gününü neden diğerlerinden ayrı tuttu? Yaratı- lıştan bugüne dek Sebt Günü’ne inanan insanların izlerini süreceğiz.





BROŞÜRLERİMİZ:


YEDİNCİ–GÜN ADVENTİST TOPLULUĞU


Yedinci–Gün Adventistleri kimlerdir? Neye inanırlar? Ana dokt- rinleri nelerdir? Tarihçemiz, yaşayışımız nasıldır?






CEP BROŞÜRLERİ SERİSİ – SONUN BELİRTİLERİ:


İSA YENİDEN GELDİĞİNDE


İsa nasıl gelecek? Yeniden geldiğinde ne olacaktır? Belirtiler neler- dir? Nasıl hazır olabilirsin?


BEN KİM’İM?


İsa’nın kim olduğunun açıklandığı bu broşürde O’nun özellikleri çeşitli açılardan ele alınmaktadır.


SONSUZA DEK YAŞAYABİLİRSİN


Sonsuz yaşam nasıl elde edilebilir? Lütuf ne demektir? Nasıl kur- tulunur? Sonsuz yaşam formülü nedir?


HATIRLANMASI GEREKEN BİR GÜN


Sebt (Şabat) Günü’nün anlamı ve öneminin kısaca anlatıldığı bu broşür, onun nasıl tutulabileceğine yönelik kısa talimatlar içer- mektedir.






Y


Yakup Kitabı

akup’un mektubu, Kutsal Kitap’ta en yanlış anlaşılan kitaplardan biri olmuştur. 1519’daki Leipzig Müzakeresinde Roma Katolik alimi Johann Eck onu kullana- rak, Martin Luther’in sadece imanla aklanma görüşüne itiraz etmiş ve işlerin


de bu denklem içerisine eklenmesi gerektiğinde ısrar etmişti.


Buna yanıt olarak Martin Luther neticede mektubun ilham edilmiş kaynağını inkâr etmiş, yanlışlıkla büyük ölçüde işlerle aklanmayı öğrettiğini iddia etmişti. Lut- her, 1522 tarihli Almanca Yeni Ahit çevirisinin giriş bölümünde, Yuhanna, 1.Yuhanna, Romalılar, Galatyalılar, Efesliler ve 1.Petrus gibi Mesih’i açıklayan ve “gerekli olan ve bilinmesi bereket getiren her şeyi” öğreten kitapları tavsiye etmiştir.


Yakup kitabına ilişkin önsözü daha da olumsuzdur. Luther bunu “sıradan bir mektup” olarak adlandırmıştı, zira içerisinde “müjdenin doğasıyla ilgili hiç bir şey yoktur.”


Yakup, İsa hakkında doğrudan bilgiye sahipti. Aslında tüm mektuplar içerisinde onun mektubu, Hıristiyan yazıları arasında en başta yer alıyor olabilir ve diğerleri arasında Müjdeler’de bulduğumuz İsa’nın öğretilerini en yakından yansıtan mektup olabilir. İçinde, İsa’nın benzetmelerinde olduğu gibi ziraat ve ekonomi dünyasından bir hayli imge mevcuttur.


Yedinci–Gün Adventistleri için en önemlisi, Yakup’un mektubu İsa’nın dönüşüne olan güveni dışarıya sızdırmaktadır; ayrıca yasa, yargı ve İkinci Geliş konusunda çok önemli görüşler sağlamaktadır. Hatta İlyas bile özenmemiz gereken bir model olarak bizlere sunulmaktadır. Bunun, Mesih’in ikinci gelişinin yolunu hazırlayan Yedinci– Gün Adventistleri olarak bizler için özel bir uygunluğu vardır.


Bu nedenle, bazı bakımlardan bu çeyrek yıldaki gezimiz tüm Hıristiyan çağını gözler önüne sermekte olup, ilk vaazlardan bazılarını içerdiği gibi, son günlere ilişkin özel kavrayışlar da sunmaktadır.


Doktor Clinton Wahlen, Genel Konferans Merkezinde bulunan Dini Araştır- malar Enstitüsünde müdür asistanlığı yapmaktadır. Uzmanlık alanı, Yeni Ahit ve onun kadim Yahudilik ile olan ilişkisidir. Bir Amerikalı olarak Rusya, Yeni Zelanda, İngiltere ve Filipinler’de yaşamış ve görev yapmıştır. O ve Adventist Review’de çalışan eşi Gina’nın, Daniel ve Heather adında iki çocuğu vardır.








Pazar


İsa Nasıl Yaşadı


Ağustos 10



Sürekli Şeytan’ın en kızgın ataklarına maruz kalmış olsa da, İsa sevgiyle hizmet içerisinde özverili bir yaşam sürdü. O’nun önceliği hep diğer insanlara odaklıydı, kendisine değil. Çocukluğundan çarmıha dek, başkalarına hizmet etmek için sürekli şefkat dolu bir eğilim içerisinde oldu. O’nun gönüllü elleri, fark ettiği her ızdıraplı duruma çare getirmek için hep hazırdı. Çocuklar, kadınlar, yabancılar, cüzamlılar ve vergi toplayıcıları gibi toplumda çok az değer verilen insanlara sevgi dolu bir hima- yeyle yaklaştı. O, “hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye geldi” (Mat 20:28). Bu nedenle O “her yanı dolaşarak iyilik yapıyor, İblis’in baskısı altında olanların hepsini iyileştiriyordu” (Elç 10:38). Başkalarının refahı için O’nun sempatisi ve merhametli ilgisi, yemek ve barınmak için gerekli olan kendi fiziksel ihtiyaçlarından çok daha önemliydi. Doğrusu, O çarmıhtayken bile kendi acılarından çok annesi için kaygı- lanmıştı (Yu 19:25–27).



Matta 9:36, 14:14 ve 15:32, bizlere İsa’nın insanlara nasıl baktığı konu- sunda ne öğretiyor?

İsa insanların ihtiyaçlarına karşı çok duyarlıydı ve gerçekten onlar için kaygı duy- du. O’nun kalbi yorgun ve dağılmış durumda olan büyük kalabalıklara şefkatle uza- nıyordu. Eriha’daki iki kör adam (Mat 20:34), yalvaran cüzamlı (Markos 1:40, 41), tek oğlunu kaybetmiş olan dul kadın (Luka 7:12, 13) gibi çaresiz bireylere karşı merhametle yaklaşmıştı.



Farklı insanlarla olan ilişkilerinde, İsa’yı hangi eylem prensibi yönlen- dirmişti? Bkz. Markos 10:21 ve Yu 11:5.



İsa’nın her merhamet dolu eylemi, her mucizesi, her sözü, O’nun sonsuz sevgisin- den, sarsılmaz ve kalıcı sevgisinden kaynaklanıyordu. Yaşamının sonlarında öğrencile- rine onları başlangıçtan beri sevgisini çarpıcı bir şekilde göstererek, “onları sonuna kadar da sevdi” (Yu 13:1). Çarmıhtaki ölümüyle tüm evrene çıkarsız sevginin egoizme karşı zaferini sergiledi. Golgota’nın ışığında, kendinden feragat eden sevginin ilkesinin, yeryüzünde ve gökyüzündeki yaşamın tek geçerli temeli olduğu açıktır.








Komşunu Sev


Ağustos 11



İsa gibi yaşamak demek, O’nun gösterdiği aynı sevgiyi göstermek demektir. O bu tür bir sevgiyi, Kutsal Yasa uzmanıyla (fakih) yaptığı diyalogda anlattığı iyi Samiriyeli benzetmesiyle (Luka 10:30–37) tasvir etmişti. Uzman, Allah’a ve insanlara olan görevimizi şöyle özetlemişti: “Tanrın Rab’bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün gücünle ve bütün aklınla seveceksin” ve “komşunu da kendin gibi seveceksin” (Luka 10:27). Uzman, Kutsal Kitap’ı çok iyi biliyordu (Yasa 6:5 ve Levililer 19:18’den ezbe- re alıntı yapmıştı), ancak sevgisini komşusuna gösterememekten dolayı kendisini suçlu hissetmiş olmalıydı. Kendisini aklama teşebbüsü içinde İsa’ya şöyle sordu: “Peki, komşum kim?” (Luka 10:29).



İsa komşumuzun kim olduğunu nasıl açıkladı? İyi Samiriyeli benzetmesi bizler için ne anlam ifade ediyor? Bkz. Luka 10:30–37. “Komşunu kendin gibi sev” buyruğu, altın kuralla nasıl ilişkilidir? Mat 7:12.





İsa’nın “komşum kim?” sorusuna verdiği yanıtı, aslında bizim yardımımıza ihti- yaç duyan her kişidir. Bu nedenle, “komşum benim için ne yapabilir?” diye sormak- tan ziyade, şunu sormalıyız: “ben komşum için ne yapabilirim?”


İsa, o zamanlar bu kuralın yaygın olan olumsuz yorumunun çok ötesine geçmiş- ti: “sana yapılmasını istemediğin şeyi sen de başkalarına yapma.” Bunu olumlu bir tarzla temsil etmekle, sadece neyden kaçınmamız gerektiğini değil, bilhassa neyi yapmamız gerektiğine işaret etmişti. Bu ilkenin, onların bize davrandığı gibi bizim de başkalarına nasıl davranmamız gerektiğini söylemediğini özellikle hatırlamalıyız. Her şeyden evvel bize karşı nazik olanlara karşı nazik veya kaba olanlara kaba olmamız kolaydır; birçok insan böyle yapabilir. Aksine komşulara karşı sevgimiz, her zaman komşularımızın bizlere olan davranışından bağımsız olmalıdır.








Sevgiyle Dolu Hizmet


Ağustos 12



Matta 25:31–46’nın temel mesajı nedir?





Ahiret gününde birçok sürpriz olacaktır. İnsanoğlu’nun sağ kolu olanlar, çıkarsız sevginin bu kadar belirleyici olabileceğini hayal bile edemezlerdi. Mesih onları an- lamlı vaazlarından, yaptıkları değerli işlerden ya da verdikleri cömert bağışlardan dolayı övmeyecektir. Aksine Mesih onları en basit kardeşlerine yaptıkları küçük yar- dımseverliklerden dolayı hoş karşılayacaktır.


Sol taraftakiler de Kral tarafından verilen hükümden dolayı şaşıracaklardır. On- lardan bazıları şunu dahi söyleyecektir: “Ya Rab, ya Rab! Biz senin adınla peygam- berlik etmedik mi? Senin adınla cinler kovmadık mı? Senin adınla birçok mucize yapmadık mı?” (Mat 7:22). Bunlar arzu edilen eylemler olsa da, sevgiden uzak bir davranışla yapıldıklarından değersizdir. Bu insanlar Mesih’e hizmet ettiklerini iddia etmekteydiler, fakat Rab onları hiç tanımadı (Mat 7:23), çünkü onlar hiçbir zaman O’nu veya kardeşlerini gerçekten sevmemişlerdi. Gerçek dinin ilkelerini uygulama- mışlardı (bkz. Yak 1:27).


Yorumcular, “en basit kardeşlerim” (Mat 25:40) ifadesi hakkında çeşitli yorumlar önermişlerdir. Dini sorumluluğumuzun kapsamını bilmek için, onların kim olduklarını saptamak önemlidir. Bazı yorumcular İsa’nın “en basit kardeşlerinin,” elçiler ve diğer inanlı hizmetkârlar olduklarını iddia ederler. Bu görüşü Matta 10:40–42 ile desteklerler ve tüm insanlığın kaderinin, imanlı hizmetkârlara nasıl davranıldığına bağlı olduğu so- nucunu çıkarırlar. Diğer araştırmacılar, Matta 12:48–50’yi temel alarak, İsa’nın “en basit kardeşlerinin” genel olarak O’nun takipçileri olduğu görüşünü savunurlar. İsa’nın tüm öğrencilerinin O’nun müritleri olduğu konusunda şüphe yoktur; fakat İsa’nın sözlerinin maksadı daha geniş açılı gözükmektedir. Mesih “kendisini insanlık ailesinin tüm çocuk- larıyla özdeşleştirir… O İnsanoğlu’dur; dolayısıyla Adem’in her oğlunun ve kızının kar- deşidir.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 632.








Düşmanlarını Sev


Ağustos 13



Gerçek bir imanlı olmanın en üstün kanıtı, düşmanlarımızı sevmektir. İsa, O’nun zamanında hüküm süren kanıya tezat olarak bu yüksek standardı tesis etmiş- ti. “Komşunu kendin gibi seveceksin” (Lev 19:18) buyruğundan, birçokları Rab’bin hiçbir zaman düşmanından nefret edeceksin ifadesini söylemediği veya planlama- dığı sonucunu çıkarmaktadır. Tabii ki bu ifade ayette ima edilmemiştir.



Mesih’e göre düşmanlarımıza hangi pratik yollarla sevgi gösterilmelidir?

Bkz. Luka 6:27, 28.




Bir düşman, muhalifliğini üç farklı yolla gösterir: düşmanî bir davranışla (“siz- den nefret edenler”), kötü sözler aracılığıyla (“size lanet edenler”) ve tacizkâr eylem- lerle (“kindarca sizi kullananlar ve zulmedenler” [Mat 5:44]). Mesih, düşmanlığın bu üç boyutuna karşı, sevginin şu üç boyutuyla karşılık vermemizi önermişti: onlara karşı iyi eylemlerde bulunmak (“onlara iyilik yapın”), onlar hakkında iyi söz etmek (“iyilik dileyin”) ve onlar için Allah’a yalvarın (onlar için “dua edin”). Düşmanlığa ve kindarlığa karşı Mesih inanlısının yanıtı şudur: “kötülüğü iyilikle yen” (Rom 12:21). Dikkat: İsa bizlerden önce hasımlarımızı sevmemizi ve sonra da bunun sonucu olarak bu sevgiyi iyi eylemlerle, nazik sözlerle ve onlar için edilen duayla gösterme- mizi talep etmektedir. Göklerin ilham ettiği sevgi olmaksızın bu eylemler, sözler ve


dualar işe yaramayacak ve gerçek Hıristiyanlığa ters düşecektir.



Düşmanlarımızı neden sevmemiz gerektiği konusunda İsa hangi gerek- çeleri gösteriyor? Bkz. Luka 6:32–35.


Bu yüce buyruğu anlamamıza yardımcı olması için Rab üç kanıt kullanmaktadır. Birincisi, dünyanın düşük standartlarının üzerinde yaşamamız gerekmektedir. Gü- nahkârlar bile birbirlerini severler, caniler bile birbirlerine yardım ederler. Eğer Mesih’i izlemek, bizleri bu dünyanın çocuklarının erdeminden daha üstün bir tarzda yaşamamız için geliştirmediyse, bunun ne değeri olabilir ki? İkincisi, Allah düşman- larımızı sevdiğimiz için bizleri ödüllendirecektir; ödül için sevmesek bile, O bizlere cömertçe bağışlayacaktır. Üçüncüsü, bu tür bir sevgi, “nankör ve kötü kişilere karşı iyi yürekli” (Luka 6:35) olan göksel Babamız ile yakın bir paydaşlığın kanıtıdır.





Ağustos 14


Nasıl İsa Gibi Yaşayabiliriz?


İsa’nın öğretileri, çıkarsız, sevgi dolu bir yaşama ilişkin öyle yüksek bir ideal kurmuştur ki, belki de çoğumuz kendisini mahçup hissedecek ve düş kırıklığına uğrayacaktır. Doğası bencil olan bizler, komşularımızı nasıl çıkarsızca sevebiliriz? Bunun da ötesinde, düşmanlarımızı sevmek bizler için mümkün mü? İnsani açıdan bu son derece olanaksız.


Fakat Rab hiçbir zaman, bunu gerçekleştirme olanakları sağlamaksızın, nefret edi- len ve sevilmeyenleri sevmemizi ve hizmet etmemizi rica etmiyor. “Bu, ulaşamayaca- ğımız bir standart değildir. Allah’ın verdiği her emir ya da uyarıda, temelinde yatan son derece kesin bir vaat vardır. Allah bize kendisi gibi olabilmemiz için imkân vermiştir ve sapkın bir irade sergileyip O’nun lütfunu engellemeyen herkes için bunu gerçekleştire- cektir.”—Ellen G. White, Bereket Dağından Düşünceler, S. 75.


Düşmanlarımızı sevmek buyruğu altında yatan vaat nedir? Bizler de dahil, Allah’ın nan- kör ve kötü olanlara karşı iyi ve merhametli olduğunun güvencesidir (Luka 6:35, 36). Allah önce bizleri sevdiği için düşmanlarımızı sevebiliriz, hem de bizler bile O’nun düşmanları olmuş olsak da (Rom 5:10). Eğer her gün O’nun bizler için çarmıhtaki sevgi dolu kurbanlı- ğını kabul ettiğimizi tekrar tekrar onaylarsak, O’nun kendini inkâr edici sevgisi yaşamları- mıza siner. Rab’bin bizlere olan sevgisini ne kadar çok farkeder ve tecrübe edersek, O’nun sevgisi bizlerden başkalarına hatta düşmanlarımıza, o kadar çok akacaktır.



Mesih’te ve sevgisinde kalmak ile komşularımızı sevmek arasındaki iliş- ki nedir? Bkz. Yu 15:4–12.



Günlük ihtiyacımız, sadece Mesih’in bizler için ölümünü kabul etmek değil, aynı zamanda kendi irademizi O’na adamak ve O’nda kalmaktır. İsa kendi istemine değil, Baba’nın istemine tabi olduğu gibi (Yu 5:30), bizler de İsa’ya ve O’nun istemine tabi olmalıyız. Zira O’nsuz hiçbir şey yapamayız.


Her gün kendimizi İsa’ya adamayı tercih ettiğimizde O da bizlerde ve bizler aracı- lığıyla yaşar. O zaman “Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor” (Gal 2:20) ve kendime odaklı davranışlarım çıkarsız, sevgi dolu bir yaşama dönüşür.






Ağustos 15


Ek Çalışma: Ellen G. White, “İyi Samiriyeli,” S. 489–496 ve “En Basit Kardeşimden Bile” S. 631–672, Sevgi Öğretmeni.



“Dört bir yanımızda duygudaş sözlere ve yardımcı eylemlere ihtiyaç duyan zavallı, denenen canlar bulunmaktadır. Duygudaşlığa ve yardıma ihtiyaç duyan dullar vardır. Mesih’in Kendi izleyicilerine Allah’tan bir emanet olarak almalarını emrettiği yetim- ler vardır… Allah’ın büyük ev halkının üyeleridirler ve Hıristiyanlar O’nun vekilharç- ları olarak onlardan sorumludurlar. O, “onların canlarını” diyor, “senin elinden ararım.”—Ellen G. White, Christ’s Object Lessons, S. 386, 387.


“Yaptığımız işin büyüklüğü değil, bunu yaparken gösterdiğimiz sevgi ve sadakat, işte Kurtarıcı’nın beğenisini kazan şey budur.”—Ellen G. White, In Heavenly Places, S. 325.



Tartışma Soruları:


¤ İlk bakışta kuzular ve keçilerle ilgili benzetme kurtuluşun iyi işlerle olduğunu öğretiyor gibi gözükmektedir; yani ne kadar çok iyi işler yaparsak Allah’ın egemenliğine girme şansımız da o kadar artarmış gibi. Fakat kur- tulanların şaşkınlığı, onların erdem kazanmak için sevgi gösterdiğine işaret etmiyor. İsa çok açık bir şekilde, sonsuz yaşamın O’na imanın bir sonucu olduğunu öğretmişti (Yu 3:15; 6:40, 47; 11:25, 26). Gerçekten sevgi dolu ey- lemler, imandan ve Allah’a olan sevgiden kaynaklanır (Gal 5:6). Bu eylemler kurtuluşun kanıtıdır, amacı değil. Sevgi dolu bir şekilde davranmaya gayret ederken, aynı zamanda bu şeyleri cennete girmeye hak kazanmak için yap- tığımızı düşünme tuzağından nasıl kaçınabiliriz? Kurtuluşun meyvelerini  ve araçlarını neden hep birbirinden ayırmalıyız?


¤ Geçimsiz iş arkadaşları, kötü tanıdıklar veya kaba komşular gibi can sıkı- cı, kindar yaratıklardan başka bir şey olmayan “düşmanları” sevmek bir ya- na. Bu yeterince zor. Peki ya gerçek düşmanlara ne demeli, kasıtlı olarak sana veya ailene zarar vermek isteyen insanlara? Onları nasıl sevmeliyiz?



¤ İnsanlar bizimle teolojimiz, doktrinlerimiz, yaşam tarzımız, birçok husus- ta tartışabilirler. Fakat özverili, çıkarsız sevgiyi kim tartışabilir ki? Çıkarsız sevgi, rasyonel veya mantıklı iddiaları aşan bir güç sergiler. Bizlere neye mal olursa olsun, bu sevgiyi ifade etmeyi nasıl öğrenebiliriz?




Güneşin Batışı: 20:04 (İstanbul)





*Ağustos 16–22

İnanlı Topluluğu





Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Yas 32:4; Mez 28:1; Yu 17; Yu 15:1–5; Mat


7:1–5; Mat 5:23, 24; 18:15–18.



M


Hatırlama Metni: “Yalnız onlar için değil, onların sözüyle bana iman edenler için de istekte bulunuyorum, hepsi bir olsunlar. Baba, senin bende olduğun ve benim sende olduğum gibi, onlar da bizde olsunlar. Dünya da beni senin gönderdiğine iman etsin” (Yu 17:20, 21).

esih’e ait inanlı topluluğunun kökleri Adem, İbrahim ve İsrail’in oğullarına kadar gider. Rab İbrahim’i ve daha sonra da İsraillileri, dünyayı onlar aracı- lığıyla bereketlemek adına kendisi ile antlaşma ilişkisine girmeleri için ça-


ğırdı. Kutsal tarih boyunca antlaşma ilişkisi, inanlı topluluğu tarafından sürdürüldü. İnanlı topluluğu, elçilerin veya herhangi bir insanın icadı değildi. Mesih, hizmeti


boyunca inanlı topluluğunu kurma gayesini bizzat bildirmişti: “Ben inanlı toplulu- ğumu kuracağım” (Mat 16:18). İnanlı topluluğu, varlığını İsa Mesih’e borçludur. Başlatıcısı O’dur.


Müjdeler’e göre inanlı topluluğu sözcüğü İsa’nın dudaklarından sadece üç kez dökülmüştür (Mat 16:18, 18:17). Ancak bu O’nun bu konuyla meşgul olmadığı anlamına gelmez. Aslında O inanlı topluluğuyla ilişkili çok önemli görüşler öğretmiş- ti. Bu haftaki çalışmamız iki ana düşünce üzerinde odaklanmaktadır: inanlı toplulu- ğunun temeli ve inanlı topluluğunun birliği.



*23 Ağustos Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.





Pazar


Ağustos 17


İnanlı Topluluğunun Temeli


İsa, “Ben inanlı topluluğumu bu kayanın üzerine kuracağım” demişti (Mat 16:18). İnanlı topluluğunun üzerine kurulduğu kaya (Grekçe petra) kimdir? Bazıları bu kayanın Petrus olduğuna inanır. Rab’bin, Petrus ve kaya arasında bir sözcük oyunu yaptığını iddia ederler (Grekçede sırasıyla Petros ve petra)—ki muhtemelen İsa’nın kullandığı Aramice dilinde daha açıklığa kavuşurdu. Ancak gerçek şu ki, hiç kimse İsa’nın bu ifadesinin Aramice’deki kesin karşılığını bilmemektedir. Elimizde sadece görmezlikten gelemeyeceğimiz Petros (taş) ve petra (kaya) sözcüklerini birbi- rinden ayıran, Matta tarafından kaydedilmiş Grekçe metinler mevcuttur.


Petra sözcüğünün, Mesih’e dayandığını kanıtlayan iyi gerekçeler vardır. İsa’nın ifadesinin yakın bağlamı (Mat 16:13–20) Petrus’un değil, Mesih’in kimliğine ve görevine odaklıdır. Bunun yanında, İsa daha önceden de, kayayı Kendisi ve öğretileri için açıkça tanımladığı, kaya üzerine kurma imgesini kullanmıştı (Mat 7:24, 25).



Eski Ahit’te “kaya” sözcüğünün sembolik anlamı nedir? Yas 32:4; Mez 28:1; 31:2, 3; 42:9; 62:2; Yşa 17:10.




Petrus ve diğer elçiler, İsa’nın inanlı topluluğunu kaya üzerine kuracağını söyle- diğini duyduklarında, bunu Eski Ahit’teki anlamıyla yorumlamış olmalıydılar—yani Allah’ın sembolünü.


Petrus Mesih’in “yapıcılar tarafından hiçe sayılan ama köşenin baş taşı durumu- na gelen taş” (Elç 4:11) olduğunu bizzat onaylamıştı ve inanlı topluluğunun temeli olarak taş ifadesini kullanmıştı (1Pe 2:4–8). Mesih inanlılarını genel olarak “diri taşlar” ile kıyaslarken, taşı (petra) sadece Mesih için kullanmıştı. Kutsal Kitap’ta İsa hariç hiçbir insan petra olarak anılmamıştır.


Elçi Pavlus, petra terimini Mesih’e istinaden kullanmıştı (Rom 9:33, 1Ko 10:4) ve kararlı bir şekilde şunu açıklamıştı, “Çünkü hiç kimse atılan temelden, yani İsa Mesih’ten başka bir temel atamaz” (1Ko 3:11). Bu nedenle, inanlı topluluğunun üzerine kurulduğu petra’nın İsa Mesih’in kendisi olduğunda hemfikir olduğu ve Petrus da dahil tüm peygamberlerin ve elçilerin inanlı topluluğunun ruhsal binasın- da diri taşların ilk katmanını oluşturduğu sonucuna varıyoruz (Ef 2:20).








Mesih’in Birlik İçin Duası


Ağustos 18



Perşembe gecesiydi. Son Akşam Yemeği’nden sonra İsa ve öğrencileri Zeytin Da- ğı’na doğru gittiler. Getsemani yolunda ilerlerken İsa durdu ve Kendisi, öğrencileri ve daha sonra elçilerin vaazlarıyla kendisine inanacak herkes için dua etti. Çarmıh’ın ızdırabıyla karşılaşacak olsa da, en büyük kaygısı Kendisi değil, takipçileriydi. Yuhan- na 17, Kutsal Kitap’ta İsa’nın en uzun şefaat duasını sergiler. İsa’nın her birimiz dahil, O’na inanan herkes için dua ettiğini düşünmek cesaret vericidir.



Yuhanna 17’yi okuyun. İsa’nın imanlılara ilişkin olarak Baba’dan ana dua talebi neydi? Özellikle 21–23 ayetlere bkz.




Birlik, inanlı topluluğu yaşamı için çok önemlidir. Bunun önemini, Mesih’in, ta- kipçilerinin bir olması yolundaki hararetli arzusunu dört defa tekrarlamasından ölçebiliriz (Yu 17:11, 21–23). Bu çok özel son saatte, Rab daha başka çok önemli ve gerekli şeyler için dua edebilirdi. Ancak duasında imanlıların birliğine odaklandı. İnanlı topluluğu için en büyük tehlikenin, çekişme ve bölünme olduğunu biliyordu.


İsa’nın ricası tekdüze değil, aksine Kendisi ile Baba arasındaki ilişkiye benzer şahsi bir birlik içindi. O ve Baba iki şahıstır, birbirinden ayrı ve farklı işlevi olan. Buna rağmen onlar mizaçta ve amaçta birdirler. Bunun gibi bizler de farklı yaradılı- şa, özgeçmişe, kabiliyetlere ve rollere sahibiz, fakat hepimiz İsa Mesih’te bir olmalı- yız.


Bu tür bir birlik çabucak oluşmaz. Buna sahip olabilmek için, yaşamlarımızda Mesih’in rabliğini tamamen kabul etmemiz gerekir. O bizim karakterimizi şekillen- dirmeli ve bizler de kendi irademizi O’nun iradesine teslim etmeliyiz.


Bu birlik bir amaç değildir. Bu, Mesih’in Baba tarafından gönderilen bir Kurtarıcı olduğuna dünyayı inandırmak için bir tanıklıktır. Farklı yaradılıştan insanlar arasın- daki uyum ve birlik, günahkârları kurtarmak için Allah’ın Oğlu’nu göndermesi ko- nusunda mümkün olan en güçlü tanıklıktır. Bu, Mesih’in kurtarıcı ve dönüştürücü kudretinin tartışma götürmez bir kanıtıdır. Bizler de bu tanıklığı iletmek zorundayız.








Mesih’in Birliği Sağlayışı


Ağustos 19



İsa’nın inanlı topluluğu için duasındaki birliğin temeli nedir? Bkz. Yu 17:23 ve Yu 15:1–5.






“Siz bendesiniz, ben de sizdeyim” (Yu 14:20) ifadesi, İsa ile sahip olmamız gere- ken samimî ilişkiyi vurgulamaktadır. İsa’nın kalplerimizdeki mevcudiyeti, birliği üretir. O, yaşamlarımıza birlik için zorunlu olan iki şeyi getirir: ilahî Söz ve ilahî Sevgi.


Eğer İsa’ya sahipsek, aslında Baba’nın sözleri olan, O’nun sözlerine de sahip olu- ruz (Yu 14:24; 17:8, 14). İsa “gerçektir” (Yu 14:6), ve Baba’nın Söz’ü de aynı şekil- de “gerçektir” (Yu 17:17). İsa’da birlik, Allah’ın Söz’ünde birlik demektir. Bu birliğe sahip olmak için, Allah’ın Söz’ünde temsil edilen gerçeğin içeriğinde de hemfikir olmamız gerekir. Dini inançların kütlesine bağlı kalmadan, birliğe erişmeye çalış- mak, başarısızlıkla sonuçlanır.


Rab aynı zamanda takipçilerinin gerçek sevgiyle birleşmelerini istemişti. Eğer İsa’ya sahipsek, Baba’nın Oğlu’na olan mükemmel sevgisine de sahip oluruz (Yu 17:26). Bu sevgi geçici bir duygu veya his değil, bilakis eylemin kalıcı prensibidir. Gerçek sevgiye sahip olmak için, benliğimizi alçaltmalı, İsa’yı yükseltmeliyiz. Kendi bencil gururumuz ölmeli ve içimizde İsa yaşamalıdır. O zaman birbirimizi gerçekten ve samimî olarak sevebilir, İsa’nın mümkün olması için dua ettiği mükemmel birliği gerçekleştirebiliriz.


“Gerçeğe inandıklarını iddia edenler, gerçekle kutsandıklarında, Mesih’in uysallığı- nı, alçakgönüllüğünü öğrendiklerinde, inanlı topluluğunda tam ve mükemmel bir birlik olacaktır.”—Ellen G. White, The Signs of the Times, Eylül 19, 1900.


Gerçeğin yüksek idealiyle, birbirini derin bir şekilde sevmek kavramlarını bir ara- da bağdaştırmak her zaman kolay olmamıştır. Hep birini diğerinden üstün tutma riski olmuştur. Doktrinin tek başına birliğin en önemli unsuru olarak düşünüldüğü zamanlar olmuştu. Çok şükür ki bu denge eksikliği kademe kademe düzeltilmiştir. Ancak bugün diğer bir aşırılığa kapılma riskine doğru gidiyoruz: birlik için sevginin gerçekten çok daha önemli olduğunu düşünmek. Gerçek olmaksızın sevginin kör olduğunu ve sevgi olmaksızın gerçeğin kısır olduğunu hatırlamak zorundayız. Zihin ve kalp birlikte hareket etmelidirler.


Apostolik kilise Mesih’in dua etmiş olduğu birliği sergilemiştir. “Bunlar kendile- rini elçilerin öğretisine [gerçek], paydaşlığa [sevgi], adadılar” (Elç 2:42).





Ağustos 20


Birliğin Önündeki Büyük Engel


Matta 7:1–5’de geçen İsa’nın sözleri, inanlı topluluğundaki bölünmeler- den ve çatışmalardan kaçınmamıza nasıl yardımcı olur?


Hataları kendimizde değil de başkalarında görmek çok daha kolaydır. Eleştiri, yanlış bir üstünlük hissi verir, çünkü eleştiren kişi, kendisinden daha kötü insanlarla kendisini karşılaştırır. Ancak gayemiz, kendimizi başkalarıyla değil, İsa ile karşılaş- tırmaktır.


Şu ilahî buyruğa itaat etmiş olsaydık, kimbilir ne kadar sorundan kaçınmış olur- duk: “Halkının arasında onu bunu çekiştirerek dolaşmayacaksın” (Lev 19:16). “De- dikoducu can dostları ayırır” (Özd 16:28) sözleri, acı ama gerçektir.


Diğer yandan, başkaları hakkında konuşmanın gerekli olduğu durumlar vardır.


Ancak bunu yapmadan önce kendimize şu üç soruyu sormalıyız:


  1.    Söyleyeceğim şey doğru mu? “Komşuna karşı yalan yere tanıklık etmeyecek- sin” (Çık 20:16). Bazen aslında varsayım veya tahmin olabilen şeyleri gerçekmiş gibi aktarabiliriz. Bunun yanında farkında olmadan kendi kanaatimizi ekleyerek, başka- larının niyetini hatalı bir şekilde yargılama riskine düşeriz.

  1.     Söyleyeceğim şey ahlâki bir şey mi? Bunu duyanlara yardımcı oluyor mu? Pavlus, sadece “başkalarının gelişmesine yarayacak” (Ef 4:29) şeyler söylememizi tembih etmişti. Eğer bir şey gerçek ama ahlâklı değilse, bundan bahsetmesek daha iyi olmaz mı?

  1.    Söyleyeceğim şeyi sevecenlikle söylemek mümkün mü? Bazen nasıl söyledi- ğimiz, ne söylediğimiz kadar önem taşır (bkz. Özd 25:11). Eğer gerçek ve ahlâklıysa, diğer insanları rencide etmeyecek tarzda söylediğimizden de emin olmalıyız.

Yakup, dili koca bir ormanı tutuşturabilecek küçük bir kıvılcımla kıyaslamıştı (Yak 3:5, 6). Bir dedikodu duyarsak, ateşe daha fazla odun atmamalıyız, zira “Odun bitince ateş söner, dedikoducu yok olunca kavga diner” (Özd 26:20). Dedikodu, nakledici zincirinin canlı olmasını gerektirir. Bunları duymayı reddederek kolayca durdurabiliriz; ya da zaten duymuşsak, tekrarlamaktan kaçınabiliriz. “Dedikodu yaparak fesatlık yaratacağımıza, Mesih’in eşsiz gücünden konuşalım ve O’nun gör- keminden bahsedelim.”—Ellen G. White, The Upward Look, S. 306.






Ağustos 21


Birliği Yeniden Tesis Etmek


Darılmış bir kardeşle uzlaşma, neden kabul edilebilir bir ibadet için ge- rekli bir ön şarttır? Bkz. Mat 5:23, 24.


Sunağa getirilen çeşitli türden sunular vardı, fakat İsa günahkârın ilahî bağışı ala- bilmesi için muhtemelen hayvan kurbanını tercih etmişti. Ancak Allah’ın bağışını elde etmeden önce, başkalarıyla işleri yoluna koymamız gerekmektedir. Uzlaşma, hatalarımızın tevazuyla kabul edilmesini gerektirir. Bu davranış olmadan, Allah’tan nasıl bağışlamasını rica edebiliriz ki?



Birisi bizi incittiğinde, hangi üç adımı takip etmeliyiz? Bkz. Mat 18:15–18.



İsa, bizlere işlenen suçu başkalarıyla konuşmak yerine, hata yapan kişiyle ko- nuşmamız gerektiğini, onu eleştirmememizi, bilakis ona hatasını göstermemizi ve onu tövbeye davet etmemizi söylüyor (Lev 19:17). Nazik ve şefkat dolu bir sevgiyle, karşımızdaki kişinin hatasını görebilmesi için her türlü teşebbüste bulunmalı, onun tövbe etmesine ve özür dilemesine izin vermeliyiz. Hatasını herkesin önünde duyu- rarak, kişinin utanç duymasına yol açmamak çok önemlidir. Bu onun düzelmesini çok daha zorlaştırır.


İdeal olarak, özel konuşma tövbeye ve barışmaya yol açacaktır. Ancak kabahatli olan ne yanlışını kabul ediyor, ne de bu hatasını düzeltmek istemiyorsa, bir sonraki aşama, hata yapan kişiyi ikna edebilecek bir veya iki şahit getirmektir (Yas 19:15). Onu tövbeye yöneltmede tarafsız kalabilmek için, onlar şahsen olaya dahil olmama- lıdırlar. Eğer kabahatli, onların tavsiyelerini dinlemeyi reddediyorsa, onun yararına yapılabilecek çabalara eşlik edebilirler.


Nihayetinde, eğer her iki teşebbüs de işe yaramadıysa, bunu “inanlı topluluğuna söylemeliyiz”—henüz disipline edici bir eylem olarak değil, fakat tövbeye yönelten son bir müracaat olarak. Başlangıçtan itibaren tüm sürecin kurtarıcı bir gayesi olma- lıdır (Gal 6:1).





Ağustos 22

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Christian Unity,” S. 236–248, Testimonies for the Church, Cilt 5; “One With Christ in God,” S. 239–243, Testimonies for the Church, Cilt 8.



“Birlik güçlüdür; bölünme zayıftır. Mevcut gerçeğe sahip olduklarını iddia eden- ler birlik olduklarında, konuşma etkisini kullanırlar. Şeytan bunu çok iyi bilir. Rab’bin halkı arasında küskünlüğe ve anlaşmazlığa neden olmak suretiyle Allah’ın gerçeğini etkisiz kılmak konusunda, hiç şu ankinden daha kararlı olmamıştı.”— Ellen G. White, Testimonies for the Church, Cilt 5, S. 236.


“Başka tarzda düşünmeye zorlamadan önce, insanların iyiliğini düşünmeye çaba göstermeliyiz, özellikle de kardeşlerimizin. Derhal kötü haberleri yetiştirmemeliyiz. Bunlar çoğunlukla kıskançlığın veya yanlış anlamanın, abartmanın veya gerçeklerin kısmen açığa çıkarılmasının bir sonucudur.”—Sayfa 58.


Tartışma Sorusu:


¤ Doktrinleri yanlış olsa da (eminsin), farklılıklarına rağmen nazik, anla- yışlı ve sevecen olan insanlarla olan ilişkilerinde nasıl davranıyorsun? On- larla nasıl ilişki kurmalısın? Diğer yandan, teolojik yönden uzlaştığın fakat kırıcı, önyargılı ve olayları kendi gözünden görmeyenlere karşı kaba olan insanlarla nasıl anlaşıyorsun?


¤ İnanlı topluluğu için birlik ne kadar önemli olursa olsun, bu birlik ne kadar iyi korundu? Hıristiyan olmayan bir kişinin, Hıristiyanlığa bakarak “Hıristiyan birliği” görüşü hakkında ne düşündüğü tahmin ediyorsun?



¤ İsa, bizleri incitenleri affetmemizi öğretiyor. Fakat tövbe etmiyorlar ve biz- den bağışlamamamızı rica etmiyorlarsa? Onlara karşı nasıl davranmalıyız?


¤ Sevgi ve disiplin arasındaki ilişki nedir?



¤ Ekümenik hareket, Mesih’in dua ettiği birliği tesis etmek için çaba har- cadığını iddia etmektedir. Bazılarının güdüsü ne kadar iyi niyetli olursa olsun, son zamanlardaki malum meseleler bir yana, ekümenik harekette ne gibi problemler görebiliriz?



¤ “Başka tarzda düşünmeye zorlamadan önce, insanların iyiliğini düşün- meye çaba göstermeliyiz, özellikle de kardeşlerimizin.” Bu cümleyi nasıl anlamalıyız, bilhassa insanlığın düşmüş doğası ışığında?


Güneşin Batışı: 19:54 (İstanbul)





*Ağustos 23–29

Hizmetimiz





Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Mat 5:14–16; Luka 24:48, 49; Yu 20:21; Mat


28:19, 20; Vah 14:6–12.


Hatırlama Metni: “Göksel egemenliğin bu Müjdesi bütün uluslara tanıklık olmak üzere dünyanın her yerinde duyurulacak. İşte o zaman son gelecektir” (Matta 24:14).


İ


sa hizmetinin en başında, başkalarını da O’na getirmeye yardımcı olsunlar diye Petrus ve Andreas’ı öğrencisi olmaya çağırmıştı: “Ardımdan gelin, sizleri insan tutan balıkçılar yapacağım” (Mat 4:19). Daha sonra Rab, “yanında bulundurmak, Tanrı sözünü duyurmaya göndermek” (Markos 3:14) için oniki öğrencisini atadı. Mesih, Oniki Elçiyi ve daha sonra da yetmiş öğrenciyi müjdeyi duyurmaları için yol- ladı (Mat 10:5–15, Luka 10:1–12). Dirilişinden sonra kırk gün boyunca, Mesih birkaç kez öğrencilerine göründü (1Ko 15:3–8) ve müjdeyi vaaz etme sorumluluğu- nu onların ellerine teslim etti (Elç 1:2, 3). Onlara defalarca müjde görevini emanet etti. Müjde yazarlarından hiçbirisi İsa’nın söylediği her sözü kaydetmese de, her biri Rab’bin talimatları hakkında birkaç cümle yazdı, her öykü müjde görevini farklı açılardan vurguluyordu ve böylece bizlere onun gayesi, metodolojisi ve kapsamı ko-


nusunda değerli görüşler sağladı.


Bu hafta İsa’nın bizzat sergilediği müjde hizmetine bakacağız.



*30 Ağustos Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar


Dünyanın Işığı Olmak


Ağustos 24



Matta 5:14–16’yı okuyun. Bireysel ve inanlı topluluğu olarak İsa burada her birimize ne diyor?



Kutsal Kitap boyunca ışık, Allah ile yakından ilişkilendirilmiştir. “RAB ışığımdır” diye şarkı söylemişti Davut (Mez 27:1) ve Yuhanna şöyle belirtmişti, “Tanrı ışıktır, O’nda hiç karanlık yoktur” (1Yu 1:5). Allah ışığın kaynağıdır. Aslında O’nun yarattığı ilk şey ışıktır, zira yaşam için ışık kaçınılmazdır.


Işık ve Allah arasındaki yakın ilişkiyi veren Kutsal Yazı, sürekli gerçeği, bilgiyi ve dindarlığı sembolize etmek için ışığı kullanmaktadır. Işıkta yürümek demek, Al- lah’ınki gibi bir karaktere sahip olmak demektir (Ef 5:8, 1Yu 1:7). Işık Allah’ı, ka- ranlık ise Şeytan’ı temsil etmektedir. İşte bu yüzden “karanlığı ışık, ışığı karanlık yerine koy[mak]” (Yşa 5:20) iğrenç bir günahtır.


Tanrı’nın ebedî Oğlu olan İsa Mesih, “insanların ışığı, … her insanı aydınlatan gerçek ışık”tır (Yu 1:4, 9). Sadece O, günahla kaplanan dünyanın karanlığını aydın- latan ışıktır. O’nun aracılığıyla “Rab’bin görkeminin bilgisinin ışığı[na]” sahip olabi- liriz (2Ko 4:6), yani O’nun karakterine.


Mesih’i Kurtarıcımız olarak kabul ettiğimizde “ışığın çocukları” (Yu 12:36, 1Se 5:5) oluruz. Fakat kendimizde ışık yoktur. Tıpkı ay gibi yapabileceğimiz tek şey, üzerimizde parlayan ışığı yansıtmaktır. İsa’nın üzerimizde parlamasına izin verirsek, kendi erde- mimizin gösterişi için iyi işler yapmak yerine, insanları Allah’ı övmeye yönlendiririz.


“Mesih kalpte ikamet ediyorsa, O’nun mevcudiyetinin ışığını gizlemek imkânsız- dır. Mesih’in izleyicileri olma iddiasındakiler[in]… verecek ışıkları yoksa bunun nedeni ışık Kaynağı ile temaslarının olmamasıdır.”—Ellen G. White, Bereket Dağın- dan Düşünceler, S. 44.


Işığı sadece “tahıl ölçeğinin ya da yatağın altına koymak için” (Markos 4:21) kul- lanmak saçma olmaz mı? O halde neden bazen Mesih’in ışığı ile böyle yapıyoruz? Gizlenen bir öğrenci, karanlık bir gecede bir çanağın altında tutulan ışık gibi yarar sağlamaz. Bu yüzden “kalk, parla; çünkü Işığın geliyor, RAB’bin yüceliği üzerine doğuyor” (Yşa 60:1).








Tanıklar Olmak


Ağustos 25



Dirilişten sonra İsa’nın öğrencilerle ilk karşılaşması çok önemliydi. Onlar korkuyor- lardı, endişeliydiler, düş kırıklığına ve şaşkına uğramışlardı. Korkudan odanın kapısını kilitlemişlerdi, fakat İsa gelip ortalarında durdu. Net ve sıcak bir ses tonuyla onlara şöyle dedi: “Size esenlik olsun!” Ürkmüş ve dehşete kapılmış olduklarından, gözlerine ve kulaklarına inanmaları çok zordu. Rab sevecenlikle onlara ellerini, ayaklarını gös- terdi ve Kutsal Yazı’da O’nun hakkında yazan her şeyi açıkladı. O gece varlığı ve sözleri onları dramatik bir şekilde dönüştürdü, endişelerini ve inançsızlıklarını bertaraf etti ve dirilişinin kesinliğinden gelen bir esenlik ve sevinçle doldurdu.


Sonra Mesih onlara görevlerini açıkladı, Kendi ölümünün, dirilişinin, günahları bağışlama ve yaşamları dönüştürme kudretinin tanıkları olarak, onlara sorumluluk- larının önemini kavramalarında kademe kademe yardımcı oldu (Luka 24:46–48). O’nu mutlaka ölürken görmüşlerdi, fakat yine canlanmışken de görmüşlerdi. Ancak bu şekilde O’nun dünyanın Kurtarıcısı olduğuna tanıklık edebilirlerdi.


Tanık, bir olayı gerçekleşirken görmüş olan biridir. Bir şeyi şahsen görmüş olan herkes tanık olabilir. Dolaylı tanık diye bir şey olamaz. Sadece kendi tecrübelerimiz ışığında tanıklık yapabiliriz, başkasınınkinin değil. Kurtarılan günahkârlar olarak, İsa’nın bizler için ne yaptığını başkalarına anlatma ayrıcalığımız vardır.



Kutsal Ruh’u almak ile Mesih için tanıklık yapmak arasında nasıl bir ilişki vardır? Bkz. Luka 24:48, 49; Elç 1:8. Ayrıca bkz. Yşa 43:10, 12; 44:8.




Elçilerin İşleri kitabı, imanlının tanıklığının, yalnızca Kutsal Ruh’un kalplerinde yaşaması sayesinde ikna edici bir gücü olduğunu gösterir. Ruh’u aldıktan sonra “el- çiler, Rab İsa’nın ölümden dirildiğine çok etkili bir biçimde tanıklık ediyorlardı” (Elç 4:33). Yani, tanık oldukları ve tecrübe ettikleri şeyler konusunda açıkça ve büyük bir kudretle konuşabiliyorlardı. Gerçek anlamda Mesih hakkındaki tanıklığımız, hep bizim O’nunla olan tecrübemizi içermelidir.






Ağustos 26


Ben de Seni Gönderiyorum


Yuhanna’nın müjdesi, İsa’nın üst odada öğrencilerle ilk karşılaşmasını anlatmak- tadır ama Luka’nın müjdesinde olmayan başka unsurlar da içermektedir.



Yuhanna’ya göre, İsa imanlıların görevini nasıl tarif etmişti? Bkz. Yu 20:21.





İsa bu kavramı zaten birkaç gün önceki duasında anmıştı: “Sen beni dünyaya gönderdiğin gibi, ben de onları dünyaya gönderdim” (Yu 17:18). Birini yollamak, gönderen kişinin gönderilen kişi üzerinde otoritesi olduğunu gösterir. Ayrıca gönderi- len kişinin gerçekleştirmesi gereken bir görevi olması bakımından bir gaye içerir. İsa, dünyayı kurtarması için Baba tarafından gönderilmişti (Yu 3:17) ve bizler O’nun aracılığıyla kurtuluşu bildirmek için İsa tarafından gönderildik. Görevimizin, tüm insanlara yönelik komple bir hizmetten oluşan Mesih’in işinin sürdürülmesi olduğu açıktır (Mat 9:35). O, bizlerden sadece O’nun başlattığı şeyi sürdürmeyi değil, bunu daha da ileriye götürmemizi bekliyor. “Bana inanan” dedi Rab, “benim yaptığım işleri yapacak; hatta daha büyüklerini yapacaktır” (Yu 14:12).


İsa, öğrencileri hizmetlerini başarıyla gerçekleştirsinler diye, Kutsal Ruh’u temin


etmişti. Allah yaratılışta Adem’in “burnuna yaşam soluğunu üfledi” (Yar 2:7). Şimdi de İsa öğrencilerinin “üzerine Kutsal Ruh’u üfledi” (Yu 20:22). Yaşam soluğu, cansız bir toprağı canlı bir varlık haline getirdiği gibi, Kutsal Ruh da korkak ve düş kırıklığı- na uğramış öğrencileri, İsa’nın işini sürdüren güçlü canlı tanıklara dönüştürdü. Aynı kutsama, bugün de bizlere emanet edilen görevi gerçekleştirmemiz açısından kaçı- nılmazdır.








Öğrenciler Yetiştirmek


Ağustos 27


 



Dirilişinden sonra İsa öğrencileriyle Celile’de “İsa’nın kendilerine bildirdiği dağ- da” (Mat 28:16) buluştu. Sadece onbir değil, beşyüzden fazla imanlı da orada diril- miş olan Rab ile buluştu (1Ko 15:6). Ölüme galip gelen Kişi onlara şöyle dedi: “Gök- te ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi” (Mat 28:18). O’nun kudreti ve yetkisi, artık dünyevî hizmeti süresince olduğu gibi sınırlı değildi. Aksine, O’nun otoritesi beden almadan öncesinde olduğu gibi tüm evreni kapsıyordu. Sorgulanamaz yetkisi bazında, görevi takipçilerine emanet etti.


Büyük Görev’in verilmesini anlatan Matta’nın ifadesine göre, İsa dört fiil kullan- mıştı: gidin, öğrenciler yetiştirin, vaftiz edin ve öğretin. Maalesef birçok Kutsal Kitap çevirisi bunu yansıtmıyor, fakat Grekçe’sinde diğer üç fiil ortaç (fiilimsi) iken, emir kipinde olan tek fiil, öğrenciler yetiştirmektir. Bu demektir ki, cümledeki vur- gu öğrenciler yetiştirmek üzerindedir, diğer üç eylem ona bağlıdır.


Öğrenciler yetiştirmek buyruğunu gerçekleştirmede, gitmenin, vaftiz etmenin ve öğretmenin rolü nedir? Bkz. Mat 28:19, 20.


İsa’nın buyruğu, öğrenciler yetiştirmeyi kapsayan üç aktiviteyi göstermektedir. Bu üç aktivitenin özel bir sırada olması gerekmez; aksine onlar birbirlerini tamamla- maktadır. Farklı yerlere giderken, neticede tüm dünyaya, İsa’nın öğrettiği her şeyi öğretmeli, O’nu Kurtarıcısı olarak kabul edenleri ve İsa’nın buyurduğu her şeye gö- nülden itaat edenleri vaftiz etmeliyiz.


Birisi vaftiz olduğunda seviniriz, fakat vaftiz öykünün sonu değildir. Bu sadece, birini öğrenci yapma sürecinin bir parçasıdır. Görevimiz insanları İsa’yı takip etmeye davet etmektir, yani O’na iman etmesi, O’nun öğretilerine itaat etmesi, yaşam tarzını değiştirmesi ve aynı zamanda kişinin kendisi gibi başkalarını da O’nun öğrencileri olmaya davet etmesi demektir.


Bütün sözcüğü, bu ayeti karakterize etmektedir. İsa “bütün yetkiye” sahip olduğu için, bizler de Mesih’in dünyanın sonuna dek “her an” (aslında “bütün günler”) bizlerle olduğu güvencesiyle, “bütün uluslara” gitmeli, müjdeye yaraşan “bütün şeylere” uymaları için onlara öğretmeliyiz.







Müjdeyi Vaaz Etmek


Ağustos 28


 



Karakteristik kısalığı ve duruluğuyla Markos’un Müjdesi, görevi kısa bir cümleyle ta- nımlamaktadır: “Dünyanın her yanına gidin, Müjde’yi bütün yaratılışa duyurun” (Mar- kos 16:15). Matta’da olduğu gibi Grekçe gidin ortaçı, görevi belirlemez, bilakis bu göre- vin gerçekleştirilmesi için gerekli harekete işaret eder. Aslında görev, burada Grekçe emir kipindeki kerusso fiiliyle vurgulanmaktadır. Kerusso, “yüksek sesle ilan etmek, duyur- mak, vaaz etmek” demektir. Markos bu terimi diğer Müjdeler’den daha fazla, 14 kez kullanmıştır. İnanlı topluluğu Müjde’yi duyurmalıdır.


İsa’nın hizmeti boyunca, Onikiler diğer uluslardan olanlara değil, yalnızca “İsrail hal- kının yitik koyunlarına” (Mat 10:6) yollanmıştı. Artık “dünyanın her yanına” ve “bütün yaratılışa” gönderiliyorlardı. Onbir kişi hiçbir zaman tek başlarına tüm dünyaya müjdeyi duyuramazdı, değil ki içinde yaşayan tüm yaratılışa. Böyle evrensel boyutta bir görev, tüm inanlı topluluklarının katılımını gerektirmektedir. Bu görev, tüm çağlarda İsa’ya iman eden tüm imanlılara emanet edilmiştir. Bu seni ve beni de içermektedir.



Vahiy 14:6–12’yi okuyun. Bu ayetler, inanlı topluluğunun evrensel hizmeti- ni nasıl kapsar?



Ancak Müjdeyi her yaratılışa bildirmek, herkesin otomatik olarak onu kabul edeceği anlamına gelmiyor. Sadece “iman edip vaftiz olan kurtulacak” (Markos 16:16). Bizler canla başla bildirerek, her dinleyenin müjde davetinden fayda sağlayacağını umacağız. Ancak, birçoklarının dar kapı imgesinde açıkça görüldüğü gibi Söz’ü kabul etmeyeceği- nin farkında olmalıyız (Mat 7:13, 14).



Bu evrensel görevin gerçekleşebileceği konusunda hangi güvenceye sahibiz?


Bkz. Mat 24:14.



Markos 16:15 ve Matta 24:14 arasında teşvik edici bir paralellik vardır. Her iki ayette de, müjdenin tüm dünyaya bildirilmesi ima edilmektedir. Birinci pasajda İsa’nın bildir- me konusunda görevlendirmesi sergilenirken, ikincisinde görevin başarılacağı konu- sunda İsa’nın vaadi yer almaktadır.




Ağustos 29

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Gidin, Tüm Ulusları Eğitin!” S. 803–814, Sevgi Öğretmeni; “The Great Commission,” S. 25–34, The Acts of the Apostles.


“Her imanlı Tanrı’nın hükümranlığı için çalışan ruhsal bir hizmetlidir. Yaşam suyundan içen yaşam kaynağı olur. O’nu alan kişi daha sonra onu diğer insanlara iletmeye başlar. İsa’nın insanlara sunduğu lütuf, onları ferahlatmak için fışkıran ve yaşam suyundan içmeye hazır olanlar için çöldeki bir pınar gibidir.”—Ellen G. Whi- te, Sevgi Öğretmeni, S. 178.


“Kurtarıcı’nın öğrencilere verdiği görev inananların tümünü kapsıyordu. Buna, dünyanın sonuna dek Mesih’e iman edenlerin tümü dahildir. Müjde’yi duyurmanın ve insanların kurtuluşu için çalışmanın sadece görevlendirilmiş kişilerce yerine geti- rilmesi gerektiğini düşünmek çok büyük bir hatadır. Kendisine göksel anlayış veril- miş herkes bu Müjde’den yararlanabilir. Mesih ile yeni bir yaşama kavuşmuş olanlar çevrelerindeki diğer insanların kurtuluşu için çalışmalıdırlar. İmanlılar topluluğu bunun için kurulmuştur. Bu topluluğa ait olmak isteyen herkes Mesih ile birlikte çalışmalıdır.”—Sayfa 807.


Tartışma Soruları:


¤ Herkes müjdeyi duyurmak için dünyayı dolaşmaya kabil değildir. Ancak her birimizin üç meleğin mesajı bağlamında, müjdeyi dünyaya yaymak ko- nusunda yapabileceği ne olabilir?

¤ Yerel inanlı topluluğun, toplumunda İsa’nın hizmetini ne şekilde sür- dürmektedir? İnanlı topluluğunun hizmetini geliştirmeye nasıl yardımcı olabilirsin?


¤ İsa, müjdenin bütün dünyaya yayılacağını söylemişti. Bu sözleri söyledi- ğinden beri, insanlık tarihinin büyük çoğunluğu için iletişim metodu de- ğişmedi. İkiyüz yıl önce iletişim, İsa’nın müjde görevini verdiği 2000 yıl öncesine nazaran çok da fazla hızlı değildi. Tabii ki her şey değişti, özellikle de son 50 yılda geliştirdiğimiz iletişim metotları müthiş bir hızla ilerledi. Yapmamız gereken işi yapmak için, bizlere verilen bu müthiş teknolojiyi nasıl daha iyi kullanabiliriz?


¤ Pazartesi gününün sonundaki soru temelinde, İsa ile şahsî tecrübesini paylaşmak isteyenlere söz verin. Başkalarına tanıklık etmek için kendi ta- nıklığımızı nasıl kullanabiliriz? Neden kendi tecrübemizi kullanmalıyız?


Güneşin Batışı: 19:43 (İstanbul)





*Ağustos 30–Eylül 5

Allah’ın Yasası





Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Mat 5:17–19, 5:21–44, Markos 7:9–13, Mat


19:16–22.



Hatırlama Metni: “Beni seviyorsanız, buyruklarımı yerine getirirsi- niz” (Yu 14:15).



İ


srailli birçok lider yasayı üstün tutmasına rağmen, bazıları onun gayesini yanlış anla- mış, yasaya uymakla doğruluğu elde edeceklerine inanmışlardı. Pavlus’un da yazdığı gibi: “Tanrı’nın öngördüğü doğruluğu anlamadıkları ve kendi doğruluklarını yerleş-


tirmeye çalıştıkları için Tanrı’nın öngördüğü doğruluğa boyun eğmediler” (Rom 10:3).


İşte İsa bu yüzden dini liderlerin gelenekleri yüzünden sık sık sorgulandı, hatta kınandı (Markos 7:1–13). Onların yanlış anlaması, O’nun yasaya olan görüşü yü- zünden yaptığı eleştiriler ve yüzleşmelerden dolayıdır.


İsa, Ferisilerin meşru eylemlerini açıkça eleştirse de, On Emir’i yücelttiğini, onun daimiliğini açıkça onayladığını, onun anlamını ve gayesini açıkladığını bilmemiz önemlidir. Mesih, yasayı geçerli kılmaya gelmiş olduğunu bizzat söylemişti (Mat 5:17). Birçok bakımdan O’nun ölümü, Allah’ın yasasının sürekli geçerliliğinin nihaî göstergesiydi.


Bu hafta, yasaya ilişkin İsa’nın öğretilerini ve O’nun öğretilerinin yaşamlarımıza olan etkisini analiz edeceğiz.


*6 Eylül Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar


İsa Yasa’yı Değiştirmedi


Ağustos 31



Matta 5:17–19, İsa’nın yasaya karşı tavrı hakkında ne öğretiyor?





Yasa sözcüğü, çoğunlukla Kutsal Kitap’ın ilk beş kitabına (Tevrat olarak da bili- nir) dayansa da, bu bağlamda, O’nun öncelikle On Emir’i ima ettiğini sanıyoruz. Yasayı “ortadan kaldırmak” için gelmediğini söylediğinde, İsa aslında şöyle diyordu, Ben On Emir’i geçersiz kılmak veya iptal etmek için gelmedim. O’nun ifadesi çok açıktır ve belki de yasayı ortadan kaldıranların, geleneklerle onun etkisini azaltanla- rın, Kendisi değil, dini liderler olduğunu göstermek istemişti (bkz. Mat 15:3, 6). Ona daha derin bir anlam yüklemek yerine, Mesih yasayı “gerçekleştirmek” için gelmiş, böylece bize Allah’ın istemine mükemmel itaatin ne olduğuna dair bir örnek vermiş- tir. (Bkz. Rom 8:3, 4.)



Elç 7:38’i okuyun. Musa’ya konuşan ve ona Sina Dağında yasayı veren Melek kimdi? (Bkz. Yşa 63:9, 1Ko 10:4.) Bu neden önemlidir?



“Çölde İbranilere önderlik eden Mesih, bulut sütunundaki melek görünümüyle halka yol gösteriyordu. İsrail’e yasayı veren de Mesih’tir (Bkz. Ek, 6. not). Mesih, Sina’daki yüceliğin ortasında Babasının yasasındaki on buyruğu halka duyurmuştu. Bu yasayı Musa’ya taş levhalar üzerinde vermişti.”—Ellen G. White, Geçmişten Son- suzluğa, 1. Cilt, S. 203.


Mesih’in Sina Dağı’nda yasayı Musa’ya bizzat vermiş olması gerçeği, bunu ciddiye almamız açısından daha çok önem taşır. Ayrıca Yasa Koyucu, Müjdeler’de gördüğü- müz gibi öğretileriyle kendisini ileride açıklıyorsa, o yasaya itaat edersek iyi olur. İsa’nın öğretilerinde ve yaşamında, On Emir’in Hıristiyanlar için bağlayıcı olmadığını ima eden herhangi bir işaret bulamayız. Tam tersine, O’nun sözleri ve örneği bizlere bunun aksini öğretir.






Eylül 1


İsa Yasa’ya Derin bir Anlam Kazandırdı


On Emir’in daimiliğini tesis ettikten sonra, İsa şimdi Eski Ahit yasalarına birkaç belirgin örnek ekleyerek, Dağdaki Vaazı’na devam etti. İnsanlar bu belirgin emirleri o kadar çok yanlış anlamışlardı ki, İsa onların gerçek anlamlarını açıklama gereği hissetmişti.



İsa, Dağdaki Vaaz’da anılan yasanın her yönüyle ilgili hangi karşılaştır- mayı yaptı? Her durumda hangi yetkiye müracaat etmişti? Mat 5:21–44.







Her örnekte İsa’nın önce Eski Ahit ayetinden alıntı yaptığına dikkat edin (Çık 20:13, 14; Yas 5:17, 18; Çık 21:24; Lev 24:20; Yas 19:21) ve sonra ona karşı iddia- sını görüyoruz. İsa yasanın itibarını mı sarstı? Tabii ki değil. Dini liderlerin anlamını daraltarak formaliteden başka bir şey haline getirmediği yasaya ilişkin açıklamasını geliştirerek ve açarak, Ferisilerin öğretileriyle, yasanın gerçek anlamını kıyaslamıştı.


Rabbiler, yasayı yorumlarında yetkili olarak geleneklerden alıntılar yapmışlardı. Buna karşın Mesih, Yasa Koyucu olarak kendi yetkisiyle konuştu. “Ama ben size diyorum ki” vurgusu, bu bölümde altı kez geçmektedir. Böyle bir iddiayı haklı olarak Rab’den başka kim yapabilir ki?


Ayrıca ilginç olan başka bir husus, Mesih’in taleplerinin yasanın basit formunun radikal biçimde ötesine geçmesidir. O’nun öğretileri, yazılı yasanın arkasındaki ruhu içermektedir. Ruh, aksi takdirde tamamen biçimsel kalabilecek bir şeye anlam ve yaşam katmaktadır. Aslında yasayı tutmak bir amaç değildir, yasa lütufla kurtulma- nın ne anlama geldiğini vurgulayan bir araç olarak anlaşılmazsa, ölümden başka bir şeye götürmez.








İsa ve Yedinci Emir


Eylül 2



Matta 5:27, 28’de görüldüğü gibi, İsa yasanın anlamını nasıl genişletmişti?


  1. ve 30. ayetlerde ne söylemişti? Bu sözleri nasıl ele almalıyız?


Bu pasajda Mesih iki buyruğu referans almıştı: yedinci ve onuncu. O zamana dek İs- railliler zinayı sadece birinin başka bir kişinin eşiyle açıkça cinsel ilişkiye girmesi olarak ele almışlardı. İsa bu gerçeğe işaret etmişti, zira onuncu emirden dolayı, zina şehvetli düşünceleri ve arzuları da içermekteydi.


  1. ve 30. ayetlerde Mesih, mecaz sanatından faydalanmıştır. Tabii ki, Mesih ile son- suzluğu kaybetmek yerine, yaşamsal bir organını kaybetmenin daha iyi olduğu konusu tartışılabilir. Ancak diğer dini öğretilere ters düşen kendini sakatlamaya işaret etmek yerine (bkz. Lev 19:27, 28; 21:17–20), İsa kişinin düşüncelerini ve dürtülerini kontrol etmeyi ima etmektedir. Gözünü çıkarmaya veya elini kesmeye işaret etmekle, Mesih mecazî olarak, bir kişinin ayartı ve günaha karşı kendini koruması açısından, cesur kararlar ve tavırlar almasının öneminden bahsetmektedir.


Matta 19:3’de Ferisi İsa’ya ne sormuştu ve bu neden bir tuzak sorusuydu?


(Bkz. 7 ayet) İsa’nın yanıtı neydi? Bkz. Mat 19:4–9; Mat 5:31, 32 ile karş.



Her iki ayet (Mat 5:31 ve 19:7), Yasa 24:1’den alıntı yapmaktadır. İsa’nın günlerinde bu ayeti iki farklı yolla yorumlayan iki rabbinik ekol vardı: Hillel bunu neredeyse her türlü sebepten dolayı boşanmaya izin vermek olarak anlıyorken, Şammai bu kuralın sadece aşikâr bir zina olduğunda devreye gireceği şeklinde yorumluyordu. Ferisiler İsa’yı bu ekollerden birinin yanına çekmek amacıyla hile yapmaya çalışıyorlardı. Ancak onlar boşanmanın, Allah’ın orijinal planı olmadığı gerçeğini gözardı ettiklerinden dolayı İsa şunu söyledi: “Tanrı’nın birleştirdiğini, insan ayırmasın” (Mat 19:6). Daha sonra onla- rın kalplerinin “katılığından” dolayı, eğer adam kadında bir “iffetsizlik” bulursa eşine “boşanma belgesi” vermesine (Yas 24:1) Allah’ın neden izin verdiğini sordular. Mesih, evliliğin kutsallığını ve sürekliliğini yüceltmek suretiyle bu pasajın suistimal edilmesin- deki yanlışı düzeltti: Allah’ın önünde boşanmanın tek nedeni, “cinsel ahlaksızlık” veya “zina”dır (Grekçede porneia, sözcük anlamı “iffetsizlik”).








İsa ve Beşinci Emir


Eylül 3



İsa’nın din bilginleri ve Ferisiler ile olan karşılaşmasında (Mat 15:1–20; ayrıca bkz. Markos 7:1–13), O’nu Musa’nın Yasa’sında bulunmayan, ihtiyarların bir gele- neğinden ötürü sorgulamışlardı. Bu töre, İsa’nın öğrencilerinin yapmayı ihmal ettik- leri bir şeyi, yemekten önce insanın törensel bir şekilde ellerini yıkamasını şart koşu- yordu. Mesih, beşinci emri geçersiz kılan, Ferisilerin başka bir töresinden alıntı yapa- rak derhal yanıt vermişti.


Mesih’in iddiasını analiz etmeden önce, Ferisilerin tesis etmiş olduğu, Kurban olarak adlandırılan geleneğin, “armağan” sözcüğünden geldiğini anlamamız gerekir. “Bu Kurbandır” sözleri, herhangi bir şeye tatbik edildiğinde, bu bir ant olarak göz önüne alınırdı: yani Allah’a ve tapınağa adanan bir şey olarak.


Markos 7:9–13’ü okuyun. Ferisilerin töresi, hangi bakımdan zekice bir şekilde beşinci emri ihlal etmekteydi? Allah’ın huzuruna getirilen sunula- rın önemini (Çık 23:15, 34:20) ve Rab’bin önünde edilen andın kutsallığını göz önüne alın (Yas 23:21–23).



Görünen o ki, Ferisiler bir kişinin ebeveynini doğru bir şekilde desteklemekten mahrum bırakan mükemmel bir bahane bulmuşlardı. Tevrat’ta geçen katı ilkeleri genişletmişler ve insan tarafından yapılan emirlere dönüştürmüşlerdi, ki bu onların liderlerinin kendi düşüncesine göre Allah’ın buyruklarının yerini alabilecekti.


Bu durum, İsa’nın aynı ruhsal çarpıtmayla karşılaştığı tek olay değildi: “Ama vay hali- nize, ey Ferisiler! Siz nanenin, sedefotunun ve her tür sebzenin ondalığını verirsiniz de, adaleti ve Tanrı sevgisini ihmal edersiniz. Ondalık vermeyi ihmal etmeden esas bunları yerine getirmeniz gerekirdi” (Luka 11:42). Onlar, Rab’be sunularını terk etmeksizin, ilkin babalarını ve annelerini sayarak her iki buyruğu da tutmalıydılar.


İsa’nın iddiasını, Yeşaya’nın 700 yıl önce İsraillilere yaptığı şekilde Ferisilere tat- bik ederek özetlemesine şaşırmamak gerekir: “Bu halk dudaklarıyla beni sayar, Ama yürekleri benden uzak. Bana boşuna taparlar. Çünkü öğrettikleri, sadece insan buy- ruklarıdır” (Mat 15:8, 9). Mesih bir kez daha On Emir’i yüceltmiş ve görüşünü Feri- silerinkiyle kıyaslamıştı.








İsa ve Yasa’nın Özü


Eylül 4



Matta 19:16–22’yi okuyun. Bu belirgin öykünün detaylarından, yasa ve yasayı tutmanın gerektirdikleri hakkında ne gibi geniş ve önemli gerçekler çıkartabiliriz?



Zengin genç adam, günahtan kurtuluşun, katı bir şekilde yasayı izlemekten gel- mediğini kavrayamamıştı. Aksine, Yasa Koyucu Kurtarıcı’dan gelmektedir. İsrailliler bu gerçeği başlangıçtan beri biliyor olmalıydılar ama unutmuşlardı. Şimdi İsa, onla- rın başlangıçtan beri kulak vermeleri gereken şeyi ortaya koydu: Allah’a itaat ve tam teslimiyet o kadar birleşiktir ki, biri olmadan öbürü, sadece yalandan bir dinî yaşam haline gelir. “O’na bağlılıkta kusur kabul edilemez. Fedakârlık, İsa’nın öğretisinin temelinde vardır. Bu çoğu kez sert bir dille ifade edilir; çünkü insanlığı kurtarmak için, aşırı derecede ilgi duydukları takdirde kendilerini tamamen yoldan çıkaracak olan dünyasal değerlerden onları uzaklaştırmaktan başka bir çare yoktur.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 513.


Diğer bir öyküde, Sadukiler Mesih’i diriliş konusunda sorguluyorlardı ve İsa da onları verdiği yanıtla azarlayıp susturmuştu. Şimdi de Ferisiler bir araya gelmişler, Kurtarıcı’ya yasaya karşıymış gibi yorumlanabilecek bir şeyi söyletmek için nihai bir girişime hazırlanıyorlardı. Hangi buyruğun daha önemli olduğu konusunda İsa’yı sorgulamak için belirli bir Kutsal Yasa uzmanı seçmişlerdi (Mat 22:35–40).


Uzmanın sorusu, belki de rabbilerin tüm emirleri önem sırasına koyarak düzen- leme teşebbüslerinden doğmuş olabilirdi. Eğer iki emir çatışıyormuş gibi gözükürse, kişiye birine daha çok öncelik vererek kişiyi önemsiz olanı ihlâl etmesi konusunda serbest bırakabilirdi. Ferisiler, On Emir’in ilk dört kuralını diğer altısından daha önemli olarak yüceltmişler ve bunun sonucu olarak pratik dinî meselelere gelince başarısız olmuşlardı.


İsa ustalıkla yanıtladı: ilk ve en önemlisi, Allah’ın yasasına uymaya başlamadan önce kalpte sevgi olmak zorundadır. Sevgi olmadan itaat, olanaksız ve değersizdir. Ancak Allah’a yönelik gerçek sevgi varsa, kişi yaşamını O’nun tüm on buyruğunda vurgulandığı gibi koşulsuz olarak Allah’ın istemiyle uyumlu hale getirir. İşte bu yüz- den İsa daha sonra şöyle demişti: “Beni seviyorsanız, buyruklarımı yerine getirirsi- niz” (Yu 14:15).





Eylül 5

Ek Çalışma: Ellen G. White, “Yasa’nın Ruhsallığı,” S. 48–77, Bereket Dağı’ndan Düşünceler; “Dağdaki Vaaz,” S. 279–294 ve “Mücadele,” S. 591–600, Sevgi Öğretmeni.



“İsa, yasadan söz ederken “Ben ortadan kaldırmaya değil, ama yerine getirmeye geldim” diyor…; yani, yasanın gerekliliğinin ölçüsünü doldurmak, Allah’ın isteğine mükemmel riayetin bir örneğini teşkil etmek…


“O’nun görevi, “Yasa’yı büyük ve yüce kılmak”tı (Yeşaya 42:21). O, yasanın ruh- sal niteliğini gösterecek, geniş kapsamlı ilkelerini sunacak ve ebedî yükümlülüğünü açıkça bildirecekti…


“Mesih’in karakterinin ilahî güzelliği; İsa, Baba’nın kişiliğinin birebir sureti, O’nun yüceliğinin parıltısı; özverili Kurtarıcı, yeryüzündeki sevgi yolculuğu boyunca, Allah’ın yasasının karakterinin yaşayan bir açıklamasıydı. O’nun yaşamında, ebedî doğruluk yasalarının altında göksel sevginin ve Mesih’e yaraşır ilkelerin yattığı ortaya konulmuştur.”—Ellen G. White, Bereket Dağından Düşünceler, S. 51, 52.



Tartışma Soruları:


¤ Ferisilerde olduğu gibi, yasaya itaatimizde kuralcı olma ayartılmasına nasıl düşebiliriz? Diğer yandan, seven Allah’ın bizleri Kendi yasasına itaat etmekten muaf tuttuğunu sanırsak, nasıl bir tehlike içerisine girebiliriz? Günümüzde bir tuzak çukurundan diğerine düşmekten kaçınabileceğimiz pratik yolların bir listesini yap. Fikirlerini diğerleriyle paylaş.


¤ Bildiğimiz gibi, On Emir’in sürekli geçerliliğine karşı itirazlar, çoğun- lukla yedinci–gün Sebt’ini es geçmek üzerinde yoğunlaşmaktadır. Müjde- lerde Sebt Günü verilen şifa öykülerini gözden geçirin. Sadece Allah’ın ya- sasının sürekli geçerliliğini değil, aynı zamanda yedinci–gün Sebt’ini de nasıl onaylıyorlar? Sebt Günü’nü inkâr etmek isteyen herkesin iddialarında, İsa’nın sözleri ve örneği neden başvurulacak son şey olmalıdır?



¤ Teologlar bazen “ahlakî bir evren”den bahsederler. Bu ne demektir? Evrenimiz nasıl ahlakî bir yer olabilir? Eğer öyleyse, böyle düşünmene se- bep nedir? Allah’ın yasası ahlakî bir evrende ne gibi bir rol oynayabilir? Allah’ın yöneteceği ahlakî yasası olmayan bir evren, ahlakî bir yer olabilir mi? Tartışın. Ahlakî bir evrende Allah’ın yasası düşüncesi, Şeytan’ın bu ya- sayı baltalama girişimini açıklamaya nasıl yardımcı olabilir?


Güneşin Batışı: 19:32 (İstanbul)





*Eylül 6–12

Sebt Günü





Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Yu 1:1–3; Mat 12:1–5; Luka 4:16–21; Yu 5:16,


17; Mat 24:20.



D


Hatırlama Metni: “Sonra onlara, ‘İnsan Şabat Günü için değil, Şabat Günü insan için yaratıldı’ dedi. ‘Bu nedenle İnsanoğlu Şabat Günü’nün de Rabbi’dir” (Markos 2:27, 28).


ini liderler, hizmeti boyunca Mesih’in Şabat riayetini eleştirmişlerdi. Eleştiril- diğinde, Mesih Şabat Günü’nün de Rabbi olarak yetkisini vurgulamıştı (Mat 12:8, Markos 2:28, Luka 6:5). Ayrıca Sebt riayetinin nasıl doğru bir şekilde


olması gerektiğini gösterdi.


Bugün bizler sadece Sebt Günü’ne “doğru riayet” konusunda değil, aynı zamanda dinlenme gününün Sebt Günü değil, Pazar günü olduğu şeklinde yaygın bir inanışla karşılaşmaktayız. Ancak Pazar günü konusunda bastıranlar, Müjdeler’de işlerine yarayan bir şey bulamazlar. Müjdeler’deki Sebt ihtilafları, sadece Sebt Günü’nün nasıl tutulacağı ile ilgilidir, ne zaman tutulacağı ile değil. İsa’nın yaşamı ve öğretile- ri, yedinci–gün Sebt’inin Allah’ın dinlenme günü olarak devam edeceği konusunda hiç şüphe bırakmıyor, hem de O’nun ölümünden ve dirilişinden sonra bile.


Bu hafta İsa’nın, Sebt’in rabliği ve kökeniyle olan ilişkisini tartışacağız. Daha son- ra Sebt Günü’ne riayet konusunda İsa’nın örneğini ve öğretilerini inceleyeceğiz. Son olarak da O’nun öğretilerinde ve Diriliş’ten sonra öğrencilerinin örneğinde Sebt Gü- nü’ne bakacağız.



*13 Eylül Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar


Sebt’in Yaratıcısı Mesih


Eylül 7




Şu ayetler, Yaratılış’ta İsa’nın rolü hakkında neye işaret ediyor? Bilhassa Sebt Günü’nün kökenini ele aldığımızda, bu neden çok önemlidir? Bkz. Yu 1:1–3; Kol 1:16; İbr 1:1, 2.






Yuhanna Müjdesine şu ünlü ifadeyle başlar: “Başlangıçta Söz vardı. … Her şey O’nun aracılığıyla var oldu, var olan hiçbir şey O’nsuz olmadı” (Yu 1:1–3). Hem Yuhanna hem Pavlus, Mesih’in yaratılışta rol oynadığı konusunda şüphe etmezler. Tanrı’nın Oğlu, İsa Mesih her şeyi yarattı: “Yerde ve gökte, görünen ve görünmeyen her şey … O’nun aracılığıyla ve O’nun için yaratıldı” (Kol 1:16). Allah Mesih aracılı- ğıyla evreni yarattı, güneş sistemimizi, dünyayı ve içindeki her şeyi, ister hayvan ister bitki olsun.


İnsanın Kurtarıcısı olan Mesih, aynı zamanda onun Yaratıcısı’ydı. Ve tam orada, Yaratılış haftasının sonunda Rab bizlere dinlenme gününü verdi. “Sebt, insan için yaratıldığından dolayı Rab’bin günüdür ve İsa’ya aittir… Her şeyi O yarattığı için, Sebt’i yaratan da O’dur. Sebt, O’nun aracılığıyla yaratılışın bir anısı olarak kutsan- dı.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 268.


Dinlenme ihtiyacıyla insanlığı yaratan aynı Tanrı, aynı zamanda dinlenme aracını da sağladı: insanların haftalık uğraşlarını ve dertlerini bir tarafa bırakabileceği ve O’nda, Yaratıcı’da dinlenebileceği bir haftanın günü. Yaratılış’ı bitirdikten sonra O bizzat yedinci günde dinlendi, yorulduğundan dolayı değil, Sebt Günü’nü bereketle- mek, kutsamak ve bizlere izleyeceğimiz bir örnek vermek için. Ve O, Sebt Günü çar- mıhta bizim Kurtuluşumuzu tamamladığında da dinlendi, ihtiyacı olduğundan değil, bilakis (diğer şeylerin yanında) Sebt Günü’nün daimi değerini teyit etmek için. Hu- zursuz insanı O’nda dinlenmeye davet eden Mesih (Mat 11:28, 29), bizleri de özel bir tarzda, haftada bir, her Sebt Günü dinlenmeye davet etmektedir.








Sebt’in Rabbi Mesih


Eylül 8



Matta 12:1, 2’yi okuyun. Burada ne oluyor? Ferisiler bu eylemi neden “ya- sak” saymışlardı?



Yasa 23:25 şöyle ifade ediyor: “Komşunuzun ekin tarlasına girdiğinizde elinizle başak koparabilirsiniz, ama ekinlere orak salmayacaksınız”. Bu nedenle sorun, eylemin kendi- si değil, onun yapıldığı gündü. Rabbinik düzenlemeler, Sebt Gününde hasat yapma, harman dövme ve savurmak gibi birçok türde çalışmayı açıkça yasaklamıştı. Ferisilerin düşüncesine göre öğrenciler başak tanelerini toplamaktan, onları avuçlarında ovalamak- tan ve taneleri saptan ayırmaktan dolayı suçluydular.



İsa’nın Ferisilere verdiği yanıtta kullandığı örneklerin önemi neydi? Bkz.


Mat 12:3–5.



İsa ilk örnekte (1Sa 21:1–6), normal şartlarda Davut ve adamları kâhinler için ayrı- lan ekmeği yemeyecek olsalar da (Lev 24:9), hayatları tehlike altında olduğu için, eylem- lerinin törensel yasanın izin verilebilir bir ihlali olarak düşünülebileceğini savunmuştu. İsa’nın bahsettiği ikinci örnek (Mat 12:5) tapınak servisinde diğer günlere nazaran Sebt Gününde iki kat adanan kurbanlar ve sunularla ilgilidir (Say 28:9, 10). Yahudiler, tapı- nak hizmetinin Sebt Günü üzerinde önceliği olduğunu kabul etmişlerdi.


İsa bu alıntılardan örnekler verdikten sonra, Ferisiler’in Sebt Günü’ne katı riayetini yeniden tanımlama konusunda Kendi yetkisini savunmak açısından iki beyan yapmıştı:


(1) “İnsan Şabat Günü için değil, Şabat Günü insan için yaratıldı” (Markos 2:27). İsa burada Sebt Günü’nün cennetteki kökenini yeniden onaylamakta ve Ferisilerin insan ve Sebt Gününe ilişkin yanlış önceliklerini tekrardan tanımlamaktadır: Sebt Günü insanlara yarar getirsin ve Allah’tan verilen bir armağan olarak, insanlığın Sebt Günü’ne hizmet etmesi yerine, o insanlığa hizmet etmeyi sürdürsün diye verilmişti. Ve (2), Mesih: “İnsa- noğlu Şabat Günü’nün de Rabbi’dir” (Markos 2:28) demekle, Sebt Günü’nün Yaratıcısı ve Yasamacısı olarak Kendi statüsünü tasdik etmiştir. Bu nedenle, sadece O, Sebt Gü- nü’nü bu insan yapımı kurallardan özgür kılma yetkisine sahiptir.








İsa’nın Örneği


Eylül 9



Luka 4:16, Sebt Günü’ne yönelik İsa’nın tavrı hakkında ne söylüyor? Bu, bizler açısından günümüz için neden çok önemlidir? Bkz. Yu 14:15, 1Pe 2:21.


  1. ayette Luka’nın kullanmış olduğu her zamanki gibi sözcüğü, Grekçe’de zaman ve uygulamada sürekliliği içeren alışkanlıkları ima etmektedir. Diğer bir deyişle, İsa her Sebt Günü mümkün olduğunca havraya katılmaktaydı. Bundan başka, bu Luka için o kadar önemliydi ki, Müjdesinde farklı Sebt Günlerinde İsa’nın dört kez havraya katıldı- ğını ifade etmişti (Luka 4:16, 4:31, 6:6, 13:10). Ayrıca Luka, Sebt Günü’nün haftanın yedinci günü olduğunu özellikle belirtmişti (Luka 23:54–24:1). İsa Mesih’in dünyevî hizmeti boyunca Yahudilerle birlikte yedinci–gün Sebt’ine riayet ettiği gerçeği, Sina’da yasanın verilmesinden, hatta yaratılıştan beri haftalık döngünün kaybolmadığını da kanıtlamaktadır. Sebt Günü’ne uyma konusunda O’nun örneği, hem zaman hem de riayet tarzı açısından, imanlıların izlemesi gereken bir modeldir.


İsa havradaki o özel fırsatta ne okumuştu? Bu neden önemlidir? Bkz. Lu- ka 4:16–21.






İsa’nın havrada okuduğu ve konuştuğu ilk kez bu değildi. Ürdün Nehrinde vaftiz olmasının ardından neredeyse bir yıldan fazla geçmişti. Ancak bu, İsa’nın yaşamının 30 yılını geçirdiği ve yerel havraya katıldığı, Nasıra’yı marangoz dükkânını terk ettik- ten sonraki ilk ziyaretiydi. Gençliğinde, “sık sık Sebt günlerinde havrada peygamber- lerin öğretilerini okuması için çağrıldı. O’nu dinleyenler Kutsal Yazı’nın sözlerinden parlayan yeni bir ışık görmüş gibi heyecan duyuyorlardı.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 62.


Fakat bu kez farklıydı. İsa, Mesih’in yeryüzündeki işini ve “Rab’bin lütuf yılını ilan etmek için” (Luka 4:19) nasıl geleceğini açıklayan çok özel bir pasaj olan Yeşaya 61:1, 2’yi seçmişti. Bu Sebtî veya jübile yılı, dinlenme zamanıydı. Açıkçası İsa kendi kurtuluş, özgürlük ve şifa hizmetini ilan etmek için dinlenme gününü, Sebt Günü’nü seçmişti. Doğrusu, her Sebt Günü somut bir şekilde vurgulanan bir dinlenme için, İsa’da huzur buluruz.







Sebt Günü Mucizeleri



Eylül 10



Müjdeler, İsa’nın Sebt Günü’nde gerçekleştirdiği sayısız mucizevî şifalardan bah- setmektedir. Birçok durumda, başka bir gün yapabilecekken, İsa’nın insiyatifiyle gelen şifanın sanki kasti olarak Sebt Günü gerçekleştirilmesinin istenmiş olması ilginçtir. İsa şu hususu vurgulamaya çalışmaktaydı: Sebt Günü iyileştirmek yasaya karşı değildir. Tam tersine, birçok Ferisi ve dini liderin Sebt Günü yapmaya alıştığı şeyden bile çok daha yasaldı.



Bu ayetlerin her birinde, İsa’nın Sebt Günü şifa vermesini haklı çıkaracak ne gibi kanıtlar sunulmaktadır? Mat 12:10–12; Luka 13:15, 16; Yu 5:16, 17.




Sebt Günü boyunca kendi çıkarlarımızı bir tarafa bırakmamız gerekse de (Çık 20:9, Yşa 58:13), hiç bir zaman yararsız bir aylaklık periyodu olarak düşünülmemelidir. Ferisilerle olan fikir ayrılığında, Mesih açıkça şu hususa işaret etmişti, “Şabat Günü iyilik yapmak Yasa’ya uygundur” (Mat 12:12). Rabbinik geleneğe göre, eğer yaşamı tehdit eden bir durum söz konusuysa, Sebt Günü hasta birine şifa verilebilirdi. Aynı şekilde bir koyun veya öküz bir çukura düşse, yaşamını kurtarmak için hayvanı Sebt Günü oradan çekip çıkarmaya izin verilebilirdi. İnsanın yaşamı, hayvanınkinden daha değerli değil miydi? Maalesef, Mesih’in eleştirileri, onların insanların acı çekmesine nazaran hayvanlarına daha fazla şefkat duyduklarını göstermekteydi. Onlar hayvanların suvarılmasını onaylamışlardı, fakat insanların iyileştirilmesini değil.


Ayrıca İsa’nın, “Babam hâlâ çalışmaktadır, ben de çalışıyorum” (Yu 5:17) ifadesi, Allah’ın yarattıklarının lehine çalıştığını ima etmektedir. O, hem de Sebt Günü yaşam vermeye ve evreni desteklemeye devam etmektedir (İbr 1:2, 3).


İsa, Sebt Günü’ne riayet ederken kuralcı olmamız gerektiğini öğretmişti. Onu tutmak, kendi işlerimizden “dinlenmek” demektir (İbr 4:10) ve bundan da önemli- si, zaten olanaksız olan kendi kurtuluş tarzımıza son vermeye çalışmalıyız. Şeytan, bizleri Sebt Günü’nü bencilce tutmaya ikna etmek istemektedir. Eğer bizleri Sebt Günü’ne karşı ikna edemezse, bir başka aşırılık olan kuralcılığa itmeye çalışacaktır.






Eylül 11


Dirilişten Sonraki Sebt Günü


Birçok Hıristiyan, içlerinde en önemlisi Mesih’in dirilişinin olduğu, bir yığın bahane öne sürerek, Sebt Günü yerine Pazar gününü tutuyor. Yeni Ahit’te diriliş konusundaki pasajlar da dahil, Pazar’ın Sebt Günü’nün yerine geçtiğini içeren hiçbir şey öğretilme- mektedir, öyle ki Yeni Ahit, Mesih’in kendi Sebt Günü’nün dirilişinden sonra bile tu- tulması gerektiğini ima ettiğini göstermektedir.


Matta 24:20, İsa’nın dirilişini takip eden yıllarda, Sebt Günü hakkında ne diyor?

Matta 24:20’deki İsa’nın sözleri, İ.S 70’de, yani ölümünden yaklaşık kırk yıl son- ra, Sebt Günü’nün her zaman olduğu gibi kutsal olarak düşünüldüğünü göstermek- tedir. Sebt Günü, Yeruşalim’den kaçarken ortaya çıkacak olan kargaşa, heyecan, korku ve seyahatin uygun olmadığı ifade edilmektedir.



Yeni Ahit’te, Mesih’in dirilişinden sonra yedinci–gün Sebt’inin kutsal ol- duğunu gösteren başka ne gibi kanıtlar bulabiliriz? Bkz. Elç 13:14, 42; 14:1; 17:1, 2; 18:4.




O zamanlar öğrencilerin havraya giderek inanlı topluluğuna katılması, bugün aynen bizler için de geçerli olmalıdır: Sebt Günü’ne en iyi riayet tarzlarından biri olarak. Bu durum, o zamanlar hiçbir Hıristiyan kilisesi yokken, Sebt Günü havraya katılan elçi Pavlus ile oldukça dikkat çekicidir. Diğer uluslardan olanların elçisi ve imanla aklanma görüşünün şampiyonu olsa da, o Sebt Günleri havraya gitmekteydi, sadece Yahudiler’e vaaz vermek için değil, fakat aynı zamanda Sebt Günü’nü kutsal tutmak için.


Bir Sebt Günü havra servisi bittikten sonra, diğer uluslardan olanlar, Pavlus’tan müjdeyi vaaz etmelerini rica etmişlerdi. Elçi onları bir sonraki gün davet edebilirdi ama bir hafta bekledi. “Ertesi Şabat Günü kent halkının hemen hemen tümü Rab’bin sözünü dinlemek için toplanmıştı ” (Elç 13:44). Bu sözler, ilk inanlı toplu- luğunun haftanın ilk gününü yedincisi ile değiştirmenin ne olduklarını bilmediğine dair güçlü bir kanıt sağlamaktadır.






Eylül 12


Ek Çalışma: Ellen G. White, “Sebt Günü,” S. 261–270, Sevgi Öğretmeni.



“Bu yüzden İnsanoğlu Sebt gününün de Rab’bidir.” Bu sözler ilahî bilgi ve avunç doludur. O, Tanrı’nın hem Yaratıcı olduğunu hem de yarattığı her şeyi kutsadığını işaret eder. Gökyüzündeki ve yeryüzündeki her şeyin yaratıcısı olan ve yaratılanların hep birlikte varlığını sürdürmesini sağlayan Kişi’nin, inanlı topluluğunun başı oldu- ğunu ve O’nun gücü vasıtasıyla Tanrı ile barıştığımızı belirtir. Çünkü İsrail ile ilgili olarak O, şöyle dedi: “Onları kutsayan Rab’bin Ben olduğumu bilsinler diye, Sebt’i onlarla benim aramda işaret olarak onlara buyurdum.” Hez 20:12. Bu yüzden Sebt, İsa’nın bizi kutsayan gücünün bir işaretidir. O’nun kutsayan gücünün bir işareti olarak Sebt, İsa vasıtasıyla Tanrı’nın halkından olan herkese buyurulur.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 268, 269.



Tartışma Soruları:


¤ Hem Yaratılış’ta hem de Kurtuluş’ta Mesih’e aitiz. Sebt Günü, bizlere bu can alıcı gerçekleri nasıl hatırlatıyor?


¤ Dördüncü emre kuralcı bir itaatte nasıl bir sorun vardır? Diğer yandan, Sebt Günü’ne sulandırılmış bir itaat, neden kuralcılığa çözüm değildir? Sebt Günü’nü tutmayı gerçek bir bereket yapan anahtar unsur nedir?



¤ Sebt Günü ve Sebt Gününde dinlenme fırsatı, neden bizlere kendi işle- rimizle değil, Mesih’in bizim yararımıza erdemleriyle kurtulduğumuz yo- lundaki önemli gerçeğin hatırlatıcısı olmalıdır?



¤ Sebt Günü Rab ile daha derin ve daha zengin bir tecrübeyi öğrenmenin yolları nelerdir?



¤ Mesih’in Sebt Günü dağıttığı şifalardan, Sebt Günü’nün nasıl tutulması gerektiği konusunda ne gibi dersler çıkartabiliriz? Bu şifalar, bizlere Sebt’in daha iyi anlaşılması konusunda nasıl yardımcı olur?



¤ Bizlere Sebt Günü’nü “kutsal” tutmamız gerektiği söylendi. Bazı Sebt Günü aktivitelerin üzerinde düşün. Bunlar kutsal mı?


Güneşin Batışı: 19:20 (İstanbul)





*Eylül 13–19

Ölüm ve Diriliş





Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Yu 11:11; Yu 1:1–4; Luka 8:54, 55; Yu 5:28,


29; Mat 5:22, 29; Yu 11:38–44.



Hatırlama Metni: “İsa ona, ‘Diriliş ve yaşam Ben’im’ dedi. ‘Bana iman eden kişi ölse de yaşayacaktır’ ” (Yu 11:25).

 


nsanların ölüme karşı doğuştan gelen bir tepkisi vardır, zira bizler sadece yaşa- mak için yaratıldık, hiçbir suretle ölmek için değil. Ölüm, davetsiz gelen bir misa- firdir; var olması tasarlanmamıştır.


İşte bu yüzden dünyevî hizmeti boyunca İsa, yakınını kaybetmiş kimselere muaz- zam bir sempati göstermişti. Nainli dulun tek oğlunu mezara götürdüğünü görünce, “Rab kadını görünce ona acıdı. Kadına, ‘Ağlama’ dedi” (Luka 7:13). Henüz ölen on iki yaşındaki kızın kalbi kırık babasını teselli eden Mesih şöyle dedi: “Korkma, yalnız iman et!” (Markos 5:36). Ölüm ne zaman sevdiğimiz birini vursa, İsa kederimize yakınlık duyar. Onun şefkatli kalbi bizimle birlikte ağlar.


Fakat İsa ağlamaktan çok daha fazlasını yapar. Kendi ölümü ve dirilişiyle ölümü yenmiş olarak ölümün anahtarına sahiptir ve O’na inanan herkesi sonsuz yaşama dirilteceğini vaat etmiştir. Bu, açık farkla bizlere Allah’ın Söz’ünde verilen en büyük vaattir; aksi takdirde eğer ölüm son söze sahip olsaydı, tüm yaşamımız ve gerçekleş- tirdiğimiz her şey boşuna olacaktı.



*20 Eylül Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.



Pazar


Ölülerin Durumu


Eylül 14



Eski Ahit yazarları, sürekli insanlığın bölünemez bir canlı varlık olduğunu sa- vunmuşlardır. Genellikle beden, can ve ruh olarak çevrilen çeşitli İbrani terimleri, değişik bakış açılarından insanî şahsiyeti bir bütün olarak tarif eden alternatif yollar- dır. Bu perspektifle uyumlu olarak, Kutsal Yazı ölümü tarif etmek için farklı mecaz- lar kullanır. Bunlar arasında, ölünün durumunu belirten dini anlayışı yansıtan uy- gun bir sembol olarak uyku ön plana çıkmaktadır (bkz. Eyüp 3:11–13, 14:12, Mez 13:3, Yer 51:39, Dan 12:2). Yaşamın nihaî sonu ölümdür. Ölüm, düşüncenin, duy- guların, işlerin veya her tür ilişkinin olmadığı bilinçsizlik halidir (Vai 9:5, 6, 10; Mez 115:17; 146:4).


Ancak İsa zamanında bu insanî görüşe, özellikle de ölümle ilgili olanına, bilinen dünyada hızla yayılan, ruhun ölümsüzlüğünü savunan pagan düalizmiyle (çokçuluk) kafa tutulmuştu.



İsa, dostu Lazar’ın ölümünü nasıl tanımlamıştı? Bkz. Yu 11:11.



Bu ve diğer pasajlara karşın, birçok Hıristiyan çarmıhtaki hırsıza şöyle söylediğin- den dolayı İsa’nın ruhun ölümsüzlüğüne inandığını iddia etmektedir: “Sana doğrusu- nu söyleyeyim, bugün sen benimle birlikte cennette olacaksın” (Luka 23:43). Virgülün nereye yerleştirildiğine bağlı olarak ayetin anlamı tamamen değişir. (En eski Grek el- yazmaları noktalama işaretleri içermez). Çoğu Kutsal Kitap çevirisinde olduğu gibi virgül “söyleyeyeyim” sözcüğünden sonra yerleştirilirse, İsa ve hırsızın aynı gün cenne- te gittiğini ima eder; eğer virgül “bugün” sözcüğünden sonra koyulursa, ayet İsa’nın hırsıza gelecekteki kurtuluşu temin ettiği anlamını taşır. Aslında İsa’nın sözleri kurtu- luş güvencesini vurgulamaktaydı, hırsızın ne zaman cennete gireceğini değil. Bağlam bunu teyit eder. En başta hırsız ölürken derhal cennete gönderilmeyi rica etmemişti, aksine Rab kendi egemenliğine girdiğinde hatırlanmak istediğini belirtmişti. Bundan başka, İsa üç gün sonra henüz Cennet’e erişmediğini bizzat onaylamıştı (Yu 20:17). Bu nedenle ayet, ölümden sonra ölülerin ruhlarının cennete gittiğini öğretmiyor.








Diriliş Umudu


Eylül 15



Yaratılışta “RAB Tanrı Adem’i topraktan Yarattı ve burnuna yaşam soluğunu üfle- di.” Böylece “insan yaşayan varlık oldu” (Yar 2:7). Allah canlı yaratıklarda yaşam soluğunu koruduğu sürece onlar canlıdır. Fakat soluğunu geri çektiğinde onlar ölür- ler ve toprağa geri dönerler (Mez 104:29, Vai 12:7). Bu Allah’ın keyfi bir kararı de- ğildir; günahın kaçınılmaz bir sonucudur. Fakat iyi haber şudur ki, Mesih aracılığıyla umut vardır, hem de ölümde bile.



Yuhanna 1:1–4’ü okuyun. Ölüyü dirilten İsa’nın kudretini gösteren bu ayetlerde ne ima edilmektedir?





Mesih’in kendisinde yaşam vardır, zira yaşam O’dur (Yu 14:6). O her şeyi yaratmış- tır ve kime isterse yaşam verebilme gücüne sahiptir (Yu 5:21). Bu nedenle ölüyü diril- tebilir.



Diriliş nasıl gerçekleşir? Bkz. Luka 8:54, 55.



Kutsal Kitap’a göre diriliş, ölümün tersidir. Yaşam soluğu Allah’tan geri geldiğin- de, yaşam iade edilmiş olur. İşte Yair’in kızının dirilişini Luka böyle açıklamıştı. On iki yaşındaki kızın öldüğünü öğrendikten sonra İsa eve gitti ve yas tutanlara onun uyuduğunu söyledi. Sonra O “kızın elini tutarak, ‘Kızım, kalk!’ diye seslendi. Ruhu [pneuma] bedenine dönen kız hemen ayağa kalktı” (Luka 8:54, 55). İsa’nın ilahî buyruğuyla, Allah tarafından verilen yaşam kaynağı kıza geri döndü. Luka’nın kul- landığı Grekçe pneuma terimi, “rüzgâr” “soluk” veya “ruh” demektir. Kutsal Kitap bunu insan varlığıyla ilişkili kullandığında, hiçbir zaman bedenden ayrılmış olan şuurlu bir varlığa işaret etmez. Bu ayette açıkça yaşam soluğuna işaret etmektedir.








Diriliş ve Yargı


Eylül 16



Şu ana kadar öğrendiklerimiz, dirilişin sadece çok az kişi için olacağını düşün- memize yol açar. Fakat İsa “mezarda olanların hepsinin O’nun sesini işitecekleri saat geliyor” (Yu 5:28, 29, vurgu eklenmiştir) diye beyan etmişti. İmanlıların ve imansızların, doğruların ve günahkârların, kurtulanların ve kaybedenlerin hepsi diriltilecektir. Pavlus’un dediği gibi, “hem doğru kişilerin hem doğru olmayanların ölümden dirileceğine dair Tanrı’ya umut bağladım” (Elç 24:15).



Herkes ölümden diriltilse de, herkes iki ebedî kaderden sadece birisiyle yüzleşecektir. Bunlar nelerdir? Yu 5:28, 29.



Dirilişin evrenselliği, ahiret gününde herkesin mutlu ve sevinç dolu sonsuz ya- şama kavuşacağı anlamına gelmemektedir. “Yeryüzü toprağında uyuyanların birçoğu uyanacak: kimisi sonsuz yaşama, kimisi utanca ve sonsuz iğrençliğe gönderilecek” (Dan 12:2).


Kutsal Kitap, Allah’ın yaşamış olan her insanın ebedî kaderi üzerinde karar vere- rek, her insanın yaşamını yargılayacağını öğretmektedir (Vai 12:14, Rom 2:1–11). Ancak ilahî hükmün infazı, her bireyin ölümünden sonra derhal oluşmaz, bilakis sadece dirilişinden sonra oluşur. O zamanda dek, hem kurtulanlar hem de kaybe- denler toprakta şuursuzca uyurlar. Diriliş aslında ne bir ödül ne de bir cezalandır- madır. O, sonsuz yaşamı veya mahkûmiyeti elde etmenin ön koşuludur.


İsa iki dirilişten bahsederken, eylemlerimizin ahlakî kalitesine (iyi veya kötü) bağlı olarak kaderimizin karara bağlanacağına işaret etmekteydi. Ancak bu gerçek, işlerin bizleri kurtaracağı anlamına gelmemektedir. Tam tersine, İsa kurtuluşumuzun sadece Kurtarıcımız olarak O’na inancımıza bağlı olduğunu açıkça öğretmişti (Yu 3:16). O halde işler neden göz önünde tutulmaktadır? Çünkü onlar Mesih’teki inancımızın ve O’na teslimiyetimizin hakiki olup olmadığını gösterir (Yak 2:18). İşlerimiz bizim halâ “yaşadığınız suçlardan ve günahlardan ötürü ölü” (Ef 2:1) veya “günah karşısında ölü, Mesih İsa’da Tanrı karşısında diri” (Rom 6:11) olup olmadığımızı gösterir.






Eylül 17


Cehennem Hakkında İsa’nın Sözleri


İsa ölüm ve günahkârların cezalandırmasından bahsederken, iki Grekçe terim olan hades ve gehenna sözcüklerini kullanmıştı. “Cehennem” sözcüğünün popüler anlamını düşünürken, onu dikkatli bir şekilde ele almalıyız.


Hades sözcüğü, Eski Ahit’te ölüler diyarı için kullanılan yaygın bir terim olan İb- ranice şeol sözcüğüne denktir. Bu isimler, cezayı veya ödülü çağrıştırmadan, mezarı veya ölümde herkesin indirileceği yeri temsil etmektedir. Ancak hades sözcüğünün cezalandırma ile ilişkilendirildiği tek bir metin vardır. Zengin adam ve Lazar ben- zetmesinde yer almaktadır.


Luka 16:19–31’i oku. Bu öykünün öne sürdüğü temel ders nedir (özellikle 27–31. ayetlere bkz)? İnsanın öldükten sonra hemen cennete veya cehenneme gideceğini öğretmek için bu benzetmeyi kullanmada yanlış olan şey nedir?

Bu benzetme, ölen insanın durumuna odaklanmıyor. Dini olmayan fakat popüler inanca göre, İsa’nın yaşıtlarından çoğu önemli bir ders öğreten bu benzetmenin zemi- nini ön plana çıkarmaktaydı: geleceğimizin kaderi, bu yaşamda her gün verdiğimiz kararlarla saptanmaktadır. Eğer burada bizlere Allah’ın bağışladığı ışığı reddedersek, ölümden sonra hiçbir fırsat olmayacaktır. Bu benzetmeyi sözcük anlamıyla yorumla- mak için yapılacak herhangi bir teşebbüs, birçok çözümsüz soruna yol açacaktır. As- lında tablonun detayları, İsa’nın niyetinin, sözlerinin olduğu gibi değil, aksine mecazî olarak ele alınması yolunda kasten olumsuz olarak gösterdiğini kanıtlamaktadır.



İsa cehenneme ilişkin hangi ikazları yapmaktadır? Bkz. Mat 5:22, 29, 30; 23:33.



Birçok Kutsal Kitap çevirisi, İsa’nın dudaklarından cehennem sözcüğünün onbir kez döküldüğünü göstermektedir. O aslında İbranicede Ge Hinnom, yani “Hinnom Vadisi” ifadesinden gelen, Grekçe gehenna terimini kullanmıştı. Eski Ahit’e göre Yeruşalim’in güney geçidinde, kral Ahaz ve Manaşşe korkunç bir putperest ayiniyle çocukları yakarak Molek’e adamışlardı (2Ta 28:3, 33:6). Daha sonra dindar kral Yoşiya bu uygulamaya bir son vermişti (2Kr 23:10). Yeremya, burada işlenen günah- lardan dolayı, Allah’ın bu yeri “kıyım vadisi” yapacağını önbildirmişti (Yer 7:32, 33; 19:6). Bu nedenle Yahudiler için vadi, son yargının ve tövbe etmeyenlerin cezalandı- rılmasının bir sembolü olmuştur. Diğer dini pasajlarda da göreceğimiz gibi, İsa, cezanın anı ve yerine ilişkin herhangi bir detay belirtmeden, bu ismi mecazî olarak kullanmıştı. Ancak cehennem ebedî cezalandırmanın mekânı değildir.







İsa Ölümü Yendi


Eylül 18



Lazar’ın dirilişi, neden Mesih’in dünyevî hizmetindeki en büyük mucize- siydi? Bkz. Yu 11:38–44.





İsa daha başka iki kişiyi de ölümden diriltmesine rağmen, hiç birisi bununki gibi dramatik değildi. Marta’nın da mezarın yanında doğruladığı gibi, Lazar dört gündür ölüydü. Yeruşalim’in itibarlı tanıklarından oluşan bir kalabalığın önünde, İsa gün ortasında bir mucize gerçekleştirmişti. Kanıt reddedilemezdi.


Yine de Lazar’ın dirilişinden çok daha önemli olan, İsa’nın kendi dirilişiydi. Ken- disinde yaşam varken, sadece ölüleri diriltmek ve istediğine yaşam verme gücüne sahip olmasının yanında (Yu 5:21), kendi yaşamını sonlandırmak ve onu yeniden elde etme kudretine de sahipti (Yu 10:17, 18). O’nun dirilişi bunu kanıtlamıştı.



Mesih’in ve bizim dirilişimiz arasındaki ilişki nedir? O’nun dirilişi, kur- tuluşumuz açısından neden çok önemlidir? Bkz. 1Ko 15:17–20.





Mesih’in ölümün zincirlerini kırma kudreti tartışılmaz. O’nda uyuyanların ilk meyvesi olarak, Mesih mezardan dirilmiştir. O’nun dirilişi, her imanlının dirilişinin garantisidir, zira ölümün anahtarları O’ndadır (Vah 1:17, 18).


“Mesih inananlar için diriliş ve yaşamdır. Günahın sebebiyle kaybolan yaşam Kurtarıcımız sayesinde tekrar gelir. Çünkü O, kendisine inanan kişiye yaşam ve ölümsüzlük verme hakkına sahiptir. İnsan özdeşliğinde verdiği canını tekrar insanlı- ğa vermek için onu geri almıştır.”—Ellen G. White, Sevgi Öğretmeni, S. 774.






Eylül 19


Ek Çalışma: Ellen G. White, “Lazar Dışarı Çık!” S. 515–528 ve “Rab Dirildi” S. 769–776, Sevgi Öğretmeni.



“Allah’ın Oğlu’nun sesi uyuyan kutsalları çağırır. Doğruların mezarlarına baka- rak, ellerini göğe kaldırır ve seslenir: “Uyanın, uyanın, uyanın, ey yeryüzü toprağında uyuyanlar, kalkın!” Yeryüzünün bir başından öbür başına, ölüler o sesi işitecek, işitenler yaşayacaktır… Ölümsüz bir yüceliği giyinerek ölümün zindanından çıkacak ve şöyle seslenecekler: “Ey ölüm, zaferin nerede? Ey ölüm, dikenin nerede?” 1. Ko- rintliler 15:55. Yaşayan doğrular ile ölümden dirilen kutsallar seslerini birleştirerek, uzun, mutlu bir zafer çığlığı atacaklar.”—Ellen G. White, The Great Controversy, S. 644.



Tartışma Soruları:





Güneşin Batışı: 19:08 (İstanbul)





*Eylül 20–26

İsa’nın İkinci Gelişi




Sebt Günü


Konuyla İlgili Metinler: Yu 14:1–3; Mat 16:27; 1Se 4:13–18; Mat 24:3–


14; 24:42, 44.



Hatırlama Metni: “Yüreğiniz sıkılmasın. Tanrı’ya iman edin, bana da iman edin. Babam’ın evinde kalacak çok yer var. Öyle olmasa size söylerdim. Çünkü size yer hazırlamaya gidiyorum. Gider ve size yer hazırlarsam, siz de benim bulunduğum yerde olasınız diye yine gelip sizi yanıma alacağım” (Yu




Y


eni Ahit’te üçyüz defadan fazla anılan Mesih’in İkinci Gelişi, öğretilerimizin baş taşıdır. Yedinci–Gün Adventistleri olarak kimliğimiz açısından zaruridir. Bu doktrin ismimize nakşedilmiş olup, ilan etmeye çağrıldığımız müjdenin vazgeçilmez bir parçasıdır. O’nun gelişinin vaadi olmaksızın imanımız bo- şunadır. Bu görkemli gerçek, bizlere kader duygusu verir ve dışarıya yönelik


hizmetlerimizi motive eder.


Zamanın beklentilerimizin ötesine uzatılmasının, İsa’nın dönüşüne ilişkin vaadi- ne olan inancımızın baltalanmasına yol açtığı iddia edilmektedir. Ancak bu gerçek- leşmemiştir. Birçoklarının Mesih’in dönüşüne olan tutkusu her zamankinden daha güçlüdür.


Bu hafta, “ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesine yönelik mübarek umut” (Titus 2:13) hakkında İsa’nın ne dediğini inceleyeceğiz.


*27 Eylül Sebt Günü’ne hazırlık için bu haftanın konusunu çalışın.







Pazar


Vaat


Eylül 21



İsa, Son Akşam Yemeği’nden sonra öğrencilerine, onların en azından şimdilik gi- demeyeceği bir yere gideceğini söylemişti (Yu 13:33). Usta’dan ayrılma fikri, onların yüreklerini üzüntü ve korkuyla doldurmuştu. Petrus şöyle sordu, “Ya Rab, nereye gidi- yorsun? … Neden şimdi senin ardından gelemeyeyim?” (Yu 13:36, 37). Mesih arzuyu biliyordu ve bu ayrılığın sadece geçici olduğu konusunda onlara teminat verdi.



Yuhanna 14:1–3’de Mesih’in bizlere verdiği vaadi oku. Bu sözleri kendi- ne tatbik et. Bunlar neden senin için çok şey ifade etmeli?





Rabbimizin vaadi, bundan daha vurgulu olamazdı. Grekçe’de “Tekrar geleceğim” vaadi, şimdiki zaman kipinde olup, kesinliği vurgulamaktadır. Aslında tam anlamıyla “Tekrar geliyorum” olarak çevrilebilir.


İsa bizlere İkinci Geliş’inin kesinliğini vermiştir. Bize, “Belki yine gelebilirim” dememiş, “Tekrar geleceğim” demişti. Dönüşünü andığı her an, kesin bir zamanı ima etmekteydi.


Bazen ileride tutamayacağımız vaatler verebiliriz, hem de en iyi çabalarımıza ve kararlılığımıza rağmen. Bu durum Mesih için geçerli değildir. O, birçok kez sözüne güvenilebileceğini kanıtladı.


Beden almasına istinaden Rab, Davut aracılığıyla şöyle bir peygamberlik bildirisi yapmıştı: “İşte geldim” (Mez 40:7). Ve geldi de (İbr 10:5–7). O’nun ilk gelişinin gerçekliği, O’nun ikinci gelişinin kesinliğini destekler.


İsa dünyevî hizmeti esnasında çaresiz bir babaya şu vaadi vermişti: “Korkma, yal- nız iman et, kızın kurtulacak.” (Luka 8:50). Aynı şekilde, ölmüş olmasına rağmen Yair’in kızı da iyileştirilmişti. Mesih, ölümünden üç gün sonra tekrar mezardan kal- kacağını ilan etmişti; ve öyle de yaptı. Öğrencilerine Kutsal Ruh’u vaat etti; ve tam zamanında onlara gönderdi. Eğer Rabbimiz geçmişte hem de insanî görüş açısıyla olanaksız gibi görülenler için tüm vaatlerini gerçekleştirdiyse, yeniden gelişine dair vaadini tutacağından da emin olabiliriz.






Eylül 22


İsa’nın İkinci Gelişi’nin Amacı


Büyük Kurtuluş planı, İkinci Geliş ile zirveye oturacaktır. Mesih’in yeryüzüne dö- nüşü olmaksızın, O’nun beden alışının, ölümünün ve dirilişinin Kurtuluşumuz’a hiçbir etkisi olamaz.



İsa’nın ikinci gelişinin temel nedenlerinden birisi nedir? Bkz. Mat 16:27.




Yaşam her zaman adil değildir; aslında o çoğunlukla adil değildir. Toplumumuz- da her zaman adaleti göremeyiz. Masum insanlar acı çekerken, kötüler refah içinde yaşarlar. Birçok insan hak ettiği şeyi elde edemez. Fakat kötülük ve günah sonsuza dek hüküm sürmeyeceklerdir. İsa gelecek ve “herkese yaptığının karşılığını verecek- tir” (Vah 22:12).


Bu iddia, Mesih’in dönüşünde bir yargının olmasını gerektirmektedir. İsa geldi- ğinde, her insanın kaderi zaten karara bağlanmış olacaktır. İsa bu soruşturucu yargı- ya düğün şöleni benzetmesinde açıkça değinmişti (Mat 22:11-13). İşlerimizle yargı- lanacağımız gerçeği, işlerimizle veya erdemlerimizle kurtulacağımız anlamına gel- mez. Kurtuluş Allah’ın lütfuyladır ve eylemlerimizle gösterdiğimiz, İsa’ya imanla elde edilir (Markos 16:16, Yu 1:12).


Matta 16:27’deki vaatle ilgili önemli olan şey, adaletin yerine geleceğidir. Bizler sadece onu beklemeliyiz.


Ayrıca İkinci Geliş’te Mesih’te uyuyanlar sonsuz yaşama dirileceklerdir. Daha ön- ce de gördüğümüz gibi—ölülerin mezarda uyku halinde olduklarını bildiğimizden dolayı—İkinci Geliş vaadi ve bunu takip eden sonsuz yaşama diriliş bizler için bil- hassa çok önemlidir.


“Dünyanın sendeleyişi, yıldırımın parıltısı ve gök gürlemesinin sesi arasında, Al- lah’ın Oğlu uyuyan kutsalları çağırır. Doğruların mezarlarına bakarak, ellerini göğe kaldırır ve seslenir: “Uyanın, uyanın, uyanın, ey yeryüzü toprağında uyuyanlar, kal- kın!” Yeryüzünün bir başından öbür başına, ölüler o sesi işitecek, işitenler yaşaya- caktır. Ve tüm yeryüzü, her ulustan, oymaktan, dilden ve halktan meydana gelmiş muazzam bir ordunun ayak sesleriyle çınlayacaktır. Ölümsüz bir yüceliği giyinerek ölümün zindanından çıkacak ve şöyle seslenecekler: “Ey ölüm, zaferin nerede? Ey ölüm, dikenin nerede?” 1. Korintliler 15:55. Yaşayan doğrular ile ölümden dirilen kutsallar seslerini birleştirerek, uzun, mutlu bir zafer çığlığı atacaklar.”—Ellen G. White, The Great Controversy, S. 644.







İsa Nasıl Gelecek?


Eylül 23



Mesih bu peygamberlik vaazında, ikinci gelişine ilişkin yanlış öğretiler konusunda endişelendiğini vurgulamakta ve öğrencilerini O’nun adına “Mesih benim, diyerek” (Mat 24:5; ayrıca bkz. 23–26. ayetler) ortaya çıkacak insanlara karşı uyarmaktadır. O öğrencilerinin aldatılmasını istememektedir. Bu yüzden nasıl geleceğine açıkça işaret etmişti.



Matta 24:27, bizlere İsa’nın nasıl döneceği hakkında ne söylüyor?





Şimşek gizlenemez veya taklit edilemez. Gökte çakar ve herkesin görebileceği bir tarzda parlar. İşte İsa’nın ikinci gelişi de böyle olacaktır. İnsanların buna karşı dikka- tini çekmek için ilana ihtiyaç yoktur. İyi ya da kötü olsun, kurtulmuş ya da kaybetmiş olsun, hatta “bedenini deşmiş olanlar bile” (Vah 1:7) O’nun gelişini görecektir (Mat 26:64).



1.Selanikliler 4:13–18, İkinci Geliş’in neye benzeyeceğini anlamamıza nasıl yardımcı olmaktadır?





İkinci gelişinde Mesih, “KRALLARIN KRALI VE RABLERİN RABBİ” (Vah 19:16) ilahî görkemiyle görülecektir. Beden aldığı zamanda Oğul herhangi bir harici ihtişa- ma sahip olmaksızın yalnız başına gelmişti ve “gönlümüzü çeken bir görünüşü de yoktu” (Yşa 53:2). Fakat bu kez “tüm kutsal meleklerle” (Mat 25:31) kuşatılmış olarak ve “güçlü bir borazan sesiyle” (Mat 24:31) inecektir. Bunlar da yeterli gelme- diyse, Mesih’teki ölüler sonsuzluğa kalkmış olacaklardır.








İsa Ne Zaman Gelecek?


Eylül 24



İsa tapınak için “burada taş üstünde taş kalmayacak, hepsi yıkılacak” (Mat 24:2) dediğinde, tüm öğrencileri şaşırmıştı. “Söyle bize” dediler, “Bu dediklerin ne zaman olacak, senin gelişini ve çağın bitimini gösteren belirti ne olacak?” (3. ayet), diye sordular. Onların düşüncesine göre tapınağın yıkılması, İsa’nın dönüşünde tarihin son bulmasıyla meydana gelecekti.


İsa’nın yanıtı, her iki olayın işaretlerini, yani Yeruşalim’in İ.S 70’de yıkılışını ve ikinci gelişini hünerli bir şekilde bir araya getirmektedir, zira öğrenciler bunlar ara- sındaki farkı kavramaya hazır değillerdi.


Bu işaretlerin doğasını ve gayesini anlamamız önemlidir. Bunlar İsa’nın dönüş tarihini saptamak için verilmemişlerdi, zira “O günü ve saati, ne gökteki melekler, ne de Oğul bilir; Baba’dan başka kimse bilmez” (Mat 24:36). Aksine bu işaretler, O’nun gelişinin çok yakında, hatta kapıda olduğunu bildiren tarihi olayların gidişatını göstermektedir. Hiçbir zaman tarih belirleyici olmamamız gerekirken, aynı zamanda içinde yaşadığımız zamanı da görmezlikten gelmemeliyiz.



Matta 24:3–14, 21–26, 29, 37–39’u okuyun (ayrıca mümkünse Markos 13 ve Luka 21’e bkz). İsa burada dünyaya ilişkin hangi tabloyu sergilemekte- dir? Şu an içinde yaşadığımız dünyaya ne şekilde uymaktadır?



İsa’nın öğrencilerinin zihnini etkilemek istediği önemli fikir, gelişinin çok yakın olduğuydu. Aslında O’nun tüm peygamberlik vaazı, sanki O geldiğinde hayatta ola- caklarmış gibi elçilere hitap etmekteydi (bkz. Mat 24:32, 33, 42).


Gerçek anlamda her birimizin kişisel bakış açısına göre İkinci Geliş, ölümümüz- den sonra göz açıp kapayıncaya dek gerçekleşmiş olacaktır. Ölüm derin ve şuursuz bir uykudur. Ölüm anında gözümüzü kaparız ve ister bir yıl, ister bin yıl geçsin, bil- diğimiz bir sonraki şey, İsa’nın ikinci gelişi olacaktır. Bu nedenle Pavlus’un, Pet- rus’un ve Yakup’un paylaştığı Mesih’in gelişinin yakınlığı fikri, mükemmel bir anlam taşımaktadır. Bireysel olarak her birimiz için O’nun gelişi, öldükten sonra bir andan uzak değildir.








Uyanık ve Hazır Ol


Eylül 25



İsa’nın gelişi konusunda her zaman uyanık ve hazır olmamız, bizler açı- sından neden çok önemlidir? Bkz. Mat 24:42, 44.


İsa’nın peygamberlik vaazının esas noktası, uyanık olma, tetikte olma emridir. Bu, boş boş beklemek değil, tıpkı bir ev sahibinin herhangi bir potansiyel hırsıza karşı etkin kalması gibi, aktif bir şekilde uyanık olmak demektir (Mat 24:43). Uyanık olarak bek- lerken, tıpkı sadık hizmetkârın, efendisinin yokluğunda kendisine emanet edilen işi yaptığı gibi, bizim de yapmamız gereken bir iş vardır (Mat 24:45, Markos 13:34–37).



İsa’nın ikinci gelişine inananların iddia ettiği hangi davranış, bizler açı- sından ölümcüldür? Bkz. Mat 24:48–51; Luka 21:34, 35. Bu davranışa düş- mekten nasıl kaçınabiliriz? Eğer dikkatli olmazsak, bu hataya düşmek ne- den çok kolaydır?



Kötü hizmetkâr benzetmesi oldukça ayıltıcıdır, özellikle de Yedinci–Gün Adventist- leri olarak bizler için. Bu hizmetkâr, Mesih’in yeniden geleceğine inandığını iddia eden birini temsil ediyordu, ama hemen değil. Rab’bin geciktiğini zannedenler, bencilce yaşamak ve günahkâr zevklere izin vermek için yeterince zamanları olduklarını düşü- nürler, zira hiç kuşkusuz İkinci Geliş’e hazırlanmak için bol bol vakitleri olacağına inanırlar. Maalesef bu fikir ölümcül bir tuzaktır, çünkü İsa’nın ne zaman geleceğini kimse bilemez. Ayrıca eğer Mesih henüz gelmemişse bile, herhangi birimiz beklenme- dik bir şekilde ölebilir, aniden Allah ile uzlaşma fırsatını kaçırmış oluruz. Fakat hep- sinden önemlisi, günaha kademe kademe izin vermek, vicdanı öyle katılaştırır ve du- yarsızlaştırır ki, sonunda tövbe etmeyi zorlaştırır. Ona hazırlığımızı erteleyebildiği süre- ce, İblis teorik olarak İsa’nın ikinci gelişine inanmamızla ilgilenmez.


Bugün nasıl hazır olabiliriz? Tövbe ederek ve itiraf edilmemiş günahımızı O’na itiraf ederek, bizler için çarmıhta O’nun kefaret edici ölümüne olan inancımızı yenileyerek ve irademizi tamamen O’na teslim ederek. O’nunla paydaşlık içinde yürümekle, O’nun doğruluk giysisiyle kaplanmış olan derin esenlikten sevinç duyabiliriz.






Eylül 26


Ek Çalışma: Ellen G. White, “Zeytin Dağı’nda,” S. 621–630, Sevgi Öğretmeni; “Mesih’in Dönüşüne İlişkin Vaatler,” S. 299–316, Büyük Mücadele.



“Çok geçmeden doğuda, insan elinin yarısı büyüklüğünde siyah bir bulut belirir. Bu, Kurtarıcı’nın çevresindeki buluttur ve uzaktan sanki karanlıkla kuşatılmış gibi görünür. Allah’ın halkı bunun İnsanoğlu’nun belirtisi olduğunu bilir. Ciddi bir ses- sizlikle, gitgide rengi açılarak ve daha heybetli bir hale bürünerek yeryüzüne yaklaş- masını izlerler, sonunda tabanında yakıp tüketen ateş gibi görkem, üzerinde ise antlaşmanın gökkuşağı olan büyük beyaz bir buluta dönüşür. İsa, kudretli fatih ola- rak gelmektedir… Kutsal meleklerin göksel ezgilerinden oluşan marşlarla, sayılama- yacak kadar büyük bir kalabalık, yolculuğunda O’na eşlik eder. Gökkubbe ışıltılı varlıklarla dolmuş gibidir, sayıları “binlerce binler, on binlerce on binlerdir.” Hiçbir insan kalemi bu sahneyi tarif edemez; hiçbir ölümlü zihin onun görkemini kavra- maya yeterli değildir.”—Ellen G. White, The Great Controversy, S. 640, 641.



Tartışma Soruları:


¤ Mesih’in dönüşünün yakınlığına inanma ihtiyacı hissetsek de, fanatiklik tehlikesinden nasıl kaçınabiliriz? Bu her zaman çok kolay değildir. Her şeyden evvel, kaç fanatik gerçekten fanatik olduğunu düşünür ki?


¤ Ne kadar uzun yaşarsak yaşayalım, ölümümüz pek uzakta olmadığından dolayı, bireysel seviyede İkinci Geliş düşüncesinin hiçbir zaman bizlerden çok uzak olmadığı üzerinde düşünün. Bu düşünce, her birimizi ilgilendir- diği ölçüde, İkinci Geliş’in ne kadar yakın olduğu konusunda bizlere ne söylemektedir?



¤ İkinci Geliş fikriyle alay edenlere nasıl bir yanıt verebilirsin? Onlara yanıt vermeden önce, kendini onların yerine koy ve onların bakış açısından bakmaya çalış. Bunu yaptıktan ve onların itirazlarını dinledikten sonra, onlara nasıl yanıt vereceğin yolları düşün.



¤ Ya, insanlar olarak İkinci Geliş’i hızlandırmaya veya geciktirmeye yar- dımcı olmamız hakkındaki fikre ne demeli? Bu tartışmadaki sebepler ne- lerdir?


¤ İsa’nın gelecek hafta döneceğini bilsen, yaşamında neyi değiştirirdin?


Güneşin Batışı: 18:56 (İstanbul)